De vakantie zit er weer op en Merijn is zo goed als zindelijk. Af en toe nog een natte broek als ie heel druk aan het spelen is, maar verder gaat het prima. Poepen doet ie helaas nog niet altijd in het potje, met hele vieze onderbroeken als gevolg. Nou ja, het vooruitzicht van kadootjes met behulp van een poep- en plaskalender met stickers lijkt nu redelijk te werken.
Merijn vond de vakantie erg geslaagd. De nacht dat we gingen rijden maakte ik ´m rond 0.00 uur wakker. Gelijk zat ie rechtop in z´n bed: we gaan op vakantie. Daarna had ie ruim twee uur nodig om weer in slaap te vallen, want hij dacht dat het heel spannend was om op vakantie te gaan. Dat bleek helaas voor hem niets anders te zijn dan heel lang in het donker in de auto zitten.
De camping bleek helemaal oke, want er was een binnenzwembad, een buitenzwembad en ook nog eens drie glijbanen. We hadden bedacht dat het leuk zou zijn als Merijn aan het einde van de vakantie alleen met vleugeltjes om in het diepe durfde te zwemmen. Dat bleek al na drie dagen het geval. Samen met Harris, waar we een middagje op bezoek gingen, werd er driftig getrappeld.
Nadat we twee keer een stadje hadden bezocht was Merijn het wel een beetje zat. ´Ik wil niet meer stadjes bezoeken´. Dus wij een ander plan bedacht: Merijn, we gaan vandaag naar Rouffignac! Nou, dat klonk een stuk aantrekkelijker: ik wil wel naar Joep en Jak. Ik vind Joep en Jak zo lief! Helaas hebben we Joep en Jak niet meer bereikt, want de benzinetank was bijna leeg en de tankautomaat accepteerde onze creditcards niet. Verder in de weide omtrek geen benzinepomp te beleven natuurlijk.
Deze vakantie ook veel vriendjes op de camping. Was Merijn vorig jaar nog net iets te klein om echt contact te zoeken, dit jaar had ie al snel contact met een paar Nederlandse jochies tussen de 3 en de 5 jaar, Bram, Thijs, Tom en Daniël. Leuk om te zien hoe hij zich eindelijk weer eens aan wat oudere jochies kon optrekken. Driftig werd er in het net gemaaide grasveld een muizenkasteel gebouwd. Want daar konden dan de muizen gaan wonen.
Natasja was het zat. Merijn z´n vaste leidster van de creche vond dat het nu wel eens tijd werd om Merijn zindelijk te krijgen. Nu hadden we dat zelf al in de planning voor de komende twee weken, maar zij bleek bereid al een paar dagen eerder te starten. Ze was tot de conclusie gekomen dat Merijn het best zou kunnen, maar dat ie gewoon een beetje lui is. En dat bleek te kloppen. De eerste dag was Merijn tot 12 uur ´s middags droog gebleven. Op dag twee al tot 17 uur. Lastige is alleen dat ie nog niet aangeeft wanneer ie moet poepen. En dat doet ie dus ook gewoon in z´n broek. Echt heel smerig. Maar ja, het hoort er bij.
Het kabouterfeest van de creche bleek voor Merijn dit jaar erg leuk. Afgelopen twee jaar was hij niet bij ons vandaan te branden, het was allemaal toch wat spannend. Maar dit jaar ging het helemaal goed. Hij bleek zelfs bereid zich voor de eerste keer te verkleden. Dus hij in z´n kabouterpak (wat ik al 2 jaar in de kast heb liggen) naar het feest. Denneappels gooien, was ophangen, eendjes vangen, kabouter aankleden en kruiwagen lopen. Allemaal superleuke activiteiten. Ook het springkussen bleek deze keer helemaal goed te gaan.
Met Arthur, Carmen, Lars en Adinda gingen we op zondag naar de bosspeeltuin Klein Zwitserland in Tegelen. Een speeltuin die heerlijk in de bossen ligt supergave glijbanen heeft. Eén hele lange van 30 meter buis. En een hele stijle van ca 4 meter hoog, bijna recht naar beneden. En Merijn vindt het dus allemaal fantastisch. Volledig bezweet rent ie van hot naar her. Steeds weer op zoek naar nieuw avontuur. En dat is er genoeg krijgen in deze fantastische speeltuin. Een treintje, schommels, glijbanen, klimrekken en nog veel meer. We bleken zelfs geen tijd meer te hebben om in het pierebad te zwemmen. Bij Lars en Adinda thuis kon ie wel even afkoelen in het zwembadje van Arthur en Carmen. Met z´n allen frietjes eten bleek een goede afsluiting. Wat een feestweekend!
