Water en zand

Merijn is dol op wild spelen, het liefst met water en zand. Hij kon tijdens de vakantie zijn hart ophalen. Op de eerste camping was een heuse zand-waterbak (4x5m) met een pomp/waterbaanconstructie waarmee je water met een pomp omhoog kon pompen.

Vervolgens had je een schepbak waarmee je water overhevelde naar een aflopende baan en tot slot een waterrad om het water weer in een andere bak te krijgen. Als die bak vol was, stroomde het de zandbak in en zo krijg je dus modder!

De tweede camping lag aan het meer van Genève en had een privé zandstrand. Ook hier dus weer lekker kliederen. En zwemmen dus in het meer. Merijn was overigens de enige van ons vieren. Wij vonden het allemaal veel te koud, maar Merijn moest en zou zwemmen. Gelukkig kan ie zich tegenwoordig met alleen bandjes om behoorlijk goed redden. En omdat het zo koud was bleef het zwemmen beperkt tot één keer het water inlopen, even rondspartelen en er weer uit. Ik was blij dat hij deze keer geen rare fratsen uithaalde, ik stond namelijk stand by in mijn bikini.

Naar de markt

Blijkbaar had de juf op school gevraagd aan iedereen om thuis na te vragen waar hij of zij naar toe zou gaan op vakantie. Dus toen Merijn daar naar vroeg antwoordde ik: als het mooi weer is gaan we naar Denemarken en als het slecht is gaan we naar Zwitserland. Nou, Merijn wilde wel naar Zwitserland en Ingmar wel naar Denemarken. Dat wordt dus kiezen.

Een dag later vroeg ik aan Merijn of hij nog op school had verteld waar we naar toe gingen op vakantie. ´Ja, naar de markt´, was het antwoord. ´Naar de markt? Bedoelde je niet Denemarken?´ ´Nou, die dene was ik even vergeten te vertellen´. Kortom, wij gaan op vakantie naar de markt dit jaar.

Beren en muizen

Hilversum - 16 juli 2008 Het gebruik van nieuwe media op basisscholen is dit jaar fors toegenomen. Dit blijkt uit het jaarlijkse onderzoek van Schooltv naar het mediagebruik op scholen. Behalve dat er Schooltv-programma's worden bekeken, blijken steeds meer scholen gebruik te maken van educatieve websites als Teleblik, Kennisnet en de Schooltv-beeldbank. Maakte vorig jaar nog 15 procent van de scholen gebruik van programma's via internet, dit jaar is dat gestegen naar 26 procent. Op bijna de helft van de scholen wordt in groep 8 dagelijks gebruik gemaakt van internet. Op 91 procent van alle scholen wordt gebruik gemaakt van Schooltv en wekelijks kijken er circa een miljoen leerlingen naar.

Ook wij merken het gebruik van nieuwe media op school. Elke woensdag kijkt de klas naar Schooltv waarvan ook Flip de Beer bekend is, de beer die op vele scholen ook lijfelijk wordt ingezet om weekendjes bij de kinderen te gaan logeren. En dan de computer. We wisten wel dat er in Merijn´s klas een computer staat, dus het was te verwachten dat ie daar wel eens achter zit. Pas vorige week hebben we zelf de Barbapapawebsite maar eens opgezocht om samen met hem te computeren. Stomverbaasd waren we toen hij de muis pakte en zonder problemen aan het klikken ging. Na één keer voordoen wist ie precies waar hij welk spelletje moest zoeken. En dat zonder een woord te kunnen lezen.

Schoolreisjes

Een drukke periode op school voor Merijn: vier weken geleden schoolfeest met een groot springfestijn: tien minuten touwjtespringen, waarbij de kinderen gesponsord werden om geld te verdienen voor het adoptiekindje van de school Fabiola.

Drie weken geleden met de hele klas naar de kinderboerderij in Kamerik. Opa Houten was door de juf gevraagd om mee te gaan als begeleider/autorijder en zo ging hij op stap met drie kleine jongetjes achter in de auto. Wie er het meest van heeft genoten, dat laten we maar in het midden. Het was in ieder geval een groot succes. Aan de hand van het boekje ´Wie heeft er op mijn kop gepoept´over een klein molletje die op z´n kop gepoept is en gaat onderzoeken welk dier dat heeft gedaan, gingen de kinderen alle dieren op de boerderij bekijken.

En gisteren voor het eerst op schoolreisje. Alle kleuters van groep 1 en 2 gingen in drie bussen naar Putten, naar een speelbos. Merijn had er vooraf erg veel zin. Want ze gingen dieren bekijken en dan lekker spelen. Ontroerend om te zien hoe achteloos hij bij het afscheid naar me zwaaide, zo van: kijk mij eens groot zijn. Toch een verschil met een paar kinderen die net een paar weken geleden op school begonnen waren en nu al zonder ouders op schoolreis gaan. Uiteindelijk bleken er geen dieren te zien in het bos (het was namelijk een speelbos, gek als je je als dier daar zou vertonen), maar het was erg leuk geweest met een speurtocht en lekker spelen. Helemaal zwart kwam ie terug.

Tot slot gaat Merijn na de zomer al weer naar een andere groep met een andere juf. Gelukkig gaan er veel bekende kinderen met hem mee. Hij gaat naar groep 1/2. In eerste instantie als groep 1 kind, maar mocht in de loop van het jaar blijken dat het hartstikke goed gaat, dan bestaat er ook nog de mogelijkheid om langzamerhand groep 2 kind te worden en dan na volgend jaar al naar groep 3 te gaan. Aan z´n hersens ligt het volgens de juffen niet, maar we moeten eerst maar eens zien hoe het tegen die tijd met z´n zitvlees is. Want dat is wel echt nodig om goed te kunnen leren lezen en schrijven.

Oude meneer van de engelen

Merijn vertelt in één van zijn fantasierijke momenten dat de oude meneer die bij de engelen vandaan komt heeft gezegd dat BJ zijn zoon is. Even dacht ik dat er op de openbare school waar Merijn op zit christelijke verhalen werden verteld - op zich niks mee overigens - maar al snel kreeg het verhaal voor mij een andere wending, toen Merijn een paar uur later zei dat hij zojuist de oude meneer die bij de engelen vandaan komt in de auto zag rijden en dat die bij ons om de hoek woont. Het is namelijk de vader van BJ (uitgesproken op z´n engels: biedjee) en BJ is een nieuw jongetje in Merijn zijn klas en zijn vader komt uit Engeland en is dus Engels.

Feestje in de speeltuin

Ter ere van Harris´vierde verjaardag gingen we naar zijn feestje in Leiden. Dat bleek in de speeltuin vlakbij hun huis. Een prachtige afgesloten speeltuin met ook nog eens een grote binnenruimte, voldoende mogelijkheden om zowel binnen als buiten een leuk feestje te houden. Merijn en Ingmar hebben zich prima vermaakt en heerlijk gespeeld op alle speeltoestellen. Ook de jarige job had het prima naar zijn zin met al zijn vele speelmaatjes, kadootjes en speeltoestellen.

