Naar de kapper

Wat stond ik verbaasd te kijken afgelopen zaterdag. Merijn en ik gingen samen naar de kapper en omdat het in het verleden altijd een drama was met hem was ik helemaal voorbereid. Een slab mee om om z´n hoofd te binden zodat de afgevallen haartjes niet in z´n oren zouden kriebelen, speelgoed mee, soepstengels mee. Alles ter afleiding van het vreselijke knipgebeuren. Maar Merijn kreeg een prachtig smurfenschort aan en met mijn advies om bij z´n oren te beginnen met knippen, knipte de kapsters in een kwartier keurig z´n haren. Even leek het mis te gaan toen ze met de tondeuse aan kwam zetten. Merijn gaf heel duidelijk aan dat hij dat toch echt niet wilde. Maar op haar voorstel dat ze het heel even zou proberen en als ie het niks vond dat ie het echt mocht zeggen en dat ze dan gewoon zou knippen, daar kon hij geen nee op zeggen. En tien tellen later was Merijn al klaar, geknipt en geschoren! Geen enkel probleem, zonder één traan. Met een snoepje van de kapster als beloning en van mij een heleboel complimenten liep hij stralend de deur uit. Weer een overwinning!

Teleurgestelde voet

´Ik wil niet mijn schoenen aan doen want mijn voet is zo teleurgesteld.´ Weer zo´n geweldig voorbeeld van de klok en de klepel. Net een nieuw woord geleerd maar nog net niet helemaal in de goede context toegepast. En wat zeg je dan als moeder: ´ja, mijn voet is ook wel eens teleurgesteld´ of ´een voet kan niet teleurgesteld zijn´ of ´je moet gewoon je schoenen aan doen´?

Privacy

Merijn begint een eigen leventje te krijgen. En dat is voor ons als ouders best wat wennen. Waar we bij de creche altijd een keurige terugkoppeling van de juffies kregen hoe Merijn het die dag had gedaan, is dat, nu hij op school zit, een beetje over. Af en toe is er ´s ochtends een minuutje gelegenheid om even te vragen hoe het met Merijn gaat, maar bij het ophalen staan alle ouders buiten het hek en komen alle kinderen één voor één naar buiten, zonder dat er dus nog juffencontact is.

Nu zouden we, als we het gevoel hadden dat er iets niet goed ging, natuurlijk gewoon toch direct contact kunnen zoeken na school, maar daar is op dit moment geen echte aanleiding voor. Merijn gaat blij naar school, schijnt behoorlijk goed te luisteren en mee te doen in de klas en lijkt z´n plekje een beetje te vinden. Als we ´s ochtends het schoolplein oplopen herkent ie al een aantal kinderen uit z´n klas en loopt ie er soms zelfs al op af. Afgelopen zaterdag werd ie zelfs herkend door een klasgenootje en een vader van een klasgenootje toen we door de supermarkt liepen. Ook van de BSO horen we alleen maar goede verhalen. Hij komt goed voor zichzelf op, is hartstikke zelfstandig (behalve dan z´n eigen billen afvegen) en vermaakt zich prima.

Maar als we Merijn zelf vragen hoe het op school of bij de BSO was is zijn antwoord vaak: ´weet ik niet´ of ´ik wil niet vertellen´. Kortom, hij heeft niet altijd meer zin om tegemoet te komen aan onze nieuwsgierigheid en dat is op zich natuurlijk prima, maar toch ook even wennen. Ook op de wc is de behoefte aan privacy toegenomen: ´ik wil even alleen zijn´ en da´s voor ons soms maar beter ook, gezien de lucht :-)

Dagplanning

Zowel voor mij als voor Merijn valt het nog niet altijd mee om naar school te gaan. Neem een dag als vandaag: ontbijten, aankleden, spullen pakken, jas aan, schoenen aan. Dan op de fiets om eerst Ingmar weg te brengen, daarna door naar school. Daar maar eens aan Merijn uitgelegd wat er vandaag allemaal in z´n rugzak zit:
- een wit trommeltje met ontbijtkoek en een pakje drinken voor tussendoor,
- een dora broodtrommel en beker met melk voor het overblijven,
- gympen, voor het geval er gegymt gaat worden,
- een zakje met een paar dinosaurussen want het is speelgoedmiddag op school dus mag iedereen één stuks eigen speelgoed meenemen,
- z´n favoriete knuffel
- en ook nog verkleedkleren, want bij de BSO is er vanmiddag verkleedfeest.

