Dag sinterklaasje, oh denneboom

Wat een sinterklaasbelevenissen dit jaar. Het eerste jaar dat Merijn het echt heel bewust meemaakt. Eerst de intocht op 15 november, daarna direct naar de sinterklaasavond. Vervolgens twee keer de schoen zetten, op school druk met het kleuren van een zwarte piet, het maken van een pietenmuts, geschminkt naar huis, verlanglijstjes maken (door plaatjes te knippen). Omdat Merijn nog geen inzicht heeft in dure en minder dure kado´s hebben we de verwachtingen maar een beetje getemperd. Hij wilde dolgraag de ark van Noach van Playmobil (80 euro) of de dierenkliniek (50 euro). Maar ja, Sinterklaas gaat in één jaar failliet als hij alle kinderen in Nederland zulke grote en dure kadoos moet geven. Dus als we nu willen dat hij volgend jaar weer komt, dan zullen we toch ook tevreden moeten zijn met wat kleinere kadoos.

De laatste week was heftig: sinterklaas kwam op woensdag al bij opa en oma om een kado in de schoen te doen. Daarna kwam de sint bij de BSO op donderdagmiddag. Vrijdagochtend grote sinterklaasontvangst op school, met een superoptreden van meester Stef, de directeur. Op school het uitpakken van de fantastische surprises die sinterklaas en zijn pieten allemaal gemaakt hadden en bijbehorend kado.

En dan eindelijk, einde van de middag: pakjesavond. Gelukkig bleek sinterklaas al voor het eten te komen. Want of Merijn zo lang had kunnen wachten? Samen gingen we alle namen op de pakjes lezen. Met een beetje hulp bij nog een enkele letter kan Merijn inmiddels al echt een beetje lezen en kwamen de kadootjes zeker bij de juiste personen terecht. Dolblij was hij met z´n lego brandweer, wolf en de drie biggetjes spel, cars autootje, samen met Ingmar een werkbank met boormachine en deuren en ramen voor de lego.

Vandaag de hele dag (ja, vanaf half zeven vanochtend) gespeeld met al het nieuwe speelgoed. En gelijk al weer in kerststemming. Vanochtend al klonk het prachtige kerstlied: oh denneboom, oh denneboom. Vanmiddag zijn we gelijk maar op stap gegaan voor een kerstboom. Een grote voor ons en een heel kleintje voor de jongens. Kunnen ze hun Cars kerstballen morgen in gaan hangen. En zo gaan we zonder problemen van het ene feest naar het andere.

Sinterklaas is in het land

Wat een consternatie: Sinterklaas is in het land. Al voor Sint Maarten wil Merijn alleen maar sinterklaasliedjes zingen. Gelukkig kunnen we in de week voor de intocht al aan de gang met een kleurwedstrijd van de Stichting Stadsontspanning die de intocht in Utrecht organiseert. Maar helaas, Merijn weigert de voorgeschreven kleurplaat te kleuren (met stoomboot, sint en piet) maar wenst een kleurplaat van Amerigo. Dus diezelfde middag een geheel andere kleurplaat op de bus gedaan, in de hoop dat Merijn wellicht de kleurwedstrijd zou winnen. Want dat betekent dat je de avond na de intocht bij Sinterklaas mag komen (en een kadootje krijgt).

Zaterdag 15 november is het zover. Merijn vraagt ´s ochtends al wanneer het nu middag is. Eerst maar eens even de intocht in Almere op tv bekeken. Daarna snel in de auto richting Utrecht. Als we eenmaal rond twee uur op het Domplein zijn aangekomen, ontmoeten we gelijk Marja, Jeroen en Robin. Robin en Merijn zijn dolblij elkaar weer te zien en gaan wildenthousiast aan het dansen en spelen. Het wachten duurt lang en uiteindelijk blijkt de sint niet direct het Academiegebouw in te gaan (waar wij staan) maar bij de Domkerk in een open tent. Maar dat mag de pret niet drukken. Pas als hij met zijn pieten richting Academiegebouw loopt zien de kinderen hem van dichtbij. Robin krijgt zelfs een handje van hem. Ingmar is inmiddels al binnen in het Academiegebouw bij oma, want hij is niet helemaal lekker en vindt het allemaal ook nog een beetje spannend.

Maar wat een geluk dat we de baas van de Stichting kennen, want dat is opa Hugo. En zo glippen we nadat Sinterklaas naar zijn geliefde publiek heeft gezwaaid het Academiegebouw binnen, waar we zowel Sinterklaas, de nieuwe burgemeester van Utrecht, Aleid Wolfsen als een heleboel pieten zien. Ook piet C. is er. die vinden we zo leuk!