Merijn is altijd wel in voor een nieuwe uitdaging en ging helemaal voor dat ene toestel dat eigenlijk bedoeld is voor kinderen vanaf een jaar of 8. Zie foto, waar hij ook nog eens op het toestel staat. Niels hangt aan de andere kant om de vaart er in te houden.

Openbaar vervoer

Omdat Niels de hele auto vol had met Ingmar en ons oude speelhuisje voor Wessel besloot ik samen met Merijn met het openbaar vervoer naar Vijfhuizen te gaan. En dat bleek een hele reis. Eerst samen op de fiets naar Houten Centraal, waar we met een tussenstop bij mijn nichtje Sasja en haar man Geert en de kinderen nog even op housewarming gingen. Toen de stoptrein naar Utrecht. En daar op het perron, drie minuten voordat de trein naar Schiphol zou komen, begon het: Merijn zei dat hij moest plassen, maar dat hij het nog wel kon ophouden. Dus daar vertrouwde ik in eerste instantie toch maar op. Afgeleid met een zakje chips die hij op de housewarming gekregen had, vertrokken we van Utrecht Centraal naar Schiphol. En Merijn kletste honderduit. Mama, ik zie een koe, Mama, waarom is dat een koe, waarom rijden daar auto´s, Mama, ik zie boten, waarom varen daar boten, waarom, waarom, waarom.

De voorlaatste stop bij Zuid WTC bleek ineens dat Merijn toch nodiger naar de wc moest dan gedacht. Snel op zoek naar een wc in de trein, maar dat blijkt tegenwoordig een behoorlijke uitdaging met een jongetje die maar naast me staat te dribbelen omdat ie zo nodig moet. Geen wc te vinden, dus Merijn had een beetje natte broek. Gelukkig konden we op Schiphol gelijk de wc inrennen en was hij direct van de hoogste nood af. Nu op zoek naar de juiste bus, de Zuidtangent, van Schiphol naar Haarlem. Een supermoderne bus, met keurige aankondiging van elke volgende halte. Merijn had het binnen twee minuten voor elkaar om al op het stopknopje te drukken, waar hij dus niet op had mogen drukken. Maar hij had geluk, er moest toch iemand uit. Het valt nog niet mee voor hem om de hele tijd stil te zitten en niet op onderzoek uit te gaan in een omgeving met allemaal spannende onderdelen.

Uiteindelijk stapten we keurig op tijd uit in Vijfhuizen en waren we met vijf minuten lopen bij M´lein, Huub en Wessel, waar Niels en Huub de klimtoren al in elkaar hadden gezet. Al met al waren we toch ruim twee uur onderweg geweest om met het openbaar vervoer in Houten te komen en dat is toch ruim twee keer zo lang als met de auto. Maar Merijn vond het weer een fantastische ervaring.

Junglekamer

Er is wat tijd overheen gegaan, maar het resultaat is erg leuk geworden. Merijn heeft sinds kort een junglekamer. De muur op zijn kamer hadden we vooraf al groen laten schilderen, maar nu zitten er ook jungledieren op. Een olifant, een aap, een leeuw en een grote boom. Alleen de blaadjes aan de boom moeten nog. Het idee deed ik op via www.inke.nl, de uitvoering heb ik zelf gedaan samen met Niels. Te beginnen met plaatjes beamen op behang. Dan de stukken behang netjes uitknippen en vervolgens met behanglijm opplakken. Et voila: een junglekamer. Leuk dekbed er bij en een stoffen groen blad van 1,5 bij 1 meter als overkapping boven zijn bed en klaar is kees.

Klimmen, klauteren, schommelen

Wat is er leuker dan een middag in de speeltuin in Tegelen met Arthur, Carmen en Ingmar? Nou, weinig eigenlijk. Zie de foto´s voor Merijn in zijn element!

Groen gras

Merijn is een beetje verkouden op het moment. Het zou ook een stukje hooikoorts kunnen zijn. Daar zijn we nog niet helemaal uit. Hij zelf wel. Zijn opmerking vanochtend: het gras is zooooo groen dat ik er allergisch voor ben.

Poppetjes tekenen

Merijn heeft een nieuwe ontwikkeling doorgemaakt. Van krassen is ie nu toegegaan naar daadwerkelijk tekenen. Gisteren zagen we de eerste bewijzen van twee koppoters (een hoofd waarin als het ware het lijf is opgenomen. Ofwel een hoofd met armen en benen, zonder lijf). Twee rondjes werden langzamerhand hoofden. Het bleken de hoofden van Marja en Jeroen, onze oude buren, te zijn. Jeroen kreeg kort haar en oorbellen ingetekend en Marja lang haar (rechtomhoog) en drie armen, waarvan één arm in de zij en één arm met vingers. Hij kon er een heel verhaal bij vertellen wat alles precies was.

Merijn fietst!

We hadden al een aantal keren geoefend met Merijn met fietsen zonder wieltjes en dat ging al best goed. Helaas was het er niet echt van gekomen om het afgelopen twee weken even goed door te zetten, dus we hadden al het gevoel dat we weer van voren af aan konden beginnen. Maar niets bleek minder waar - en dan blijkt hoe makkelijk je een kind ook kunt onderschatten - Merijn stapte op z´n fiets, kreeg een klein zetje van Niels en hopla, daar fietste hij zelfstandig.

Ook vanavond hebben we weer geoefend en dat ging weer hartstikke goed. We moeten nog wat meer aandacht besteden aan het opstappen (nu nog liefst met een zetje van papa) en het remmen (met z´n voeten, lekker slepen op de punten van z´n schoenen), maar rechtuit, de bocht om en mensen en obstakels ontwijken gaan al helemaal prima. Hoera, weer een mijlpaal.

Vindingrijk of strontirritant?

Stel je voor: een tijdsbestek van nog geen twee uur waarin je oudste zoon met zijn broertje op een prachtige zonnige middag thuis is en aan het spelen is geslagen in de tuin. Je denkt zelf even lekker een half uurtje achterover te kunnen hangen, maar wat gebeurt er dan.....