Niet voor niks dat het niet helemaal lukte om alles vanavond weer netjes thuis te krijgen. Z´n poppie is even kwijt. Maar die gaan we vast weer terugvinden. Hopen we.

Broodtrommel

Nu Merijn naar school gaat en twee keer in de week overblijft, heeft ie natuurlijk een broodtrommel nodig. Samen hebben we er één uitgezocht, van Dora, met bijpassende beker. Nu was dat al vorig weekend en pas vandaag zou Merijn voor de broodtrommel voor het eerst echt nodig hebben, omdat ie vandaag voor het eerst zou overblijven. Maar ja, maak dat maar eens duidelijk aan een vierjarige die enorm veel status denkt te ontlenen aan een mooie broodtrommel. Vorige week had ik ´m, naast z´n kleine bakje met fruit er in, ook z´n broodtrommel meegegeven, zodat ie dan z´n boterhammen uit z´n trommel bij opa en oma kon opeten, waar hij die middag zou zijn. Wat bleek toen Merijn bij opa en oma aankwam: de Dorabroodtrommel leeg en het kleine bakje nog vol. Tijdens het ´tussendoortje´ had meneer dus z´n beide boterhammen al naar binnen gewerkt.

Wat een feest en andere belevenissen

Aan het einde de vakantie in Nieuw Zeeland is Merijn vier jaar geworden. Groot feest. Tenminste, een klein beetje in Nieuw Zeeland en gisteren dan groter feest thuis. Al voor de vakantie had ie het erover dat ie al z´n vrienden zou uitnodigen. Nou hebben we niet iedereen die hij in gedachten had (alle kindjes van de oude creche, oudbuurmeisje Robin + Arthur en Carmen z´n neefje en nichtje) uitgenodigd, maar er waren genoeg kindjes om mee te spelen, waaronder de drie laatst genoemden. Opa en oma dierentuin werden luid gillend onthaald evenals Robin. Opa en oma Houten hadden ze afgelopen dagen al een paar keer eerder gezien, dus dat enthousiasme was al eerder getoond.

Merijn is weer schandelijk verwend met kadootjes en bleek dusdanig dol op het uitpakken van kadootjes, dat ie, toen de grote stroom was afgelopen, kwam zeggen dat ie graag nog een kadootje wilde uitpakken. Op ons verzoek heeft ie veel verkleedkleren gekregen, waaronder een waanzinnig kikkerpak van Arthur en Carmen (foto komt nog). Verder veel playmobil met als hoogtepunt het dolfinarium. Vanochtend om half 6 zat ie er al weer mee te spelen en vanavond om 7 uur alweer, voor de vierde keer vandaag. Naast het feestje voor Merijn was het ook een beetje housewarming en voor ons ook gezellig weerzien van een deel van onze familie en vrienden. Druk, maar erg gezellig.

En nu Merijn vier jaar is, gaat hij natuurlijk ook naar school. Afgelopen woensdag gingen we samen voor het eerst kijken. Het eerste moment was wel even spannend en ik moest vooral in de buurt blijven. Maar Merijn is leuk mee buiten gaan spelen, ging ook goed op het bankje zitten om in aanmerking te komen voor een fietsje uit de schuur en is in de klas keurig op z´n stoel blijven zitten. Wel wilde hij steeds met de dieren spelen (waar hij een paar maanden geleden bij het eerste bezoek al eens mee had gespeeld en dus onthouden had!), maar we spraken af dat hij daar de volgende keer mee mocht spelen.

