Ik ga boodschappen doen in het winkelcentrum, Niels met de kinderen fietsen in het park. Maar als ik weg wil rijden roept Merijn dat hij met mij mee wil. Ik roep nog dat ik alleen ga en dat hij met papa naar het park gaat. Daarna fiets ik snel weg. Niels, die nog even bezig is om Ingmar z'n jas aan te doen, roept 'm ook nog na als hij alvast wegfietst dat ze met z'n drieën naar het park gaan.
Maar op dat moment weten we allebei nog niet dat Merijn dus helemaal niet naar het park fietst. Hij probeert mij in te halen. Dat lukt natuurlijk niet met z'n kleine beentjes. Tegen de tijd dat ik rustig in de bieb loop, komt Merijn op z'n fiets aan in het centrum en gaat hij mij lopen zoeken in de Albert Heijn. De hele winkel door maar hij kan me nergens vinden. Tot slot begint ie maar te huilen.
Een vriendelijke mevrouw met haar dochter ontfermen zich over hem en vragen hem waar zijn huis woont. Met z'n tweeën fietsen ze maar achter Merijn aan en een kwartiertje later staan ze bij ons voor de deur. Hij weet precies de weg naar huis. Niels is inmiddels ook weer thuis. Die heeft ruim een half uur naar Merijn lopen zoeken in het park. De schrik zit er goed in, maar het is ook prettig om te beseffen dat Merijn de weg behoorlijk goed kent en zonder problemen door Houten kan fietsen. Lang leve Houten fietsstad!
No comments:
Post a Comment