Allereerst een overzicht van datgene wat er beschikbaar is in de omgeving van Merijn, om een indruk te krijgen van de beschikbare mogelijkheden:
- klimtoren met glijbaan
- afgesloten zandbak, overigens niet voor niks afgesloten
- klein zandgat onderaan de glijbaan
- parasol
- zwembad met water
- een emmertje
- potje om in te plassen
- broertje Ingmar

Wat gebeurt er zoal? Je zou het zelf niet verzinnen, vindingrijk is het in ieder geval te noemen, voor mij als moeder betekent het continu een oogje in het zeil, want Merijn (overigens samen met Ingmar) verzint werkelijk de gekste dingen:
- zand uit het kleine zandgat graven om tegen het glas van de garagedeur aan te gooien
- met de emmer over het zand op het glas van de garagedeur heenwrijven zodat er krassen op komen
- zand uit het kleine zandgat graven om in het zwembad te gooien
- de inhoud van het zwembad over alle planten heen gooien
- de inhoud van het zwembad met een gieter over Ingmar heengieten
- water uit het zwembad in het zandgat bij de glijbaan gooien om modder te maken
- de modder hieruit op de glijbaan gooien
- en dan met blote billen van de glijbaan glijden
- vervolgens het zwembad leeggooien en als dak voor de klimtoren gebruiken
- de parasol omlaag draaien
- als dit niet lukt aan de parasol hangen
- de inhoud van het potje waar Ingmar net op geplast heeft aan de zonnebloemplantjes geven
- met z´n net met zonnebrand ingesmeerde rug en billen tegen de ruit aan gaan staan

Ondertussen heeft hij samen met Ingmar de grootste lol. En dat is super om te zien. Maar een ieder die denkt dat het heerlijk rustig is om een spelend jongetje van het kaliber ´Merijn´ in de tuin te hebben spelen, die moet ik helaas teleurstellen.

Kinderboerderij

We hadden al maanden het gevoel dat Merijn ´s nachts wel zindelijk was. Alleen had hij ´s ochtends af en toe toch nog een natte luier. En omdat we gingen trouwen, op vakantie en verhuizen vonden we het eigenlijk wel prima. Eerst maar eens dat allemaal achter de rug, daarna een tijdje wennen op school en dan zouden we wel eens verder kijken. Ik had Merijn al een paar keer gevraagd of hij in z´n slaap geplast had of dat hij al wakker was. ´Ja, net op de trap´, was een aantal keren het antwoord. Kortom: meneer was gewoon wat lui en had geen zin om naar de wc te gaan en plaste dus gewoon lekker in z´n luier. Tot afgelopen vrijdag:

Met een bladzijde met drie rondjes en een getekende kinderboerderij probeerden we hem te motiveren om drie nachtjes zonder luier te slapen. En als hij dan drie nachten z´n bed zou droog houden, dan mocht hij met mij naar de kinderboerderij. De eerste avond twijfelden we nog of we hem om 11 uur moesten wakker maken om nog even te plassen, maar we besloten het maar zo te laten. Schoon beddegoed lag al wel klaar voor het geval dat. Maar... dat bleek niet nodig. De volgende ochtend ging hij keurig zelf naar de wc. En hij bedacht zelfs dat hij nog niet ging doortrekken omdat de rest allemaal nog lag te slapen. Hij wilde geen herrie maken. Hoe bedenkt ie het! Nacht twee en nacht drie gingen ook helemaal goed dus maandagavond, toen hij terugkwam van opa en oma was dan ook de eerste vraag: gaan we nu naar de kinderboerderij? Nee, helaas. Maar om de pret niet al te lang uit te stellen ben ik dinsdag wat vroeger naar huis gegaan en heb ik ´m van de BSO gehaald om vervolgens samen naar de kinderboerderij te gaan. Geweldig vond ie het, om eens een keer één op één aandacht te krijgen. Zonder strubbelingen een heerlijk uurtje quality time. Dan merk je dat dat er af en toe toch bij inschiet als je er twee hebt rondlopen.

Ook nu het stickers plakken weer voorbij is gaat het helemaal goed met de zindelijkheid. Een grote opsteker voor hem. En op naar de volgende fase voor ons: hem leren z´n eigen billen af te vegen. En dat valt nog niet mee: met veel te korte armpjes op een veel te hoge wc met een wc-rol op veel te grote afstand. Daar moeten we nog maar eens een list voor gaan verzinnen.

Flip

Eindelijk is het mysterie opgelost. Een paar weken geleden vertelde Merijn dat Flip bij Nina was. Daarop reageerde Ingmar dat Flip niet bij Nina was, maar dat Flip in zijn groep op de creche zat. Ik had de naam Flip van allebei nog niet eerder gehoord, dus twijfelde ik aan Ingmar´s reactie, het kon net zo goed een reactie zijn om Merijn dwars te zitten. Een lange welles-nietes-discussie volgde tussen de twee jongens, waarop ik op een gegeven moment aangaf dat ze er nu allebei over moesten ophouden. Dat ging ongeveer een uur goed. En toen begon Ingmar weer: Flip zit in mijn groep.

En ineens, in twee dagen tijd, kennen we twee Flips. Gisteren op de creche hadden we 10-minutengesprek. In het praatformulier stond aangegeven met wie Ingmar het meest optrok in de groep: Flip en Jasmijn. Erg grappig dat Flip dus echt blijkt te bestaan. En toen Niels vanmiddag Merijn uit school haalde bleek ook de Flip in Merijn z´n klas te bestaan. Alleen is Flip geen jongetje, maar Flip is een beer die elk weekend bij een ander kindje uit de klas gaat logeren. Dit weekend logeert Flip dus bij Merijn. Sipperdeflip!

Dat is de beloving

Merijn is bezig zijn eigen wil te ontwikkelen. Waar we een standaard ochtendritueel hebben (wakker worden, ontbijten, aankleden, als er tijd is nog even kort een filmpje kijken (zodat ik ook even rustig kan douchen en aankleden) en dan schoenen en jas aan en naar school), probeert hij elke dag wel om het ´ritueel´ om te gooien en zijn eigen voorkeuren naar voren te brengen. ´Als we dan eerst een boterham eten, dan wil ik daarna een filmpje kijken en dan wil ik nog niet aankleden. Dat is de afspreking.´ Merijn is nogal bezig met afspreken en beloven, alleen vergeet hij nog wel eens dat je daar twee partijen voor nodig hebt. De andere partij gaat - helaas voor hem - meestal niet altijd akkoord met zijn ´beloving´. Want om 8.20 gaat de eerste bel op school en om 8.30 uur wordt Merijn geacht op tijd in de klas te zitten.

Het grappige is dat hij met Ingmar geen belovingen en afsprekingen doet. Die slaat ie gewoon op z´n hoofd als ie z´n zin niet krijgt. En dan spreek ik dus af (in m´n eentje) dat hij dat niet meer moet doen. Bijgaand bewijs dat ie ook heel lief kan zijn voor z´n broertje.

De Beer is los

Afgelopen vrijdag had Merijn zijn eerste voorstelling op school. Met alle kleuters uit zijn groep speelden ze ´Muis zoekt een huis´. We hadden al doorgekregen dat Merijn beer zou spelen, hij moest bruine kleren aan op de dag van de voorstelling, maar verder wisten we niks. ´s Ochtends in de klas kreeg hij een muts met bereoren. Van schminken wilde hij niks weten. Gelukkig wilde het jongetje dat de andere beer speelde dat ook niet, dus: twee ongeschminkte beren.