M´lein en Huub kwamen afgelopen woensdag nog langs om voor onze vakantie nog even bij te kletsen. En natuurlijk kwam Wessel mee. Merijn was helemaal door het dolle heen en vroeg, zonder dat wij ´m hadden ingefluisterd, of Wessel wel bij hem op schoot mocht. En dat resulteerde in een paar errug schattige foto´s. Met z´n lippen en z´n neus zat ie maar te voelen aan het zachte wangetje van Wessel. Een mooie tekening voor Wessel kon natuurlijk ook niet ontbreken.
Ooit gehoord dat het normaal is om heel hard ´chocola´ te roepen als je door een tunnel fietst of loopt? voor ons is het inmiddels de normaalste zaak van de wereld. Of Merijn heeft destijds een woord verkeerd begrepen toen wij (of opa en oma) met hem door een tunnel reden en iets leuks probeerden te roepen. In ieder geval is daar waarschijnlijk uit ontstaan dat je dus ´chocola´ roept in elke willekeurige tunnel. En om eerlijk te zien: het klinkt echt heel grappig!
Minder grappig is dat Merijn tegenwoordig chocolademelk lust. En dat vlekt dus enorm. Net een half uur z´n mooie knalgele shirt aan, zit er al weer een streep van 10 cm op z´n buik. De oplossing: difrax pakjeshouders. Kunnen ze niet meer in het pakje knijpen. Heel handig voor de jonge moeder met niet altijd tijd om snel weer te wassen.
Heel langzaam begint Merijn te beseffen dat wij gaan trouwen. Nou ja, beseffen. Hij weet dat er iets is met trouwen, maar wie precies met wie, daar valt nog wel over te discussieren. Eerst wilde Merijn wel met mij trouwen. Gisteren mocht Niels wel met hem trouwen. Toen ik hem vervolgens vroeg met wie ik dan moest trouwen, als hij met papa ging trouwen, antwoordde hij: oh, jij mag dan ook wel met papa en mij trouwen. Nou, dat wordt dus gezellig.
Op de foto is Merijn druk bezig met voetballen. Op zich een stoere sport, ware het niet dat Merijn het liefst de hele dag z´n kleine blauwe beertje met zich meesleept. En die was laatst dus kwijt. Ik was in de veronderstelling dat Merijn maar één beer had meegenomen naar de supermarkt. Thuisgekomen kon ik echter nergens z´n tweede beer vinden (ja, we hebben er meerdere, met dank aan ebay). Voor de zekerheid toch maar terug naar de winkel. Ik stond al op het punt om naar de kassajuffrouw te lopen toen Merijn ineens een graai deed achter de bewegende clown die bij de kassa staat. Met een triomfantelijke grijns roept ie: hier is beertje. Ik heb ´m weer gevonden. Z´n korte termijngeheugen gecombineerd met de juiste omgeving maken een hoop goed, het langere termijngeheugen (langer dan 10 minuten) is zeker nog in ontwikkeling. Want toen ik ´m thuis vroeg waar hij z´n beertje gelaten had, heeft ie eerst z´n slaapkamer, de badkamer, onze slaapkamer en de woonkamer afgezocht om tot de conclusie te komen dat de beer er echt niet was.
Waarom moet ik mijn schoenen aan? Waarom mag ik geen filmpje kijken? Waarom eten we macaroni? Waarom, waarom, waarom..... Ja, het waarom-tijdperk is nu echt begonnen. Waar Merijn afgelopen weken een wat-periodie doorliep (wat doet die meneer, wat is dat voor ding, mama, wat ben je aan het doen), is sinds gisteren de teneur omgeslagen naar ´waarom´. Grappig om te zien is dat ons buurmeisje Robin de meeste ontwikkelingen net iets eerder doormaakt- ze is immers ook bijna 2 maanden ouder - zodat we van tevoren al weten wat er aan zit te komen. We verheugen ons al op de ´fantasie-periode´ die bij Robin al flink aan de gang is. Merijn begint ook zachtjes aan steeds meer verhalen te verzinnen.