Einde van de middag gaan we snel naar huis, eten maken, opeten, schoen zetten en liedjes zingen en weer de jas en schoenen aan. Want Merijn heeft de kleurwedstrijd in zijn leeftijdscategorie gewonnen (zeggen ze) en hij mag dus naar Sinterklaas. Tegen half acht zitten we in de Senaatszaal, samen met 15 andere kinderen, hun broertjes en zusjes en papa´s en mama´s. Clown Tuffy, die een goochelact doet voorafgaand aan de komst van Sinterklaas, wordt door Merijn niet erg gewaardeerd. Al twee maanden geleden riep hij dat hij Tuffy niet leuk vindt omdat ie zoveel herrie maakt (vorig jaar deed hij nog een act op het Domplein maar de versterker stond 10 niveaus te hard). Maar met de komst van Sinterklaas is het helemaal goed. Hij durft bij de andere kinderen te gaan zitten en als hij aan de beurt is staat hij enigszins bedeesd maar absoluut niet bang naar de sint. Dolblij is hij met het kado wat hij zelf mag uitkiezen.

En zo lopen we ruim na negenen weer richting auto en slaapt ie pas tegen half 10. Om vijf uur gaan de oogjes al weer open: mama, ik wil met de playmobil spelen! Niks d´r van, het is midden in de nacht en je moet echt nog gaan slapen. Vervolgens mogen we uitslapen tot acht uur. Als Merijn naar beneden gaat komt hij dolenthousiast de trap op rennen: mama, Sinterklaas is geweest. Er liggen pepernoten en er ligt een kadootje. Heeft die goede Sint zomaar het prachtige prentenboek Sinterklaas voor de jongens achtergelaten, zo´n boek zonder tekst met het verhaal in tekeningen verbeeld. Bekroond met de Gouden Penseel 2008. En we zingen ´Dank u Sinterklaasje´.

Sint Maarten

Voor Merijn was het al weer de derde keer (of was het zelfs al de 4e keer?) dat hij Sint Maarten liep. 11 november was het weer zover. Vanuit de bewonersvereniging was er e.e.a. georganiseerd en zo liepen we met opa en oma er bij tegen zes uur naar de verzamelplek waar vandaan een lampionoptocht zou starten. Met een stuk of veertig kinderen uit de buurt en minstens zoveel ouders werd een rondje om kasteel Schonauwen gelopen. Daarna was er drinken en een snoepje voor de kinderen en glühwein voor de ouders. Inmiddels blijken zowel wij als de kinderen al behoorlijk wat mensen te kennen: ouders en kinderen uit de straat, van school en van de creche en BSO.

En toen begon het echte feest pas: langs de deuren om liedjes te zingen en snoepjes te krijgen. Voor Merijn kon het niet snel genoeg beginnen, al tijdens de optocht vroeg hij een paar keer wanneer hij nou snoep zou krijgen. Uiteindelijk zijn we bij een huis of tien langs geweest. Gelukkig is het besef bij hem tussen een paar snoepjes en een hele zak vol nog niet zo groot. Nog niet uit volle borst maar nog een beetje bedeesd zong Merijn liedjes als ´11 november is de dag´ en ´Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten´. We hadden maar een beetje geoefend want Merijn wilde van ´t weekend eigenlijk alleen maar sinterklaasliedjes zingen.

Voor mij kwamen er tijdens het lopen vooral herinneringen aan vroeger boven. Daar waar ik vandaan kom (ja ja, uit het noorden) was Sint Maarten vieren heel gebruikelijk. Hier is dat niet echt het geval. Als je mee wilt doen, hang je het briefje van de bewonersvereniging met plaatje van Sint Maarten op de deur en doe je een lampje aan. Zo weten kinderen bij wie ze wel en bij wie ze niet hoeven aan te bellen. Vroeger deed iedereen in de straat mee, behalve één. Daar zongen we elk jaar heel hard: ´hier woont juffrouw kikkerbil, die ons niks meer geven wil....´ En dan hebben ze ´t over de jeugd van tegenwoordig....

Merijn heeft inmiddels wel de leeftijd bereikt dat hij het normaal vindt om de snoepjes in een tas te stoppen voor later. In psychologische termen ook wel genoemd ´uitstel van behoefte´. Iets wat voor kleinere kinderen nog wat lastig is (zie Ingmar´s blog).