En toen begon de voorstelling. Wij hoopten natuurlijk heel hard dat ie leuk mee zou doen, maar daar was in eerste instantie geen sprake van. Bij het eerste liedje dat ze gingen zingen bleef Merijn aan z´n knuffelbeertje snuffelen. Toen alle dieren uit het toneelstuk naar hun respectievelijke huisjes/holen moesten kruipen bleef Merijn gewoon op de plek zitten waar hij zat. Met hem trouwens nog drie jongetjes. Maar ja, dat zitten verveelde hem al snel dus draaide hij zich op z´n buik, languit liggend met z´n voeten naar het publiek en z´n hoofd naar achteren, waar zijn klasgenoten druk bezig waren met in hun huisje/hol te zitten: daar was de actie. En toen ineens.... als een speer kroop hij op handen en voeten naar zijn berenhol en zat hij samen met Dean keurig voor beer te spelen.

Bij het tweede liedje begon ie enthousiast mee te zingen en toen ie vervolgens als beer het kleine muisje moest wegjagen deed ie dat met zo´n volle overtuiging, dat iedereen er om moest lachen. Kortom: meneer doet geen kunstjes op bestelling, maar eenmaal gewend deed ie zijn ding en ging het hartstikke goed. We komen graag nog een keer kijken!

Eerste skiles

Merijn heeft een hekel aan leren en proberen. Dat bleek al een paar keer eerder met leren fietsen of het leren bouwen van een boerderij met de duplo. En dat bleek ook zeer duidelijk bij zijn eerste skilessen, tijdens onze eerste skivakantie in Oostenrijk afgelopen week. Op zondag zag hij een jongetje op ski´s en dat wilde hij ook wel. Kat in ´t bakkie dachten wij dus. Maar niets bleek minder waar. Weliswaar vond hij zijn skipak bijzonder gaaf en ook toen we skischoenen met hem gingen passen en hij zijn eigen ski´s in handen kreeg glinsterenden z´n oogjes ontzettend. Maar toen bleek dat hij tijdens de skiles alleen maar op zij mocht stappen, naar beneden moest glijden en moest proberen te remmen (de pizzapunt) was hij het al snel zat (zie de foto voor een zeer ongemotiveerde Merijn). Hij had in z´n hoofd dat ie lekker in de sneeuw zou kunnen raggen (met en zonder ski´s). Zo´n klein weitje waar geen enkele snelheid te behalen viel was duidelijk te min voor ´m. Toen de tweede ochtend ook nog eens erg koud en sneeuwerig bleek hield hij het al snel voor gezien.

Nog één keer kregen we ´m bij ons thuis van een wat grotere helling af, maar toen was de lol al voorbij. Hij wilde gewoon lekker glijen, niks pizzapunten. En dat was dus de voorwaarde om de grotere piste op te mogen. Helaas voor Merijn werd ie ook nog ziek dus de rest van de skilessen is ie niet meer geweest. Een dag later zagen wij al een heleboel kleintjes de grotere piste afkomen. Wat zou hij het leuk hebben gevonden om dat ook te kunnen. Maar ja, als je niet wilt leren en proberen, dan lukt ´t dus niet. En hoe we dat - ook bij andere activiteiten - over de bühne gaan krijgen bij hem, daar zijn wij nog niet uit. Goeie tips? Van harte welkom.

Gelukkig vond ie sleeën en sneeuwpoppen, sneeuwschildpadden en sneeuwbankjes bouwen en rollebollen in de sneeuw wel erg leuk, dus uiteindelijk werd het een prima weekje, vooral toen we ook nog een keer in het zwembad belanden. Verder veel geknuffeld met Wessel en Isa. Niet dat die daar altijd van gediend waren, maar het was aardig bedoeld.

Naar de kapper

Wat stond ik verbaasd te kijken afgelopen zaterdag. Merijn en ik gingen samen naar de kapper en omdat het in het verleden altijd een drama was met hem was ik helemaal voorbereid. Een slab mee om om z´n hoofd te binden zodat de afgevallen haartjes niet in z´n oren zouden kriebelen, speelgoed mee, soepstengels mee. Alles ter afleiding van het vreselijke knipgebeuren. Maar Merijn kreeg een prachtig smurfenschort aan en met mijn advies om bij z´n oren te beginnen met knippen, knipte de kapsters in een kwartier keurig z´n haren. Even leek het mis te gaan toen ze met de tondeuse aan kwam zetten. Merijn gaf heel duidelijk aan dat hij dat toch echt niet wilde. Maar op haar voorstel dat ze het heel even zou proberen en als ie het niks vond dat ie het echt mocht zeggen en dat ze dan gewoon zou knippen, daar kon hij geen nee op zeggen. En tien tellen later was Merijn al klaar, geknipt en geschoren! Geen enkel probleem, zonder één traan. Met een snoepje van de kapster als beloning en van mij een heleboel complimenten liep hij stralend de deur uit. Weer een overwinning!

Teleurgestelde voet

´Ik wil niet mijn schoenen aan doen want mijn voet is zo teleurgesteld.´ Weer zo´n geweldig voorbeeld van de klok en de klepel. Net een nieuw woord geleerd maar nog net niet helemaal in de goede context toegepast. En wat zeg je dan als moeder: ´ja, mijn voet is ook wel eens teleurgesteld´ of ´een voet kan niet teleurgesteld zijn´ of ´je moet gewoon je schoenen aan doen´?

Privacy

Merijn begint een eigen leventje te krijgen. En dat is voor ons als ouders best wat wennen. Waar we bij de creche altijd een keurige terugkoppeling van de juffies kregen hoe Merijn het die dag had gedaan, is dat, nu hij op school zit, een beetje over. Af en toe is er ´s ochtends een minuutje gelegenheid om even te vragen hoe het met Merijn gaat, maar bij het ophalen staan alle ouders buiten het hek en komen alle kinderen één voor één naar buiten, zonder dat er dus nog juffencontact is.

Nu zouden we, als we het gevoel hadden dat er iets niet goed ging, natuurlijk gewoon toch direct contact kunnen zoeken na school, maar daar is op dit moment geen echte aanleiding voor. Merijn gaat blij naar school, schijnt behoorlijk goed te luisteren en mee te doen in de klas en lijkt z´n plekje een beetje te vinden. Als we ´s ochtends het schoolplein oplopen herkent ie al een aantal kinderen uit z´n klas en loopt ie er soms zelfs al op af. Afgelopen zaterdag werd ie zelfs herkend door een klasgenootje en een vader van een klasgenootje toen we door de supermarkt liepen. Ook van de BSO horen we alleen maar goede verhalen. Hij komt goed voor zichzelf op, is hartstikke zelfstandig (behalve dan z´n eigen billen afvegen) en vermaakt zich prima.

