Heel langzaam begint Merijn te beseffen dat wij gaan trouwen. Nou ja, beseffen. Hij weet dat er iets is met trouwen, maar wie precies met wie, daar valt nog wel over te discussieren. Eerst wilde Merijn wel met mij trouwen. Gisteren mocht Niels wel met hem trouwen. Toen ik hem vervolgens vroeg met wie ik dan moest trouwen, als hij met papa ging trouwen, antwoordde hij: oh, jij mag dan ook wel met papa en mij trouwen. Nou, dat wordt dus gezellig.
Op de foto is Merijn druk bezig met voetballen. Op zich een stoere sport, ware het niet dat Merijn het liefst de hele dag z´n kleine blauwe beertje met zich meesleept. En die was laatst dus kwijt. Ik was in de veronderstelling dat Merijn maar één beer had meegenomen naar de supermarkt. Thuisgekomen kon ik echter nergens z´n tweede beer vinden (ja, we hebben er meerdere, met dank aan ebay). Voor de zekerheid toch maar terug naar de winkel. Ik stond al op het punt om naar de kassajuffrouw te lopen toen Merijn ineens een graai deed achter de bewegende clown die bij de kassa staat. Met een triomfantelijke grijns roept ie: hier is beertje. Ik heb ´m weer gevonden. Z´n korte termijngeheugen gecombineerd met de juiste omgeving maken een hoop goed, het langere termijngeheugen (langer dan 10 minuten) is zeker nog in ontwikkeling. Want toen ik ´m thuis vroeg waar hij z´n beertje gelaten had, heeft ie eerst z´n slaapkamer, de badkamer, onze slaapkamer en de woonkamer afgezocht om tot de conclusie te komen dat de beer er echt niet was.
Waarom moet ik mijn schoenen aan? Waarom mag ik geen filmpje kijken? Waarom eten we macaroni? Waarom, waarom, waarom..... Ja, het waarom-tijdperk is nu echt begonnen. Waar Merijn afgelopen weken een wat-periodie doorliep (wat doet die meneer, wat is dat voor ding, mama, wat ben je aan het doen), is sinds gisteren de teneur omgeslagen naar ´waarom´. Grappig om te zien is dat ons buurmeisje Robin de meeste ontwikkelingen net iets eerder doormaakt- ze is immers ook bijna 2 maanden ouder - zodat we van tevoren al weten wat er aan zit te komen. We verheugen ons al op de ´fantasie-periode´ die bij Robin al flink aan de gang is. Merijn begint ook zachtjes aan steeds meer verhalen te verzinnen.
Merijn: Mama, weet je waar ik morgen wel naar toe wil?
Mama: Nee, zeg eens?
Merijn: Ik wel naar Afrika.
Mama: Wat leuk, wat wil je daar gaan doen dan?
Merijn: Eh.... spelen.... en dansen.
Mama: Nou, leuk hoor!
Merijn is hard aan het oefenen met vroeger, nu en later. ´Mama, morgen gingen wij pannekoeken eten, he?´ Nee Merijn, dat was gisteren. ´Gisteren gaan wij naar opa en oma´. En dat is dan weer morgen. Ik had hem verteld dat we woensdag weer naar muziekles gaan. Vertelt ie tegen papa: morgen gaan weer naar de lesmuziek. Het valt ook nog niet mee om al die verschillende tijden goed uit elkaar te houden. En wat is nou woensdag? Eén dag vooruit kijken is al moeilijk genoeg.
Inmiddels kunnen Merijn en Ingmar vrij goed met elkaar spelen. Vaak willen ze wel met hetzelfde spelen, wat nogal eens tot ruzie leidt. Merijn heeft de neiging om datgene waar Ingmar mee speelt af te pakken en het goed te maken door hem een ander speeltje te geven, maar ja, zo zijn we niet getrouwd. Dan moet ie het weer teruggeven aan Ingmar en dat wordt dan weer huilen.
Heel langzaam begint Merijn te beseffen dat wij gaan trouwen. Nou ja, beseffen. Hij weet dat er iets is met trouwen, maar wie precies met wie, daar valt nog wel over te discussieren. Eerst wilde Merijn wel met mij trouwen. Gisteren mocht Niels wel met hem trouwen. Toen ik hem vervolgens vroeg met wie ik dan moest trouwen, als hij met papa ging trouwen, antwoordde hij: oh, jij mag dan ook wel met papa en mij trouwen. Nou, dat wordt dus gezellig.
