De Beer is los

Afgelopen vrijdag had Merijn zijn eerste voorstelling op school. Met alle kleuters uit zijn groep speelden ze ´Muis zoekt een huis´. We hadden al doorgekregen dat Merijn beer zou spelen, hij moest bruine kleren aan op de dag van de voorstelling, maar verder wisten we niks. ´s Ochtends in de klas kreeg hij een muts met bereoren. Van schminken wilde hij niks weten. Gelukkig wilde het jongetje dat de andere beer speelde dat ook niet, dus: twee ongeschminkte beren.

En toen begon de voorstelling. Wij hoopten natuurlijk heel hard dat ie leuk mee zou doen, maar daar was in eerste instantie geen sprake van. Bij het eerste liedje dat ze gingen zingen bleef Merijn aan z´n knuffelbeertje snuffelen. Toen alle dieren uit het toneelstuk naar hun respectievelijke huisjes/holen moesten kruipen bleef Merijn gewoon op de plek zitten waar hij zat. Met hem trouwens nog drie jongetjes. Maar ja, dat zitten verveelde hem al snel dus draaide hij zich op z´n buik, languit liggend met z´n voeten naar het publiek en z´n hoofd naar achteren, waar zijn klasgenoten druk bezig waren met in hun huisje/hol te zitten: daar was de actie. En toen ineens.... als een speer kroop hij op handen en voeten naar zijn berenhol en zat hij samen met Dean keurig voor beer te spelen.

Bij het tweede liedje begon ie enthousiast mee te zingen en toen ie vervolgens als beer het kleine muisje moest wegjagen deed ie dat met zo´n volle overtuiging, dat iedereen er om moest lachen. Kortom: meneer doet geen kunstjes op bestelling, maar eenmaal gewend deed ie zijn ding en ging het hartstikke goed. We komen graag nog een keer kijken!

Eerste skiles

Merijn heeft een hekel aan leren en proberen. Dat bleek al een paar keer eerder met leren fietsen of het leren bouwen van een boerderij met de duplo. En dat bleek ook zeer duidelijk bij zijn eerste skilessen, tijdens onze eerste skivakantie in Oostenrijk afgelopen week. Op zondag zag hij een jongetje op ski´s en dat wilde hij ook wel. Kat in ´t bakkie dachten wij dus. Maar niets bleek minder waar. Weliswaar vond hij zijn skipak bijzonder gaaf en ook toen we skischoenen met hem gingen passen en hij zijn eigen ski´s in handen kreeg glinsterenden z´n oogjes ontzettend. Maar toen bleek dat hij tijdens de skiles alleen maar op zij mocht stappen, naar beneden moest glijden en moest proberen te remmen (de pizzapunt) was hij het al snel zat (zie de foto voor een zeer ongemotiveerde Merijn). Hij had in z´n hoofd dat ie lekker in de sneeuw zou kunnen raggen (met en zonder ski´s). Zo´n klein weitje waar geen enkele snelheid te behalen viel was duidelijk te min voor ´m. Toen de tweede ochtend ook nog eens erg koud en sneeuwerig bleek hield hij het al snel voor gezien.

Nog één keer kregen we ´m bij ons thuis van een wat grotere helling af, maar toen was de lol al voorbij. Hij wilde gewoon lekker glijen, niks pizzapunten. En dat was dus de voorwaarde om de grotere piste op te mogen. Helaas voor Merijn werd ie ook nog ziek dus de rest van de skilessen is ie niet meer geweest. Een dag later zagen wij al een heleboel kleintjes de grotere piste afkomen. Wat zou hij het leuk hebben gevonden om dat ook te kunnen. Maar ja, als je niet wilt leren en proberen, dan lukt ´t dus niet. En hoe we dat - ook bij andere activiteiten - over de bühne gaan krijgen bij hem, daar zijn wij nog niet uit. Goeie tips? Van harte welkom.

Gelukkig vond ie sleeën en sneeuwpoppen, sneeuwschildpadden en sneeuwbankjes bouwen en rollebollen in de sneeuw wel erg leuk, dus uiteindelijk werd het een prima weekje, vooral toen we ook nog een keer in het zwembad belanden. Verder veel geknuffeld met Wessel en Isa. Niet dat die daar altijd van gediend waren, maar het was aardig bedoeld.