Sinds Merijn naar zwemles gaat is het huilen geblazen bij het afscheid. Eigenlijk was het voor de kerst al begonnen op school, maar met tien stickers plakken en als beloning naar de kinderboerderij was hij daar over heen. Het zwemmen bleef hij toch een beetje spannend vinden. Vaak begonnen op dinsdagavond de tranen al. Op weg in de auto weer en dan bij het naar binnen gaan van de kleedkamer kon hij niet meer stoppen. Eenmaal bij de zwemmeesters en -juf binnen was het eigenlijk al weer snel afgelopen, maar ja, als moeder houd je er toch een beetje een rotgevoel aan over. Dus ook hier geprobeerd om met stickers en het vooruitzicht van frietjes eten bij de MacDonalds de tranen wat te stoppen. Daarnaast veel pedagogisch gepraat, want het zijn uiteindelijk toch allerlei gevoelens die hij nog niet goed kan plaatsen. Maar wat ik ook probeerde afgelopen weken, het lukte niet om hem rustig te krijgen.
Tot ik twee weken geleden tegen hem vertelde dat papa over twee weken met hem mee zou gaan naar zwemles. Zijn eerste reactie: als papa mij brengt, dan ga ik niet meer huilen. Nou, daar kon ik het mee doen. Vandaag was het dus zover: Niels bracht Merijn weg en...... op twee traantjes na....... was hij rustig en konden we dus eindelijk - na zes weken - naar de MacDo. De moraal van dit verhaal: alle papa´s zouden hun kinderen naar de zwemles moeten brengen. Ha, dat betekent dat ik verlost zou zijn van die broeierige kleverige hitte van het zwembad!!!!
No comments:
Post a Comment