Sint Maarten

Voor Merijn was het al weer de derde keer (of was het zelfs al de 4e keer?) dat hij Sint Maarten liep. 11 november was het weer zover. Vanuit de bewonersvereniging was er e.e.a. georganiseerd en zo liepen we met opa en oma er bij tegen zes uur naar de verzamelplek waar vandaan een lampionoptocht zou starten. Met een stuk of veertig kinderen uit de buurt en minstens zoveel ouders werd een rondje om kasteel Schonauwen gelopen. Daarna was er drinken en een snoepje voor de kinderen en glühwein voor de ouders. Inmiddels blijken zowel wij als de kinderen al behoorlijk wat mensen te kennen: ouders en kinderen uit de straat, van school en van de creche en BSO.

En toen begon het echte feest pas: langs de deuren om liedjes te zingen en snoepjes te krijgen. Voor Merijn kon het niet snel genoeg beginnen, al tijdens de optocht vroeg hij een paar keer wanneer hij nou snoep zou krijgen. Uiteindelijk zijn we bij een huis of tien langs geweest. Gelukkig is het besef bij hem tussen een paar snoepjes en een hele zak vol nog niet zo groot. Nog niet uit volle borst maar nog een beetje bedeesd zong Merijn liedjes als ´11 november is de dag´ en ´Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten´. We hadden maar een beetje geoefend want Merijn wilde van ´t weekend eigenlijk alleen maar sinterklaasliedjes zingen.

Voor mij kwamen er tijdens het lopen vooral herinneringen aan vroeger boven. Daar waar ik vandaan kom (ja ja, uit het noorden) was Sint Maarten vieren heel gebruikelijk. Hier is dat niet echt het geval. Als je mee wilt doen, hang je het briefje van de bewonersvereniging met plaatje van Sint Maarten op de deur en doe je een lampje aan. Zo weten kinderen bij wie ze wel en bij wie ze niet hoeven aan te bellen. Vroeger deed iedereen in de straat mee, behalve één. Daar zongen we elk jaar heel hard: ´hier woont juffrouw kikkerbil, die ons niks meer geven wil....´ En dan hebben ze ´t over de jeugd van tegenwoordig....

Merijn heeft inmiddels wel de leeftijd bereikt dat hij het normaal vindt om de snoepjes in een tas te stoppen voor later. In psychologische termen ook wel genoemd ´uitstel van behoefte´. Iets wat voor kleinere kinderen nog wat lastig is (zie Ingmar´s blog).