Vrijdag was de tweede keer. Nu zonder één van ons. Niels bracht hem weg en hij moest wel even huilen bij het afscheid, maar de rest van de ochtend was prima gegaan. De juf had weinig hoeven uitleggen en hij had wederom leuk meegedaan. ´s Middags vertelde hij dat er bij het naar buiten gaan al een vriendje naar hem toegekomen was (ze moeten steeds in setjes van twee verzamelen, vriendje zoeken heet dat dan). Hij vindt de beide juffen lief en heeft al een beetje door dat ie goed moet luisteren op school. Het zal nog best even wennen zijn, maar volgens ons gaat het wel goedkomen daar. Komende week gaat ie alleen de ochtenden, dan kan ie ´s middags nog een beetje thuis bijkomen.

Ook zijn we al bij de BSO wezen kijken. Samen met Ingmar (even geen oppas) gingen we er heen en bleven we eerst met z´n drieen kijken. Toen ik vertelde dat ik even met Ingmar een boodschap ging doen, vond ie het geen goed plan. Nog even gebleven, maar toen ie vervolgens zeer enthousiast naar het schoolplein rende om te gaan spelen nam ik mijn kans en glipte er tussenuit. Hij had vervolgens heel even gehuild, maar was ook snel weer te troosten en had uiteindelijk dus een prima uurtje op de BSO gehad. Er zitten op de donderdag nog drie kindjes uit zijn klas in zijn groep, dus dat is wel een goede steun voor hem. Ingrid, de juf, bleek erg aardig en haar zoontje - waarvan ik de dag ervoor had bedacht dat ´t eigenlijk een meisje was - blijkt ook bij Merijn in de klas te zitten.

Vakantie Nieuw Zeeland

Geschminkt

Op 7 december gingen papa en mama trouwen. We hadden ´t er al een hele tijd over gehad maar wat het nu echt was, daar had Merijn nog niet helemaal een idee van. Wel dat het iets te maken had met mama in een mooie jurk en papa in een pak. Natasja, juffie van de creche, had Merijn gevraagd wat voor trouwkleren hij dan aan zou doen. 'Niks', was daarop zijn antwoord.

Einde van de ochtend voorafgaand aan het trouwen kwam ik thuis van de kapper. Bij binnenkomst snapte Merijn precies wat hij moest zeggen: ´Mama, wat heb je mooie haren!´

Twee uur later was het dan zover, de trapscene. Merijn was diep onder de indruk. Elke keer weer kwam ie even naar me toe, moest dan even over m´n arm aaien en elke keer weer zei hij heel verlegen: ´Mama, wat ben je mooi!´Dat maakt de dag nog mooier. En vervolgens: ´Mama, ben jij geschminkt?´ Tja, in mooie bewoordingen heet het natuurlijk ´make-up´, maar in de beleving van een bijna vierjarige zijn al die kleurtjes op je gezicht natuurlijk gewoon schmink.

Vol trots heeft Merijn vervolgens samen met Ingmar de ringen gebracht. En toen was het tijd om te ravotten. In de kelders van het bastion heeft ie heerlijk lopen spelen. Gisteren z´n witte bloes uitgewassen: de randen van z´n mouwen waren pikzwart!

De zwarte pietjes zijn geweest

Merijn is erg bezig met Sinterklaas. Hij heeft al een paar keer zijn schoen mogen zetten. Twee keer daarvan wilde hij niet. Hij vond het toch een beetje een eng idee dat de zwarte pieten dan zomaar binnen zouden komen. Papa en mama mochten van hem wel de schoen zetten.

Per ongeluk had ik gisteravond even Niels z´n schoenen aangedaan om iets uit de auto te halen. Teruggekomen had ik Niels z´n schoenen uitgedaan op de plek waar de kinderen dus hun schoen steeds mochten zetten: aan het einde van de witte kast.

En toen wist Merijn dus vanochtend, toen wij beneden kwam en hij blijkbaar alle schoenen al geinspecteerd had, te vertellen dat de zwarte pietjes waren geweest maar dat ze niks in papa´s schoen hadden gestopt. Dat vond Merijn dus niet zo lief van de zwarte pietjes. Tja, dat is natuurlijk ook niet lief. Maar papa had dan ook geen wortel voor het paard in zijn schoen gestopt.