Merijn: Mama, weet je waar ik morgen wel naar toe wil?
Mama: Nee, zeg eens?
Merijn: Ik wel naar Afrika.
Mama: Wat leuk, wat wil je daar gaan doen dan?
Merijn: Eh.... spelen.... en dansen.
Mama: Nou, leuk hoor!
Merijn is hard aan het oefenen met vroeger, nu en later. ´Mama, morgen gingen wij pannekoeken eten, he?´ Nee Merijn, dat was gisteren. ´Gisteren gaan wij naar opa en oma´. En dat is dan weer morgen. Ik had hem verteld dat we woensdag weer naar muziekles gaan. Vertelt ie tegen papa: morgen gaan weer naar de lesmuziek. Het valt ook nog niet mee om al die verschillende tijden goed uit elkaar te houden. En wat is nou woensdag? Eén dag vooruit kijken is al moeilijk genoeg.
Inmiddels kunnen Merijn en Ingmar vrij goed met elkaar spelen. Vaak willen ze wel met hetzelfde spelen, wat nogal eens tot ruzie leidt. Merijn heeft de neiging om datgene waar Ingmar mee speelt af te pakken en het goed te maken door hem een ander speeltje te geven, maar ja, zo zijn we niet getrouwd. Dan moet ie het weer teruggeven aan Ingmar en dat wordt dan weer huilen.
Omdat Merijn inmiddels ruim drie jaar is, begint het enigszins tijd te worden voor wat zindelijkheidstraining. Al tijden hebben we een potje, gaat ie af en toe uit zichzelf naar de wc, maar hij kon de laatste weken ook met de meest stevige poepbroeken rondlopen zonder een kik te geven. Wij hebben onze hoop nu gevestigd op de komende weken met mooi weer. En dat blijkt geen valse hoop. Nu Merijn een aantal keren in z´n nakie heeft rondgelopen vanwege het warme weer, gaat ie uit zichzelf naar het potje dat we in de tuin hebben staan. Dan komt er een schreeuw: Mama, ik moet plassen. Nou, snel naar het potje dan. En dan komt er dus een echte plas. Maar zodra we er een luier omheen doen, wordt ie lui en plast ie met het grootste gemak in weer in de luier. Wij duimen dat het komende weken nog veel mooi weer blijft. Een goeie manier om Merijn veel in z´n blootje te laten lopen en hiermee in z´n hersens in te prenten dat je plassen nu eenmaal op het potje doet. Duimen maar......
De ergste hooikoortsaanvallen zijn inmiddels een beetje voorbij. Merijn heeft oogdruppels gekregen om de ergste jeuk tegen te gaan. Af en toe ´s avonds in bad wil ook helpen om de boel een beetje op te klaren. Dus dat doen we nu wat vaker dan in de winter.
Arme Merijn, net drie jaar en nu al vreselijke last van hooikoorts. Hij lijkt z´n vader wel, die kan ook zo vreselijk niezen en snuffen vanwege de jeuk aan de ogen en in de neus. Tja, hij heeft het dan ook van geen vreemde. Van z´n vader dus. Alhoewel ook bij mij in de familie wel iets van luchtwegaandoeningen zit (bronchitis, astma en hooikoorts), heb ik er zelf geen last van maar wellicht via de genen toch wat overgebracht. In ieder geval, Merijn heeft dus bij tijd en wijle enorme opgezette oogjes. Steeds weer waarschuwen we dat ie maar beter niet in z´n ogen kan wrijven. Zijn antwoord is dan: Ik doe alleen maar even de slaap uit m'n ogen. Best lastig voor een peuter van drie om te snappen wat hooikoorts is. 'Ik ben toch niet ziek'. Nee, maar af en toe ziet het er wel ellendig uit. Ik krijg al tranen in m'n ogen als ik naar die tranende oogjes kijk. Het mooie weer is enerzijds lastig voor hooikoortspatienten, met alles wat groeit en bloeit. Anderzijds is er nu wel gelegenheid om het zwembadje op te zetten en dat biedt dan weer wat verlichting.