Stoere meid

Afgelopen vrijdag ging ik redelijk casual naar mijn werk: spijkerbroek, truitje en laarzen. Komt Merijn - het is pas kwart over zeven ´s ochtends - ineens naar me toe en zegt: mama, je bent een stoere meid! Om daarna te vervolgen met: ´en ik vind je ook lief´. Wat een goed begin van de ochtend: een stoere lieve mama. Wat wil je nog meer op een druilerige vrijdagmorgen.

Leren en spelen met de computer

Kinderen van tegenwoordig groeien daadwerkelijk op in een digitaal tijdperk. Merijn vindt computers namelijk geweldig. Op school mag hij af en toe op de computer, ook bij de BSO staat er één, met name voor spelletjes. Nog geen vijf jaar oud en inmiddels al behoorlijk behendig met computers.

Bij ons thuis heeft hij een eigen Nijntje laptop waar hij op oefent met letterspelletjes (enige nadeel is dat Nijntje nog van de oude uitspraak is (bijv. ´ka´ voor de letter k) terwijl op school de nieuwe spelling wordt gebruikt (bijv. ´ku´ voor de letter k, zoals je ´m hoort). Maar dat houdt Merijn niet tegen in het leren van letters en korte woordjes. Af en toe lezen we samen een boekje, waarbij hij de letters van een paar woorden spelt. Met een beetje hulp bij het aan elkaar plakken van al die letters begint ie nu ook een beetje woorden te maken.

En zo heel af en toe mag Merijn op één van onze laptops. We openen dan een kinderwebsite voor hem (Barbapapa, Bobo, Teletubbies, Zeppelin) en hup, daar gaat meneer. Met de muis een beetje schuiven en klikken. Hij weet al precies wat de functie van de Escapetoets is, klikt keurig op het kruisje rechtsbovenin als hij ergens uit wil en zonder echt woorden te kunnen lezen heeft ie snel door waar ie wat moet vinden. Ingmar - net drie - doet al even vrolijk mee, iets minder behendig maar met even zoveel pret.

De dorpspomp

Wat is dat toch, met kleine kinderen. Geef ze water en zand en ze zijn helemaal gelukkig. Afgelopen woensdag was het prachtig weer. Na een bezoekje aan de bieb gingen we met een vriendje van Merijn, zijn vader en grote broer nog even een ijsje eten op het plein. En daar staat, naast een uit de grond spuitende fontein, een ouderwetse waterpomp. Verder nog wat stokjes op de grond en daar begon het geklieder. Lekker vrutten in het riool, zand met water vermengen en naar elkaar gooien, door de fontein heenlopen (nadat we al drie keer gezegd hadden dat ze er op een meter afstand van moesten blijven) en schoenen afspoelen onder de pomp. Na drie kwartier spelen waren drie van de vier jongens vies en nat. Maar ze hadden een fantastische middag gehad. Snel terug op de fiets en lekker onder de douche, vieze kleren in de wasmachine, schone kleren weer aan en het leek net of er nooit iets gebeurd was.

Dat is boffen

Merijn en Ingmar zijn met elkaar in gesprek. Merijn zegt dat hij moet plassen. Ingmar zegt dat hij moet plassen en poepen. Daarop reageert Merijn: Nou, is dat even boffen, Ingmar, dat je moet poepen en plassen!

Op de foto

Het is weer schoolfototijd, dus ook Merijn mag er weer aan geloven. In het verleden was het nooit zo´n succes. We hebben eigenlijk nog geen één leuke school/crechefoto van Merijn. Hij vindt namelijk de fotograaf over het algemeen een beetje eng en blijft vervolgens heel boos of angstig kijken. Maar dit jaar bleek het anders. Hij gaat tenslotte ook al weer een tijdje naar school en is wat minder gevoelig geworden voor nieuwe dingen. Bovendien bleek de fotograaf een goeie truc te hebben. Vol enthousiasme vertelde Merijn uit zichzelf dat ie op de foto was geweest: ´en weet je wat de meneer toen zei: ´Merijn lachpatat´. Hij lag er zelf helemaal van in een deuk. Nou ja, als het helpt voor een leuke foto, dan vinden wij het natuurlijk ook erg grappig.