Maar als we Merijn zelf vragen hoe het op school of bij de BSO was is zijn antwoord vaak: ´weet ik niet´ of ´ik wil niet vertellen´. Kortom, hij heeft niet altijd meer zin om tegemoet te komen aan onze nieuwsgierigheid en dat is op zich natuurlijk prima, maar toch ook even wennen. Ook op de wc is de behoefte aan privacy toegenomen: ´ik wil even alleen zijn´ en da´s voor ons soms maar beter ook, gezien de lucht :-)

Dagplanning

Zowel voor mij als voor Merijn valt het nog niet altijd mee om naar school te gaan. Neem een dag als vandaag: ontbijten, aankleden, spullen pakken, jas aan, schoenen aan. Dan op de fiets om eerst Ingmar weg te brengen, daarna door naar school. Daar maar eens aan Merijn uitgelegd wat er vandaag allemaal in z´n rugzak zit:
- een wit trommeltje met ontbijtkoek en een pakje drinken voor tussendoor,
- een dora broodtrommel en beker met melk voor het overblijven,
- gympen, voor het geval er gegymt gaat worden,
- een zakje met een paar dinosaurussen want het is speelgoedmiddag op school dus mag iedereen één stuks eigen speelgoed meenemen,
- z´n favoriete knuffel
- en ook nog verkleedkleren, want bij de BSO is er vanmiddag verkleedfeest.

Niet voor niks dat het niet helemaal lukte om alles vanavond weer netjes thuis te krijgen. Z´n poppie is even kwijt. Maar die gaan we vast weer terugvinden. Hopen we.

Broodtrommel

Nu Merijn naar school gaat en twee keer in de week overblijft, heeft ie natuurlijk een broodtrommel nodig. Samen hebben we er één uitgezocht, van Dora, met bijpassende beker. Nu was dat al vorig weekend en pas vandaag zou Merijn voor de broodtrommel voor het eerst echt nodig hebben, omdat ie vandaag voor het eerst zou overblijven. Maar ja, maak dat maar eens duidelijk aan een vierjarige die enorm veel status denkt te ontlenen aan een mooie broodtrommel. Vorige week had ik ´m, naast z´n kleine bakje met fruit er in, ook z´n broodtrommel meegegeven, zodat ie dan z´n boterhammen uit z´n trommel bij opa en oma kon opeten, waar hij die middag zou zijn. Wat bleek toen Merijn bij opa en oma aankwam: de Dorabroodtrommel leeg en het kleine bakje nog vol. Tijdens het ´tussendoortje´ had meneer dus z´n beide boterhammen al naar binnen gewerkt.

Wat een feest en andere belevenissen

Aan het einde de vakantie in Nieuw Zeeland is Merijn vier jaar geworden. Groot feest. Tenminste, een klein beetje in Nieuw Zeeland en gisteren dan groter feest thuis. Al voor de vakantie had ie het erover dat ie al z´n vrienden zou uitnodigen. Nou hebben we niet iedereen die hij in gedachten had (alle kindjes van de oude creche, oudbuurmeisje Robin + Arthur en Carmen z´n neefje en nichtje) uitgenodigd, maar er waren genoeg kindjes om mee te spelen, waaronder de drie laatst genoemden. Opa en oma dierentuin werden luid gillend onthaald evenals Robin. Opa en oma Houten hadden ze afgelopen dagen al een paar keer eerder gezien, dus dat enthousiasme was al eerder getoond.

Merijn is weer schandelijk verwend met kadootjes en bleek dusdanig dol op het uitpakken van kadootjes, dat ie, toen de grote stroom was afgelopen, kwam zeggen dat ie graag nog een kadootje wilde uitpakken. Op ons verzoek heeft ie veel verkleedkleren gekregen, waaronder een waanzinnig kikkerpak van Arthur en Carmen (foto komt nog). Verder veel playmobil met als hoogtepunt het dolfinarium. Vanochtend om half 6 zat ie er al weer mee te spelen en vanavond om 7 uur alweer, voor de vierde keer vandaag. Naast het feestje voor Merijn was het ook een beetje housewarming en voor ons ook gezellig weerzien van een deel van onze familie en vrienden. Druk, maar erg gezellig.

En nu Merijn vier jaar is, gaat hij natuurlijk ook naar school. Afgelopen woensdag gingen we samen voor het eerst kijken. Het eerste moment was wel even spannend en ik moest vooral in de buurt blijven. Maar Merijn is leuk mee buiten gaan spelen, ging ook goed op het bankje zitten om in aanmerking te komen voor een fietsje uit de schuur en is in de klas keurig op z´n stoel blijven zitten. Wel wilde hij steeds met de dieren spelen (waar hij een paar maanden geleden bij het eerste bezoek al eens mee had gespeeld en dus onthouden had!), maar we spraken af dat hij daar de volgende keer mee mocht spelen.

Vrijdag was de tweede keer. Nu zonder één van ons. Niels bracht hem weg en hij moest wel even huilen bij het afscheid, maar de rest van de ochtend was prima gegaan. De juf had weinig hoeven uitleggen en hij had wederom leuk meegedaan. ´s Middags vertelde hij dat er bij het naar buiten gaan al een vriendje naar hem toegekomen was (ze moeten steeds in setjes van twee verzamelen, vriendje zoeken heet dat dan). Hij vindt de beide juffen lief en heeft al een beetje door dat ie goed moet luisteren op school. Het zal nog best even wennen zijn, maar volgens ons gaat het wel goedkomen daar. Komende week gaat ie alleen de ochtenden, dan kan ie ´s middags nog een beetje thuis bijkomen.

Ook zijn we al bij de BSO wezen kijken. Samen met Ingmar (even geen oppas) gingen we er heen en bleven we eerst met z´n drieen kijken. Toen ik vertelde dat ik even met Ingmar een boodschap ging doen, vond ie het geen goed plan. Nog even gebleven, maar toen ie vervolgens zeer enthousiast naar het schoolplein rende om te gaan spelen nam ik mijn kans en glipte er tussenuit. Hij had vervolgens heel even gehuild, maar was ook snel weer te troosten en had uiteindelijk dus een prima uurtje op de BSO gehad. Er zitten op de donderdag nog drie kindjes uit zijn klas in zijn groep, dus dat is wel een goede steun voor hem. Ingrid, de juf, bleek erg aardig en haar zoontje - waarvan ik de dag ervoor had bedacht dat ´t eigenlijk een meisje was - blijkt ook bij Merijn in de klas te zitten.

Vakantie Nieuw Zeeland

Geschminkt

Op 7 december gingen papa en mama trouwen. We hadden ´t er al een hele tijd over gehad maar wat het nu echt was, daar had Merijn nog niet helemaal een idee van. Wel dat het iets te maken had met mama in een mooie jurk en papa in een pak. Natasja, juffie van de creche, had Merijn gevraagd wat voor trouwkleren hij dan aan zou doen. 'Niks', was daarop zijn antwoord.