Verliefd

Merijn is verliefd. Merijn is verliefd op Robin. En Robin is verliefd op Merijn. Althans, dat wordt door beiden de laatste week steeds vaker geroepen. Maar, het valt niet altijd mee om verliefd te zijn. Wanneer ik van de week Merijn naar de creche breng en Robin komt aanlopen met de opmerking ´Merijn, wij zijn verliefd he?´, wordt het Merijn even te veel: Nee, ik ben niet verliefd. Tja, het valt ook niet mee om ´s ochtends om 8 uur al verliefd te zijn. Gelukkig is dat een stuk makkelijker als ze samen boterhammen zitten te eten. Zou de liefde van de man al op zo jonge leeftijd door de maag gaan???

Paniek....

Sinds ongeveer een jaar heeft Merijn soms een zogenoemde slaappaniekaanval. De eerste keer dachten we aan een nachtmerrie. Maar Merijn bleek helemaal niet wakker te zijn, alhoewel z´n ogen wijd open stonden. Na een dikke vijf minuten gillen, zich om je heen klemmen en tegelijkertijd weer afzetten, viel ie ineens weer in slaap. Na wat gegoogle kwamen we er achter dan nachtmerries vaak in de tweede helft van de nacht plaats hebben. Kinderen worden dan echt wakker. Slaappaniekaanvallen komen juist voor 12 uur ´s nachts voor en zijn een variant op slaapwandelen. De volgende ochtend weten kinderen zich er niets meer van te herinneren, terwijl dat bij nachtmerries weer wel het geval is.

In ieder geval, één keer in de zoveel tijd heeft Merijn dus zo´n aanval. Het blijkt wel vaker voor te komen bij jonge kinderen. Niet elk kind heeft het, maar het is ook niet ongewoon. Het is een soort schokkerige rijping van de hersenzenuwen en heeft niets te maken met psychische problemen. Uiteindelijk schijnt het vanzelf weer over te gaan.

Een nieuwe school

Afgelopen vrijdag zijn we naar twee scholen geweest in Houten voor Merijn. De openbare daltonschool en de protestants-christelijke school. Beide scholen bleken deels dezelfde opzet te hebben, maar onze voorkeur gaat uit naar de daltonschool. De andere school bleek nog erg in opbouw te zijn en had inmiddels al wel een visie op onderwijs maar hier in de praktijk nog erg weinig mee gedaan. De daltonschool gaf een gedegen indruk, met veel aandacht voor de interesses en talenten van de kinderen. Merijn bleek zich op de daltonschool ook gelijk thuis te voelen. In no time had hij zich op de gang tussen twee andere jongetjes genesteld om samen met de dieren te spelen. Toen we hem vroegen welke school hij het leukst vond, bleek dit gelukkig ook de daltonschool te zijn.

Op de foto: schuitje varen, theetje drinken met Ingmar in het 33 jaar oude speelkleed van Wessel. Die was vroeger van Niels en ook Merijn en Ingmar hebben er op gespeeld bij opa en oma Houten).

Naar school

Kleuterpraat over school en verhuizen:
Robin: kijk, hier is mijn school, hier werk ik
Merijn: ik ga naar een andere school, in Nieuw Zeeland
Mama: Nee, niet in Nieuw Zeeland, daar gaan we naar toe op vakantie. Je gaat straks in Houten naar school
Merijn: Oh ja. Maar dan komen wij niet meer terug, he?
Robin: Ja wel, hoor. Jullie komen wel weer terug
Merijn: Nee hoor
Robin: Maar dan denken jullie er even over en dan wacht ik op jullie en dan komen jullie weer terug.

Eind goed al goed volgens Robin.

Frank Govers fase

Mijn slab past niet bij mijn trui. Ik wil graag die blauwe slab want ik heb ook een blauwe trui.
Ik wil graag mijn oranje sokken aan, want ik heb ook een oranje t-shirt.
Deze beker past niet bij dit bord, ik moet een andere beker.

Merijn zit in de zgn. Frank Govers fase. Soms is het brullen als bij zijn blauwe bord een beker met groen en oranje zit. Dan moet er een blauwe beker bij. Overigens schijnt ie het van geen vreemde te hebben. Niels had het ook al toen ie klein was en ook zijn vader was al op jonge leeftijd zeer kleurbewust.