Op weg naar Ruth en Bas zitten we wat te kletsen. Merijn vraagt of hij straks met het schaaltje met het dekseltje mag. En wij dus maar niet snappen waar hij het over heeft. Wat is er met een schaaltje en een dekseltje bij Ruth en Bas waar wij niks van af weten? Hebben ze hem de vorige keer stiekem koekjes gevoerd? Maar dat blijkt niet het geval. ´Die voor die vissen´ is het antwoord. Oh, Merijn bedoelt de doos met vissenvoer. Grote verbazing bij ons, want het is inmiddels een half jaar geleden dat we met de kinderen bij Ruth en Bas zijn geweest. Suze was toen net geboren, het was mooi weer en Merijn kon het niet laten om steeds bij de vissen te gaan kijken. En hij mocht dus met Bas de vissen voeren. Suze heeft destijds wat minder indruk gemaakt dan de vissen geloof ik. Inmiddels heeft ie dat goedgemaakt door ´s avonds te roepen dat hij wel bij Suze op de kamer wilde slapen. Lekker jong.
En Merijn kan al heel goed stofzuigen. Zittend op de stofzuiger wordt de hele tuin gezogen. Dat konden we wel gebruiken, want Nina, onze Russische schoonmaakster, stofzuigt alleen binnen.
Steil achterover sloeg ik, samen met collega Rinske, die hier met haar kindjes op bezoek was. Merijn zat bij het raam een beetje te klieren en te hangen. Ik vraag hem vervolgens vriendelijk: ´Merijn, kom daar eens weg´. Zijn antwoord, op enigszins zuchtende toon is: Nee, mama, vandaa-aan. Word ik hier grammaticaal gecorrigeerd door mijn net drie jaar oude zoon? Ik weet dat ´ik kom .... weg´ nog een overblijfsel is uit mijn verre verleden toen ik nog in het hoge noorden woonde. Echter, zo specifiek en uitgebreid hebben Niels en ik dit taalachterblijfsel van mij, in ieder geval niet in het bijzijn van Merijn, geanalyseerd en besproken. Dus of hij nou gewoon echt heel slim is of dat hij hier op de creche al vaker in verbeterd is omdat hij van mij de foute versie aangeleerd heeft gekregen: we weten het niet.
Een storm in een glas water, een olifant in een porseleinkast, een bommetje in het zwembad. Kortom: Merijn heeft last van testosteron. Een paar dagen is hij onuitstaanbaar druk. Gelukkig voor ons is ie twee van de drie dagen bij opa en oma en bij de creche. Maar eenmaal gaat de drukte gewoon door: klaar voor start, af. En dan rennen van de ene naar de andere kant van de kamer. En weer terug. En weer heen. En weer terug. Zijn wij even blij dat ie ´s middags nog vaak twee uur slaapt. Dan kun je een kanonskogel naast hem afschieten. Ingmar wilde van de week in eerste instantie niet slapen ´s middags en krijste de hele kamer bij elkaar. Het antwoord van Merijn: ggggggg.
Merijn´s bezoek aan het consultatiebureau ging helemaal goed. 14 kilo en 98 cm, qua gewicht ietsje ondergemiddeld. Maar dat is niet erg, er blijken toch al veel kinderen op deze leeftijd net iets te zwaar te zijn. De ogentest gaat helemaal goed. De arts brengt een stoere piratenbril. Als papa die eerst probeert, wil Merijn ´m ook. Z´n ogen blijken niet helemaal dezelfde score te hebben. Dit kan duiden op een beginnend lui oog, maar ook op een heleboel andere dingen, zoals gebrek aan concentratie (bij Merijn goed voor te stellen) of niet helemaal goed weten wat het plaatje is en dat niet durven te zeggen.