Weer naar school

Het nieuwe schooljaar is begonnen. Merijn zit sinds maandag bij een nieuwe juf in een nieuwe groep. Volgens hemzelf zit hij in groep 2, officieel is het groep 1/2 en zit ie in principe twee jaar in deze groep om eerst groep 1 en daarna groep 2 te doen. Hij vindt zijn juf gelukkig leuk en ook de kinderen uit zijn klas. De helft kent ie van vorig jaar, de andere helft is nieuw (en ouder, want echte groep tweeërs). Wij dachten nog dat ie z´n oude juffen misschien wel zou gaan missen, maar daar is gelukkig helemaal geen sprake van. Deze eerste week veel formulieren meegekregen: ´Mama, ik heb belangrijke formulieren voor je´ en een compleet schema met alle festiviteiten, activiteiten, schoolavonden, studiedagen en vakanties. We kunnen weer aan het plannen.

Sinds we terug zijn vakantie fietst Merijn op een grotere fiets. Zijn 12-inch fiets is gretig overgenomen door z´n kleine broer en Merijn fietst lustig op een 16-inch. We zijn afgelopen weekend zelfs al naar het Oude Dorp gefietst en via opa en oma die daar in de buurt wonen weer terug, toch zo´n kleine 6 km in totaal. Driehonderd meter voor we thuis waren was de concentratie ineens op en viel ie ineens van z´n fiets, maar gelukkig geen grote schrammen.

Water en zand

Merijn is dol op wild spelen, het liefst met water en zand. Hij kon tijdens de vakantie zijn hart ophalen. Op de eerste camping was een heuse zand-waterbak (4x5m) met een pomp/waterbaanconstructie waarmee je water met een pomp omhoog kon pompen.

Vervolgens had je een schepbak waarmee je water overhevelde naar een aflopende baan en tot slot een waterrad om het water weer in een andere bak te krijgen. Als die bak vol was, stroomde het de zandbak in en zo krijg je dus modder!

De tweede camping lag aan het meer van Genève en had een privé zandstrand. Ook hier dus weer lekker kliederen. En zwemmen dus in het meer. Merijn was overigens de enige van ons vieren. Wij vonden het allemaal veel te koud, maar Merijn moest en zou zwemmen. Gelukkig kan ie zich tegenwoordig met alleen bandjes om behoorlijk goed redden. En omdat het zo koud was bleef het zwemmen beperkt tot één keer het water inlopen, even rondspartelen en er weer uit. Ik was blij dat hij deze keer geen rare fratsen uithaalde, ik stond namelijk stand by in mijn bikini.

Naar de markt

Blijkbaar had de juf op school gevraagd aan iedereen om thuis na te vragen waar hij of zij naar toe zou gaan op vakantie. Dus toen Merijn daar naar vroeg antwoordde ik: als het mooi weer is gaan we naar Denemarken en als het slecht is gaan we naar Zwitserland. Nou, Merijn wilde wel naar Zwitserland en Ingmar wel naar Denemarken. Dat wordt dus kiezen.

Een dag later vroeg ik aan Merijn of hij nog op school had verteld waar we naar toe gingen op vakantie. ´Ja, naar de markt´, was het antwoord. ´Naar de markt? Bedoelde je niet Denemarken?´ ´Nou, die dene was ik even vergeten te vertellen´. Kortom, wij gaan op vakantie naar de markt dit jaar.

Beren en muizen

Hilversum - 16 juli 2008 Het gebruik van nieuwe media op basisscholen is dit jaar fors toegenomen. Dit blijkt uit het jaarlijkse onderzoek van Schooltv naar het mediagebruik op scholen. Behalve dat er Schooltv-programma's worden bekeken, blijken steeds meer scholen gebruik te maken van educatieve websites als Teleblik, Kennisnet en de Schooltv-beeldbank. Maakte vorig jaar nog 15 procent van de scholen gebruik van programma's via internet, dit jaar is dat gestegen naar 26 procent. Op bijna de helft van de scholen wordt in groep 8 dagelijks gebruik gemaakt van internet. Op 91 procent van alle scholen wordt gebruik gemaakt van Schooltv en wekelijks kijken er circa een miljoen leerlingen naar.

Ook wij merken het gebruik van nieuwe media op school. Elke woensdag kijkt de klas naar Schooltv waarvan ook Flip de Beer bekend is, de beer die op vele scholen ook lijfelijk wordt ingezet om weekendjes bij de kinderen te gaan logeren. En dan de computer. We wisten wel dat er in Merijn´s klas een computer staat, dus het was te verwachten dat ie daar wel eens achter zit. Pas vorige week hebben we zelf de Barbapapawebsite maar eens opgezocht om samen met hem te computeren. Stomverbaasd waren we toen hij de muis pakte en zonder problemen aan het klikken ging. Na één keer voordoen wist ie precies waar hij welk spelletje moest zoeken. En dat zonder een woord te kunnen lezen.