Op de foto zie je Merijn in de dierentuin met M´lein en Wessel. Hij is dol op pinguins en zou deze graag aaien, maar bij één beweging van de pinguin in zijn richting duikt ie achter M´lein weg.

Ik vind je zo lief

Merijn zit midden in een emotionele ontwikkelingsfase. Een paar keer per dag komt ie bij je om te vertellen dat ie je zo lief vindt. Dan krijgen we knuffels en kusjes, erg gezellig. Hij was ook erg blij om Ingmar weer te zien toen hij een paar dagen alleen bij opa en oma had gelogeerd. Ingmar werd enorm omhelsd. Maar papa, mama en Ingmar zijn niet zo lief als Robin. ´Robin is de alderliefste´, aldus Merijn.

In dezelfde fase zit ook het ´missen´ van mensen en knuffels. Als opa en oma weggaan is het huilen: ´want dan mis ik oma zo´. Gisteren bleek z´n poppie weg te zijn dus vanochtend was het tranen met tuiten want hij miste poppie zo. Ook Robin, die 10 meter verder woont, mist ie al als ie daar de deur uit loopt.

Vijf minuten later is het vaak weer vergeten en is het weer rennen, springen, vliegen, glijden, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Boos

Merijn is af en toe boos. ´Ik ben boos, omdat ik boos ben´ is dan het antwoord. Zie hier de foto waarop hij boos kijkt. ´Ik kijk donkerbruin´ zegt ie dan.

Ander stopwoordje op dit moment is ´stom´. Er is heel wat ´stom´momenteel. Stom dat ik schoenen aan moet, stom dat ik naar bed moet, stom dat ik geen tv mag kijken, stom dat ik niet van tafel af mag.
Eten gaat de laatste tijd steeds beter. Er was een periode dat hij niks wilde proeven en veel dingen bij voorbaat niet lustte. Inmiddels hebben we hem zo ver dat hij de meeste dingen die we voorzetten wel even proeft. Af en toe vindt ie het lekker en eet ie de rest op, af en toe laat ie het staan en proberen we het een tijdje later gewoon nog een keer.

Favoriet qua spelen op dit moment: duplo, duplo, duplo, samen puzzels maken, samen boekjes lezen, fietsen en steppen, klimmen, tekenen en waterverven.

In de serie ´boekjes lezen´ hier nog een leuke foto van de broertjes samen.

Vorige week weer een aantal schattige momenten tussen Merijn, Ingmar en Wessel. Nog geen twee minuten nadat we bij M´lein en Huub binnenstapten lag Merijn bijna bovenop Wessel om hem te knuffelen. Wessel is overduidelijk het kleine vriendje van Merijn en Ingmar. In de auto liepen ze al te ruziën wiens vriendje Wessel nu was. Mijn vriendje, nee, mijn vriendje. Conclusie: allebei jullie vriendje. En daar bleken ze ook tevreden mee.

Feestje Ingmar

Merijn vond het erg leuk dat Ingmar jarig was. Dolgraag wilde hij Ingmar z´n kadootjes geven, meehelpen de kaarsjes uit te blazen en vooral helpen met uitpakken om vervolgens zelf met alle kadootjes aan de haal te gaan als ze eenmaal waren uitgepakt. Nou ja, het blijven twee jongetjes die dezelfde dingen leuk vinden.

Ook gezellig voor Merijn dat Arthur er was. Lars en Adinda kwamen met de kinderen om Ingmar´s verjaardag te vieren. Merijn en Arthur vinden elkaar helemaal leuk, het leeftijdsverschil is ruim een jaar maar dat maakt voor de jongens niks uit.

Favoriet speelgoed op dit moment: duplo, duplo, duplo techniek en nog meer duplo. Steeds weer worden er hijskranen en boerderijen gebouwd.

Inmiddels gaat het erg goed met zindelijk zijn. Af en toe nog een klein ongelukje, en zolang wij niet vergeten om hem nog even naar de wc te laten gaan voordat we ergens naar toe gaan, gaat het eigenlijk heel goed.