Merijn krijgt voor de eerste keer een vriendje uit de buurt te spelen. Met z´n vriendinnetje Robin speelt ie heel regelmatig en ook de kinderen van onze vrienden ziet ie af en toe. Maar deze keer komt Tobias bij Merijn op bezoek voor een speelafspraak. En ze vinden het allebei hartstikke leuk. Beide jongens schelen 2,5 week en zijn de enige twee jongens bij de creche in deze leeftijd. De rest is allemaal minimaal twee, drie maanden jonger of ouder. En de meeste zijn meiden. De jongens blijken allebei met precies dezelfde dingen bezig te zijn, de manier waarop ze naar een plaatjesboek met dieren zitten te kijken, het onderzoekend spelen (kan het kapot?) en lekker ravotten en springen. Erg grappig hoeveel overeenkomsten er zijn. We besluiten ze wat vaker met elkaar te laten spelen. Omdat Tobias al wel zindelijk is en Merijn nog niet, mogen wij van hun een muziekpotje lenen: een klein wc-tje dat muziek maakt als je er een plasje in doet. Merijn vindt ´m helemaal geweldig. En het broertje van Tobias leent onze blokkenwagen omdat ie net begint met lopen.
Merijn krijgt nieuwe schoenen. Maat 26 al weer. We kopen enorme stoere bruine leren gympen met blauwe strepen voor ´m. In het smalste maatje want hij blijkt erg smalle voeten te hebben, net als Ingmar. Voor het eerst heeft ie nu klittebandschoenen, die hij zelf uit kan doen. Ook het zelf uitdoen van shirts, broeken en sokken gaat over het algemeen goed. Het aandoen is nog wat lastiger, maar gaat ook steeds beter en van Tobias heeft ie een trucje geleerd om z´n jas aan te doen: de jas omgekeerd neerleggen met de capuchon naar je toe, armen er in steken, over je hoofd gooien en klaar.
Merijn is naar de kapper geweest en dat was hoognodig, want z´n dikke donkere haar viel bijna in z´n ogen. Vol enthousiasme gingen we op weg, maar eenmaal aangekomen bleek dat snel verdwenen. Al die kriebelende haartjes in gezicht en neus waren geen pretje. Toen ie zelf de borstel mocht vasthouden om de haartjes weg te poetsen, werd het wat leuker en het vooruitzicht van een snoepje als ie nu nog even stil zou blijven zitten werkte ook. Vol trots stapte hij na twintig minuten weer uit de stoel. Ik ook, met overal heel veel kleine haartjes van Merijn en stijve beenspieren om hem enigszins rechtop te laten zitten.
Het was nog even afwachten of we de kapper gingen halen. Dinsdagavond haalde ik Merijn van de creche en binnen tien minuten was ie ineens doodziek: huilend stond ie voor de deur en hij wilde alleen nog maar bij papa op schoot. Gelukkig was Niels al thuis, want ook ziek. Twee zieke mannen op de bank dus. De koorts schoot omhoog naar ruim 40 graden in een uur tijd. ´s Avonds ging hij toch naar opa en oma, want ik moest de volgende dag werken. Vervolgens heeft ie een vrij onrustige nacht gehad, heel veel dorst en veel koorts en ´s avonds ook nog een slaappaniekaanval. Wij zijn daar ondertussen een beetje aan gewend, bij opa en oma gebeurde het voor de eerste keer. Heel hard huilen, grote verschrikte ogen, niet te kalmeren en enorm warm en zweterig. Waarschijnlijk heeft de koorts er deze keer extra bij geholpen. Na een kwartier is het meestal weer klaar en valt ie dan weer in slaap alsof er nooit iets is gebeurd.
Woensdag overdag was Merijn ook nog ziek, maar woensdagavond leek het ergste over. Dus: donderdagmorgen gewoon weer naar Spikkels en dat bleek prima, want zo konden wij zelf nog wat uitzieken en Merijn had een prima dagje zonder enig ziekteverschijnsel. Wonderlijk, dat ziekzijn bij kinderen.
Merijn z´n verhalen worden steeds meer vertellingen over ´vroeger´, met allerlei leuke bijwoorden en andere aanvullingen: Mama, weet je, toen ik klein was, ging ik met Marja, Robin en papa naar de boerderij. Dat is inmiddels ruim vier maanden geleden (dierendag), maar blijkbaar weet ie dat nog en heeft het zoveel indruk gemaakt, dat het ook elke keer weer terugkomt. ´En toen gingen we met Marjolein en Huub naar Sinterklaas, he mama?´. Dat was half november, ook al weer drie maand terug. ´Mama, eigenlijk moet Ingmar naar bed´: wat betekent dat hij lekker zelf kan spelen zonder dat ie gestoord wordt door Ingmar.