Einde van de ochtend voorafgaand aan het trouwen kwam ik thuis van de kapper. Bij binnenkomst snapte Merijn precies wat hij moest zeggen: ´Mama, wat heb je mooie haren!´

Twee uur later was het dan zover, de trapscene. Merijn was diep onder de indruk. Elke keer weer kwam ie even naar me toe, moest dan even over m´n arm aaien en elke keer weer zei hij heel verlegen: ´Mama, wat ben je mooi!´Dat maakt de dag nog mooier. En vervolgens: ´Mama, ben jij geschminkt?´ Tja, in mooie bewoordingen heet het natuurlijk ´make-up´, maar in de beleving van een bijna vierjarige zijn al die kleurtjes op je gezicht natuurlijk gewoon schmink.

Vol trots heeft Merijn vervolgens samen met Ingmar de ringen gebracht. En toen was het tijd om te ravotten. In de kelders van het bastion heeft ie heerlijk lopen spelen. Gisteren z´n witte bloes uitgewassen: de randen van z´n mouwen waren pikzwart!

De zwarte pietjes zijn geweest

Merijn is erg bezig met Sinterklaas. Hij heeft al een paar keer zijn schoen mogen zetten. Twee keer daarvan wilde hij niet. Hij vond het toch een beetje een eng idee dat de zwarte pieten dan zomaar binnen zouden komen. Papa en mama mochten van hem wel de schoen zetten.

Per ongeluk had ik gisteravond even Niels z´n schoenen aangedaan om iets uit de auto te halen. Teruggekomen had ik Niels z´n schoenen uitgedaan op de plek waar de kinderen dus hun schoen steeds mochten zetten: aan het einde van de witte kast.

En toen wist Merijn dus vanochtend, toen wij beneden kwam en hij blijkbaar alle schoenen al geinspecteerd had, te vertellen dat de zwarte pietjes waren geweest maar dat ze niks in papa´s schoen hadden gestopt. Dat vond Merijn dus niet zo lief van de zwarte pietjes. Tja, dat is natuurlijk ook niet lief. Maar papa had dan ook geen wortel voor het paard in zijn schoen gestopt.

Verliefd

Merijn is verliefd. Merijn is verliefd op Robin. En Robin is verliefd op Merijn. Althans, dat wordt door beiden de laatste week steeds vaker geroepen. Maar, het valt niet altijd mee om verliefd te zijn. Wanneer ik van de week Merijn naar de creche breng en Robin komt aanlopen met de opmerking ´Merijn, wij zijn verliefd he?´, wordt het Merijn even te veel: Nee, ik ben niet verliefd. Tja, het valt ook niet mee om ´s ochtends om 8 uur al verliefd te zijn. Gelukkig is dat een stuk makkelijker als ze samen boterhammen zitten te eten. Zou de liefde van de man al op zo jonge leeftijd door de maag gaan???

Paniek....

Sinds ongeveer een jaar heeft Merijn soms een zogenoemde slaappaniekaanval. De eerste keer dachten we aan een nachtmerrie. Maar Merijn bleek helemaal niet wakker te zijn, alhoewel z´n ogen wijd open stonden. Na een dikke vijf minuten gillen, zich om je heen klemmen en tegelijkertijd weer afzetten, viel ie ineens weer in slaap. Na wat gegoogle kwamen we er achter dan nachtmerries vaak in de tweede helft van de nacht plaats hebben. Kinderen worden dan echt wakker. Slaappaniekaanvallen komen juist voor 12 uur ´s nachts voor en zijn een variant op slaapwandelen. De volgende ochtend weten kinderen zich er niets meer van te herinneren, terwijl dat bij nachtmerries weer wel het geval is.

In ieder geval, één keer in de zoveel tijd heeft Merijn dus zo´n aanval. Het blijkt wel vaker voor te komen bij jonge kinderen. Niet elk kind heeft het, maar het is ook niet ongewoon. Het is een soort schokkerige rijping van de hersenzenuwen en heeft niets te maken met psychische problemen. Uiteindelijk schijnt het vanzelf weer over te gaan.

Een nieuwe school

Afgelopen vrijdag zijn we naar twee scholen geweest in Houten voor Merijn. De openbare daltonschool en de protestants-christelijke school. Beide scholen bleken deels dezelfde opzet te hebben, maar onze voorkeur gaat uit naar de daltonschool. De andere school bleek nog erg in opbouw te zijn en had inmiddels al wel een visie op onderwijs maar hier in de praktijk nog erg weinig mee gedaan. De daltonschool gaf een gedegen indruk, met veel aandacht voor de interesses en talenten van de kinderen. Merijn bleek zich op de daltonschool ook gelijk thuis te voelen. In no time had hij zich op de gang tussen twee andere jongetjes genesteld om samen met de dieren te spelen. Toen we hem vroegen welke school hij het leukst vond, bleek dit gelukkig ook de daltonschool te zijn.

Op de foto: schuitje varen, theetje drinken met Ingmar in het 33 jaar oude speelkleed van Wessel. Die was vroeger van Niels en ook Merijn en Ingmar hebben er op gespeeld bij opa en oma Houten).

Naar school

Kleuterpraat over school en verhuizen:
Robin: kijk, hier is mijn school, hier werk ik
Merijn: ik ga naar een andere school, in Nieuw Zeeland
Mama: Nee, niet in Nieuw Zeeland, daar gaan we naar toe op vakantie. Je gaat straks in Houten naar school
Merijn: Oh ja. Maar dan komen wij niet meer terug, he?
Robin: Ja wel, hoor. Jullie komen wel weer terug
Merijn: Nee hoor
Robin: Maar dan denken jullie er even over en dan wacht ik op jullie en dan komen jullie weer terug.

Eind goed al goed volgens Robin.

Frank Govers fase

Mijn slab past niet bij mijn trui. Ik wil graag die blauwe slab want ik heb ook een blauwe trui.
Ik wil graag mijn oranje sokken aan, want ik heb ook een oranje t-shirt.
Deze beker past niet bij dit bord, ik moet een andere beker.

Merijn zit in de zgn. Frank Govers fase. Soms is het brullen als bij zijn blauwe bord een beker met groen en oranje zit. Dan moet er een blauwe beker bij. Overigens schijnt ie het van geen vreemde te hebben. Niels had het ook al toen ie klein was en ook zijn vader was al op jonge leeftijd zeer kleurbewust.

Op de foto zie je Merijn in de dierentuin met M´lein en Wessel. Hij is dol op pinguins en zou deze graag aaien, maar bij één beweging van de pinguin in zijn richting duikt ie achter M´lein weg.

Ik vind je zo lief

Merijn zit midden in een emotionele ontwikkelingsfase. Een paar keer per dag komt ie bij je om te vertellen dat ie je zo lief vindt. Dan krijgen we knuffels en kusjes, erg gezellig. Hij was ook erg blij om Ingmar weer te zien toen hij een paar dagen alleen bij opa en oma had gelogeerd. Ingmar werd enorm omhelsd. Maar papa, mama en Ingmar zijn niet zo lief als Robin. ´Robin is de alderliefste´, aldus Merijn.