Afgelopen vrijdag had Merijn geluk. Omdat Ingmar een dagje extra op de creche was en hij alleen bij opa en oma Houten was, hadden ze besloten om hem mee te nemen naar de dierentuin in Amersfoort. De volle aandacht deed hem zichtbaar goed en met wat speeltuintjes in de buurt en ´s avonds eten in een restaurantje was het een perfect dagje voor alle partijen.

Schuitje varen

Met Marja, Suzanne en Julian spraken we af in De Kleine Dom, de superspeeltuin in de stad. Voor de laatste keer voer vandaag het motorbootje van de beheerder en wij mochten mee. Met nog drie andere ouders en kinderen hebben we, samen met Han, de schipper, een rondtocht door de grachten gemaakt. De kinderen in knaloranje zwemvesten. Bijzonder hoe de wereld er anders uitziet vanaf het water. En Merijn vond het prachtig. Suzanne en hij keken de ogen uit, overal eendjes en andere bootjes. En zwaaien naar de mensen aan de kant. Een erg gezellig en geslaagd ochtendje.

Testkind

Met Merijn hoef je je nooit te vervelen. Bij alles wat hij beetpakt zie je z´n hersentjes rondtollen: wat kan ik hier nou mee doen? Kan ik er wat aftrekken? Waar kan ik het opzetten/inzetten, kan het ook kapot? Kortom: hoe werkt het nou eigenlijk? Zelf de rolluiken bij opa en oma opendoen, plassen in het bakje dat onder het zitje van de loopauto zit, achterstevoren op de fiets gaan zitten en proberen te fietsen, klimmen in de boekenkast, alles moet worden uitgeprobeerd.

Een vindingrijk kind zullen we maar zeggen, om het positief te houden. Wie weet schuilt er wel een uitvinder in hem. Al voor z´n eerste jaar werden de juffies op de creche af en toe gek van hem. Waren ze Merijn weer kwijt omdat hij zich verstopt had in het keukenblokje. Volgens de fabrikant zou dit helemaal niet kunnen, maar ja, ze hadden Merijn niet als testkind gebruikt. Toch maar es een keertje zoeken bij speelgoedfabrikanten of ze nog op zoek zijn naar inventieve kinderen die hun speelgoed komen testen. Het zou echt wat voor Merijn zijn!

Ik ga jou zo missen

Merijn is dol op alle opa´s en oma´s. Afgelopen werd een hoop vakantieafwezigheid gecompenseerd. Eerst drie dagen logeren bij opa en oma dierentuin. Groot feest want lekker fietsen, naar het strand (plas water met wat zand), dieren kijken en op de zolder spelen. Opa en oma kregen het voor elkaar om Merijn ook voor z´n poep op de wc te krijgen en sindsdien doet ie dat prima op eigen initiatief. En zonder vragen om stickers en kadootjes, waarmee we ´m in eerste instantie wel zo ver kregen om ook op het potje te poepen.

Woensdag kwamen opa en oma Houten weer terug van vakantie. ´s Avonds kwamen ze even een hapje eten. Toen ze na de koffie op het punt stonden om weg te gaan begon Merijn ineens met z´n onderlip te trillen en zei, bijna in tranen : maar als jullie weggaan, dan ga ik jullie zo missen. Grappig hoe een kind ineens snapt wat ´missen´ is. De dag er voor had ik ´m namelijk verteld, toen ie net terug was van z´n andere logeerpartij, dat ik ´m zo gemist had. Vervolgens vroeg ik of hij mij ook gemist had. Nee hoor. Dat was niet het geval geweest. Tja.

Op de foto´s is ons bezoek aan Britta en Johannes en Jakob te zien. Een superspeeltuin met zand en water in de buurt maakte het voor Merijn tot een heerlijke middag. Ook de houten auto´s en vrachtwagens van Jakob bleken een groot succes. Helaas is Merijn z´n interesse voor kleine babietjes niet zo heel groot (behalve voor Wessel dan, dat is echt z´n vriendje). Erg gewillig om met Ingmar en Jakob op de foto te gaan was hij dan ook niet. Helaas. We hebben het echt geprobeerd.