De laatste weken is Merijn weer flink aan het peuteren. Hij luistert bijzonder slecht, is de ene keer poeslief, dan weer vreselijk ondeugend. Stilzitten aan tafel is echt een grote uitdaging. Continu zit ie weer achterstevoren en als er ook maar iets is dat hem kan afleiden, dan wordt ie er ook door afgeleid. Inmiddels helpt het redelijk om een toetje in het vooruitzicht te stellen om z´n bordje leeg te eten, maar ook dat is soms niet genoeg. Er moet gewoon bewogen worden. Af en toe worden we er moe van om naar te kijken. Helaas is het weer niet altijd even lekker buiten, we smachten wat dat betreft naar warm weer, zodat het naar buiten gaan voor ons niet zo´n verzoeking is.
Wel nog even lekkere sneeuwpret gehad op de enige sneeuwdag tot nu toe dit jaar (en waarschijnlijk de laatste). Twee keer met Robin wezen sleeën. Het liefst hebben ze de papa´s en mama´s vooraan de slee: zij lekker zitten, wij zo hard mogelijk rennen en bochten maken. Sneeuwballen maken lukt nog niet echt met die kleine friemelhandjes, maar dat komt vast nog wel.
En we hebben de meiden van de zwangerschapgym weer gezien: Thessa en Tamara waren er toen we bij Tanja, de mama van Thessa, op bezoek gingen. Sandra, de mama van Tamara was er ook. Jikke en Taeke met hun mama Rinske konden er helaas niet bij zijn. Taeke was plotseling ziek geworden. Erg leuk om drie drie-jarige peuters bij elkaar te zien. Op de heenweg riep Merijn al: ik vind Thessa lief (hij had Thessa inmiddels al ruim 1,5 jaar niet gezien). Maar bij aankomst bleek de liefde toch niet zo heftig. Ze vonden elkaar wel leuk, maar je kon zien dat ze niet gewend waren om met elkaar te spelen. En ja, die meiden willen alleen maar met ´roze´. Da´s niks voor Merijn, die wil gewoon auto´s. Het keukentje viel overigens wel in de smaak, net als de roze barbieauto, ja toch een auto. Het ijs brak echt toen we de groepsfoto gingen maken. Eindelijk een lachende Merijn, die het wel grappig vond dat Thessa niet op de foto wilde, behalve met Tanja er bij.
Marjolein is afgelopen maandag bevallen van een zoon: Wessel. Ze belde om dit blije nieuws te vertellen en omdat Merijn er bij zat toen ik aan het bellen was, mocht hij ook even aan de telefoon. Op de vraag van Marjolein of hij het leuk vond om er een nieuw vriendje bij te hebben was het antwoord: Maar hij mag niet aan mijn brandweerauto komen! Nou Wessel, van harte welkom in deze harde wereld.
Merijn maakte het weer helemaal goed toen hij aan oma Houten vertelde dat hij een nieuw broertje had gekregen met de naam Wessel. Oma begreep er natuurlijk niks van, een nieuw broertje? Ik had hem nog zo ingefluisterd dat ie moest zeggen dat ie een nieuw vriendje had gekregen. Maar dat ie Wessel even als z´n broertje beschouwde, zegt mogelijk ook iets over het vertrouwde gevoel wat hij bij Marjolein en Huub heeft. En met die brandweerauto gaat het wel goedkomen. Wessel mocht daar later ook wel een keer mee spelen.
Sinds een aantal weken gaat Merijn een klein uur later naar bed dan Ingmar. En dat blijkt helemaal perfect te gaan: we hebben geen kind aan hem, dat laatste uurtje. Meestal moeten we hem even op weg helpen met het maken van een Duploboerderij, maar na vijf minuten kan ie heerlijk zelf zitten spelen, zonder dat hij continu gestoord wordt door z´n kleine broertje. En dat houdt ie dus zo een klein uur vol. Meestal drinken we nog even een kopje thee, vindt ie gezellig. Met een echt theeglas, beentjes vooruit en een beetje zippen aan de warme thee. Wat een ander kind dan overdag, wanneer hij het liefst elke tien minuten met iets anders wil spelen.