In dezelfde fase zit ook het ´missen´ van mensen en knuffels. Als opa en oma weggaan is het huilen: ´want dan mis ik oma zo´. Gisteren bleek z´n poppie weg te zijn dus vanochtend was het tranen met tuiten want hij miste poppie zo. Ook Robin, die 10 meter verder woont, mist ie al als ie daar de deur uit loopt.

Vijf minuten later is het vaak weer vergeten en is het weer rennen, springen, vliegen, glijden, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Boos

Merijn is af en toe boos. ´Ik ben boos, omdat ik boos ben´ is dan het antwoord. Zie hier de foto waarop hij boos kijkt. ´Ik kijk donkerbruin´ zegt ie dan.

Ander stopwoordje op dit moment is ´stom´. Er is heel wat ´stom´momenteel. Stom dat ik schoenen aan moet, stom dat ik naar bed moet, stom dat ik geen tv mag kijken, stom dat ik niet van tafel af mag.
Eten gaat de laatste tijd steeds beter. Er was een periode dat hij niks wilde proeven en veel dingen bij voorbaat niet lustte. Inmiddels hebben we hem zo ver dat hij de meeste dingen die we voorzetten wel even proeft. Af en toe vindt ie het lekker en eet ie de rest op, af en toe laat ie het staan en proberen we het een tijdje later gewoon nog een keer.

Favoriet qua spelen op dit moment: duplo, duplo, duplo, samen puzzels maken, samen boekjes lezen, fietsen en steppen, klimmen, tekenen en waterverven.

In de serie ´boekjes lezen´ hier nog een leuke foto van de broertjes samen.

Vorige week weer een aantal schattige momenten tussen Merijn, Ingmar en Wessel. Nog geen twee minuten nadat we bij M´lein en Huub binnenstapten lag Merijn bijna bovenop Wessel om hem te knuffelen. Wessel is overduidelijk het kleine vriendje van Merijn en Ingmar. In de auto liepen ze al te ruziën wiens vriendje Wessel nu was. Mijn vriendje, nee, mijn vriendje. Conclusie: allebei jullie vriendje. En daar bleken ze ook tevreden mee.

Feestje Ingmar

Merijn vond het erg leuk dat Ingmar jarig was. Dolgraag wilde hij Ingmar z´n kadootjes geven, meehelpen de kaarsjes uit te blazen en vooral helpen met uitpakken om vervolgens zelf met alle kadootjes aan de haal te gaan als ze eenmaal waren uitgepakt. Nou ja, het blijven twee jongetjes die dezelfde dingen leuk vinden.

Ook gezellig voor Merijn dat Arthur er was. Lars en Adinda kwamen met de kinderen om Ingmar´s verjaardag te vieren. Merijn en Arthur vinden elkaar helemaal leuk, het leeftijdsverschil is ruim een jaar maar dat maakt voor de jongens niks uit.

Favoriet speelgoed op dit moment: duplo, duplo, duplo techniek en nog meer duplo. Steeds weer worden er hijskranen en boerderijen gebouwd.

Inmiddels gaat het erg goed met zindelijk zijn. Af en toe nog een klein ongelukje, en zolang wij niet vergeten om hem nog even naar de wc te laten gaan voordat we ergens naar toe gaan, gaat het eigenlijk heel goed.


Afgelopen vrijdag had Merijn geluk. Omdat Ingmar een dagje extra op de creche was en hij alleen bij opa en oma Houten was, hadden ze besloten om hem mee te nemen naar de dierentuin in Amersfoort. De volle aandacht deed hem zichtbaar goed en met wat speeltuintjes in de buurt en ´s avonds eten in een restaurantje was het een perfect dagje voor alle partijen.

Schuitje varen

Met Marja, Suzanne en Julian spraken we af in De Kleine Dom, de superspeeltuin in de stad. Voor de laatste keer voer vandaag het motorbootje van de beheerder en wij mochten mee. Met nog drie andere ouders en kinderen hebben we, samen met Han, de schipper, een rondtocht door de grachten gemaakt. De kinderen in knaloranje zwemvesten. Bijzonder hoe de wereld er anders uitziet vanaf het water. En Merijn vond het prachtig. Suzanne en hij keken de ogen uit, overal eendjes en andere bootjes. En zwaaien naar de mensen aan de kant. Een erg gezellig en geslaagd ochtendje.

Testkind

Met Merijn hoef je je nooit te vervelen. Bij alles wat hij beetpakt zie je z´n hersentjes rondtollen: wat kan ik hier nou mee doen? Kan ik er wat aftrekken? Waar kan ik het opzetten/inzetten, kan het ook kapot? Kortom: hoe werkt het nou eigenlijk? Zelf de rolluiken bij opa en oma opendoen, plassen in het bakje dat onder het zitje van de loopauto zit, achterstevoren op de fiets gaan zitten en proberen te fietsen, klimmen in de boekenkast, alles moet worden uitgeprobeerd.

Een vindingrijk kind zullen we maar zeggen, om het positief te houden. Wie weet schuilt er wel een uitvinder in hem. Al voor z´n eerste jaar werden de juffies op de creche af en toe gek van hem. Waren ze Merijn weer kwijt omdat hij zich verstopt had in het keukenblokje. Volgens de fabrikant zou dit helemaal niet kunnen, maar ja, ze hadden Merijn niet als testkind gebruikt. Toch maar es een keertje zoeken bij speelgoedfabrikanten of ze nog op zoek zijn naar inventieve kinderen die hun speelgoed komen testen. Het zou echt wat voor Merijn zijn!

Ik ga jou zo missen

Merijn is dol op alle opa´s en oma´s. Afgelopen werd een hoop vakantieafwezigheid gecompenseerd. Eerst drie dagen logeren bij opa en oma dierentuin. Groot feest want lekker fietsen, naar het strand (plas water met wat zand), dieren kijken en op de zolder spelen. Opa en oma kregen het voor elkaar om Merijn ook voor z´n poep op de wc te krijgen en sindsdien doet ie dat prima op eigen initiatief. En zonder vragen om stickers en kadootjes, waarmee we ´m in eerste instantie wel zo ver kregen om ook op het potje te poepen.

Woensdag kwamen opa en oma Houten weer terug van vakantie. ´s Avonds kwamen ze even een hapje eten. Toen ze na de koffie op het punt stonden om weg te gaan begon Merijn ineens met z´n onderlip te trillen en zei, bijna in tranen : maar als jullie weggaan, dan ga ik jullie zo missen. Grappig hoe een kind ineens snapt wat ´missen´ is. De dag er voor had ik ´m namelijk verteld, toen ie net terug was van z´n andere logeerpartij, dat ik ´m zo gemist had. Vervolgens vroeg ik of hij mij ook gemist had. Nee hoor. Dat was niet het geval geweest. Tja.