Concentratie is niet Merijn z´n sterkste kant. Niet voor niks dat het zindelijk worden nog niet echt lukt. We zijn zelf ook nog niet zo geinspireerd, dat helpt ook niet mee. Maar Merijn zelf is vaak zo druk met van alles en nog wat bezig dat plas en poep ´m niks interesseert. Als we hem op dit moment vragen of hij een poepbroek heeft, ontkent hij in alle toonaarden.
Toch zijn er momenten dat het heel goed gaat met de concentratie. Zo is Merijn dol op filmpjes kijken (zie foto). En sinds hij een half uur later dan Ingmar naar bed gaat, gaat ook het geconcentreerd zelf spelen op dat moment erg goed. Geen Ingmar die continue zijn spel verstoort en hij kan alle aandacht van ons kan krijgen. Het grappige is dat hij juist dan helemaal verdiept kan zijn in z´n lego of in de boerderij met alle dieren. We moeten ´m vaak even op gang helpen, maar als ie eenmaal bezig is, gaat het erg goed. Regelmatig lezen we nog het grote Sinterklaasboek en zingen dan het hele repertoire Sinterklaasliedjes. Hij vindt het erg gezellig om nu wat later op te blijven want dan mag hij nog een kopje thee met ons drinken. Nestelt zich vervolgens helemaal in de bank, vaak met een dekentje over zich heen. Wordt ´t toch nog een knuffelkont. Dat hadden we niet gedacht.
Merijn heeft zich pijn gedaan en dat moeten we allemaal weten. Met een Nijntjepleister onder z´n kin (er kwam een heeeel klein beetje bloed uit) vertelt ie de buren, opa en oma en iedereen die het verder maar horen wil dat hij zich pijn heeft gedaan aan een kist. Verder loopt ie met z´n hoofd omhoog en kijkt daarbij heel zielig.
Verder is ie de laatste weken nogal pieperig. Hij kan zich momenteel ook slecht zelf vermaken. We zijn druk bezig om hem weer te leren normaal te praten. ´Maaaamaaa, ik wil van tafel af´ wordt dan ´Mama, mag ik van tafel af?´. Dat klinkt dan over het algemeen een stuk vrolijker.
Van maat 92 is ie nu zo goed als over naar maat 98. 14 kilo zwaar is ie. Keurig gemiddeld. Z´n liedjesrepertoire is daarentegen ver boven gemiddeld. Het leuke is dat hij nu ook zelf liedjes gaat verzinnen. Dan vraagt ie of ik het liedje van het paard wil zingen. Dat liedje ken ik niet, dus zingt ie zelf: paardje, paardje, is in de stal. Hij heeft een beetje honger. Dan gaat ie lekker slapen. Hij zingt wel in de maat, helaas nog niet op de juiste toonhoogte. Lekker vals dus, maar wel leuk.
Wat vond Merijn het Sinterklaasgebeuren leuk. Sinterklaasliedjes tot in den treure. Vier december werd er Sinterklaas op de creche gevierd. Daar heeft ie vooral bij Natasja op schoot gezeten. Z´n kado, een enorme lelijke auto op hoge wielen, was in een halve dag kapot (gelukkig). ´s Middags werd ie opgehaald door opa en wat bleek: ook daar was Sinterklaas langsgeweest. Ingmar en hij kregen een boerderij met traktor en plastic dieren. Een grote hit. En vrijdags al weer Sinterklaas, in Tegelen deze keer. Het ging hartstikke goed. Het was een beetje spannend toen er op de deur geklopt werd, maar de zak met kadootjes voor de deur maakte veel goed. Vervolgens was ie helemaal blij met z´n paraplu, Nemo-puzzel en playmobil. Daarna was het weer twee nachten logeren bij opa en oma. Alle dieren in de buurt zijn weer bekeken (geitjes, ponies, paarden, kippen, varken) en opa en oma waren weer flink uitgeput door vroege vogel Merijn. Alhoewel, half 7 is toch al schappelijker dan half 6, zoals twee weken geleden.
Ondertussen zijn we begonnen met de kerstliedjes: Oh denneboom en Klink klokje klingelingeling zijn favoriet. Met veel tegenzin heeft Merijn ook zijn bijdrage geleverd aan de papieren kerstballen in de kerstboom. In drie minuten had ie drie bladen volgekrast en toen was het klaar. Maar toen de lichtjes in de boom aangingen, was ie wel weer enorm verheugd. Om de kerstvreugde wat te verhogen hebben wij vervolgens geinvesteerd in de Playmobil kerststal. Elke dag speelt Merijn wel even met Jozef, Maria en het kindje Jezus. Ook de Playmobil ridder en de heftruckrijder doen vrolijk mee. Maar dat mag de pret niet drukken.
Verder is sinds kort de R in de maand. Officieel in september al, maar bij Merijn pas sinds een paar weken. De R ligt nog wat achter in de keel, waardoor hij een beetje bekakt klinkt, maar we hebben hoop dat het goed gaat komen met een mooie rollende R. In ieder geval heet ie nu gewoon Merijn in plaats van Melijn.
En als altijd: veel spelen met Robin. Robin in verkleedkleren, als toverfee. Merijn gewoon als Merijn. Alhoewel ik laatst voor de eerste keer een zonnetje op z´n wang mocht tekenen. Wie weet loopt ie binnenkort ook wel als kabouter of piraat rond. Tot nu toe wil ie dat echt niet.
Sinds een paar weken gaan Ingmar, Merijn en ik naar ´muziekles´. Officieel heet het ´Muziek op schoot´, maar in de drie lessen die we nu hebben gehad, heeft Merijn er maar één op schoot gezeten: de eerste keer. Dat was een spannende belevenis: dansen, zingen met allemaal vreemde mama´s en kindjes. Gelukkig was de spanning er na de eerste keer van af en sindsdien rent Merijn vrolijk rond. Af en toe doet ie mee als Isabel, de muziekjuf, iets nieuws aankondigt, af en toe gaat ie even zelf spelen. Vooral ´Jan Huigen in de ton´ is zijn favoriet, dan kan ie lekker springen, buigen en op de grond vallen. Op de foto zie je een springende Merijn, een beetje onscherp vanwege zijn enorme actieve danspassen. Ingmar ligt lekker op z´n rug op de zachte mat te genieten van de muziek en alle drukte om hem heen. Kortom: een groot succes.
Vorige week gingen we op bezoek bij Ingeborg, Sanne, Klaske en Jilles, samen met Harris en Mirjam. Het was een erg gezellige middag. Na eerst even gespeeld te hebben, lukte het om alle kinderen na de boterham in bed te krijgen. Merijn mocht in Sanne´s bed slapen. Daarna gingen we naar de speeltuin, waar Merijn voor de eerste keer met de kabelbaan ging. Eerst even kijken hoe Sanne en Klaske het deden, daarna stond ie te springen om er op te mogen. Harris vond het nog een beetje eng, maar die is dan ook nog weer een half jaartje jonger dan Klaske en Merijn. Daarna hebben de kinderen allemaal lekker pannekoeken gegeten: echt leuk, vijf peuters/kleuters aan een klein tafeltjes, heerlijk te kliederen met pannekoeken, poffertjes en stroop. Ook het bezoek aan Inge, Joska en Frank was erg gezellig. In eerste instantie vond Merijn het maar niks om naar ´Joksa´ toe te gaan, maar toen we naar huis moesten, wilde hij niet meer mee.
De vakantie zit er weer op en Merijn is zo goed als zindelijk. Af en toe nog een natte broek als ie heel druk aan het spelen is, maar verder gaat het prima. Poepen doet ie helaas nog niet altijd in het potje, met hele vieze onderbroeken als gevolg. Nou ja, het vooruitzicht van kadootjes met behulp van een poep- en plaskalender met stickers lijkt nu redelijk te werken.
Nadat we twee keer een stadje hadden bezocht was Merijn het wel een beetje zat. ´Ik wil niet meer stadjes bezoeken´. Dus wij een ander plan bedacht: Merijn, we gaan vandaag naar Rouffignac! Nou, dat klonk een stuk aantrekkelijker: ik wil wel naar Joep en Jak. Ik vind Joep en Jak zo lief! Helaas hebben we Joep en Jak niet meer bereikt, want de benzinetank was bijna leeg en de tankautomaat accepteerde onze creditcards niet. Verder in de weide omtrek geen benzinepomp te beleven natuurlijk.