Op de foto´s is ons bezoek aan Britta en Johannes en Jakob te zien. Een superspeeltuin met zand en water in de buurt maakte het voor Merijn tot een heerlijke middag. Ook de houten auto´s en vrachtwagens van Jakob bleken een groot succes. Helaas is Merijn z´n interesse voor kleine babietjes niet zo heel groot (behalve voor Wessel dan, dat is echt z´n vriendje). Erg gewillig om met Ingmar en Jakob op de foto te gaan was hij dan ook niet. Helaas. We hebben het echt geprobeerd.

Joep en Jak

De vakantie zit er weer op en Merijn is zo goed als zindelijk. Af en toe nog een natte broek als ie heel druk aan het spelen is, maar verder gaat het prima. Poepen doet ie helaas nog niet altijd in het potje, met hele vieze onderbroeken als gevolg. Nou ja, het vooruitzicht van kadootjes met behulp van een poep- en plaskalender met stickers lijkt nu redelijk te werken.

Merijn vond de vakantie erg geslaagd. De nacht dat we gingen rijden maakte ik ´m rond 0.00 uur wakker. Gelijk zat ie rechtop in z´n bed: we gaan op vakantie. Daarna had ie ruim twee uur nodig om weer in slaap te vallen, want hij dacht dat het heel spannend was om op vakantie te gaan. Dat bleek helaas voor hem niets anders te zijn dan heel lang in het donker in de auto zitten.

De camping bleek helemaal oke, want er was een binnenzwembad, een buitenzwembad en ook nog eens drie glijbanen. We hadden bedacht dat het leuk zou zijn als Merijn aan het einde van de vakantie alleen met vleugeltjes om in het diepe durfde te zwemmen. Dat bleek al na drie dagen het geval. Samen met Harris, waar we een middagje op bezoek gingen, werd er driftig getrappeld.

Nadat we twee keer een stadje hadden bezocht was Merijn het wel een beetje zat. ´Ik wil niet meer stadjes bezoeken´. Dus wij een ander plan bedacht: Merijn, we gaan vandaag naar Rouffignac! Nou, dat klonk een stuk aantrekkelijker: ik wil wel naar Joep en Jak. Ik vind Joep en Jak zo lief! Helaas hebben we Joep en Jak niet meer bereikt, want de benzinetank was bijna leeg en de tankautomaat accepteerde onze creditcards niet. Verder in de weide omtrek geen benzinepomp te beleven natuurlijk.

Deze vakantie ook veel vriendjes op de camping. Was Merijn vorig jaar nog net iets te klein om echt contact te zoeken, dit jaar had ie al snel contact met een paar Nederlandse jochies tussen de 3 en de 5 jaar, Bram, Thijs, Tom en Daniël. Leuk om te zien hoe hij zich eindelijk weer eens aan wat oudere jochies kon optrekken. Driftig werd er in het net gemaaide grasveld een muizenkasteel gebouwd. Want daar konden dan de muizen gaan wonen.

Zindelijk...

Natasja was het zat. Merijn z´n vaste leidster van de creche vond dat het nu wel eens tijd werd om Merijn zindelijk te krijgen. Nu hadden we dat zelf al in de planning voor de komende twee weken, maar zij bleek bereid al een paar dagen eerder te starten. Ze was tot de conclusie gekomen dat Merijn het best zou kunnen, maar dat ie gewoon een beetje lui is. En dat bleek te kloppen. De eerste dag was Merijn tot 12 uur ´s middags droog gebleven. Op dag twee al tot 17 uur. Lastige is alleen dat ie nog niet aangeeft wanneer ie moet poepen. En dat doet ie dus ook gewoon in z´n broek. Echt heel smerig. Maar ja, het hoort er bij.

Het kabouterfeest van de creche bleek voor Merijn dit jaar erg leuk. Afgelopen twee jaar was hij niet bij ons vandaan te branden, het was allemaal toch wat spannend. Maar dit jaar ging het helemaal goed. Hij bleek zelfs bereid zich voor de eerste keer te verkleden. Dus hij in z´n kabouterpak (wat ik al 2 jaar in de kast heb liggen) naar het feest. Denneappels gooien, was ophangen, eendjes vangen, kabouter aankleden en kruiwagen lopen. Allemaal superleuke activiteiten. Ook het springkussen bleek deze keer helemaal goed te gaan.

Met Arthur, Carmen, Lars en Adinda gingen we op zondag naar de bosspeeltuin Klein Zwitserland in Tegelen. Een speeltuin die heerlijk in de bossen ligt supergave glijbanen heeft. Eén hele lange van 30 meter buis. En een hele stijle van ca 4 meter hoog, bijna recht naar beneden. En Merijn vindt het dus allemaal fantastisch. Volledig bezweet rent ie van hot naar her. Steeds weer op zoek naar nieuw avontuur. En dat is er genoeg krijgen in deze fantastische speeltuin. Een treintje, schommels, glijbanen, klimrekken en nog veel meer. We bleken zelfs geen tijd meer te hebben om in het pierebad te zwemmen. Bij Lars en Adinda thuis kon ie wel even afkoelen in het zwembadje van Arthur en Carmen. Met z´n allen frietjes eten bleek een goede afsluiting. Wat een feestweekend!



M´lein en Huub kwamen afgelopen woensdag nog langs om voor onze vakantie nog even bij te kletsen. En natuurlijk kwam Wessel mee. Merijn was helemaal door het dolle heen en vroeg, zonder dat wij ´m hadden ingefluisterd, of Wessel wel bij hem op schoot mocht. En dat resulteerde in een paar errug schattige foto´s. Met z´n lippen en z´n neus zat ie maar te voelen aan het zachte wangetje van Wessel. Een mooie tekening voor Wessel kon natuurlijk ook niet ontbreken.

Chocolaaaa

Ooit gehoord dat het normaal is om heel hard ´chocola´ te roepen als je door een tunnel fietst of loopt? voor ons is het inmiddels de normaalste zaak van de wereld. Of Merijn heeft destijds een woord verkeerd begrepen toen wij (of opa en oma) met hem door een tunnel reden en iets leuks probeerden te roepen. In ieder geval is daar waarschijnlijk uit ontstaan dat je dus ´chocola´ roept in elke willekeurige tunnel. En om eerlijk te zien: het klinkt echt heel grappig!

Minder grappig is dat Merijn tegenwoordig chocolademelk lust. En dat vlekt dus enorm. Net een half uur z´n mooie knalgele shirt aan, zit er al weer een streep van 10 cm op z´n buik. De oplossing: difrax pakjeshouders. Kunnen ze niet meer in het pakje knijpen. Heel handig voor de jonge moeder met niet altijd tijd om snel weer te wassen.