Schoolreisjes

Een drukke periode op school voor Merijn: vier weken geleden schoolfeest met een groot springfestijn: tien minuten touwjtespringen, waarbij de kinderen gesponsord werden om geld te verdienen voor het adoptiekindje van de school Fabiola.

Drie weken geleden met de hele klas naar de kinderboerderij in Kamerik. Opa Houten was door de juf gevraagd om mee te gaan als begeleider/autorijder en zo ging hij op stap met drie kleine jongetjes achter in de auto. Wie er het meest van heeft genoten, dat laten we maar in het midden. Het was in ieder geval een groot succes. Aan de hand van het boekje ´Wie heeft er op mijn kop gepoept´over een klein molletje die op z´n kop gepoept is en gaat onderzoeken welk dier dat heeft gedaan, gingen de kinderen alle dieren op de boerderij bekijken.

En gisteren voor het eerst op schoolreisje. Alle kleuters van groep 1 en 2 gingen in drie bussen naar Putten, naar een speelbos. Merijn had er vooraf erg veel zin. Want ze gingen dieren bekijken en dan lekker spelen. Ontroerend om te zien hoe achteloos hij bij het afscheid naar me zwaaide, zo van: kijk mij eens groot zijn. Toch een verschil met een paar kinderen die net een paar weken geleden op school begonnen waren en nu al zonder ouders op schoolreis gaan. Uiteindelijk bleken er geen dieren te zien in het bos (het was namelijk een speelbos, gek als je je als dier daar zou vertonen), maar het was erg leuk geweest met een speurtocht en lekker spelen. Helemaal zwart kwam ie terug.

Tot slot gaat Merijn na de zomer al weer naar een andere groep met een andere juf. Gelukkig gaan er veel bekende kinderen met hem mee. Hij gaat naar groep 1/2. In eerste instantie als groep 1 kind, maar mocht in de loop van het jaar blijken dat het hartstikke goed gaat, dan bestaat er ook nog de mogelijkheid om langzamerhand groep 2 kind te worden en dan na volgend jaar al naar groep 3 te gaan. Aan z´n hersens ligt het volgens de juffen niet, maar we moeten eerst maar eens zien hoe het tegen die tijd met z´n zitvlees is. Want dat is wel echt nodig om goed te kunnen leren lezen en schrijven.

Oude meneer van de engelen

Merijn vertelt in één van zijn fantasierijke momenten dat de oude meneer die bij de engelen vandaan komt heeft gezegd dat BJ zijn zoon is. Even dacht ik dat er op de openbare school waar Merijn op zit christelijke verhalen werden verteld - op zich niks mee overigens - maar al snel kreeg het verhaal voor mij een andere wending, toen Merijn een paar uur later zei dat hij zojuist de oude meneer die bij de engelen vandaan komt in de auto zag rijden en dat die bij ons om de hoek woont. Het is namelijk de vader van BJ (uitgesproken op z´n engels: biedjee) en BJ is een nieuw jongetje in Merijn zijn klas en zijn vader komt uit Engeland en is dus Engels.

Feestje in de speeltuin

Ter ere van Harris´vierde verjaardag gingen we naar zijn feestje in Leiden. Dat bleek in de speeltuin vlakbij hun huis. Een prachtige afgesloten speeltuin met ook nog eens een grote binnenruimte, voldoende mogelijkheden om zowel binnen als buiten een leuk feestje te houden. Merijn en Ingmar hebben zich prima vermaakt en heerlijk gespeeld op alle speeltoestellen. Ook de jarige job had het prima naar zijn zin met al zijn vele speelmaatjes, kadootjes en speeltoestellen.

Merijn is altijd wel in voor een nieuwe uitdaging en ging helemaal voor dat ene toestel dat eigenlijk bedoeld is voor kinderen vanaf een jaar of 8. Zie foto, waar hij ook nog eens op het toestel staat. Niels hangt aan de andere kant om de vaart er in te houden.

Openbaar vervoer

Omdat Niels de hele auto vol had met Ingmar en ons oude speelhuisje voor Wessel besloot ik samen met Merijn met het openbaar vervoer naar Vijfhuizen te gaan. En dat bleek een hele reis. Eerst samen op de fiets naar Houten Centraal, waar we met een tussenstop bij mijn nichtje Sasja en haar man Geert en de kinderen nog even op housewarming gingen. Toen de stoptrein naar Utrecht. En daar op het perron, drie minuten voordat de trein naar Schiphol zou komen, begon het: Merijn zei dat hij moest plassen, maar dat hij het nog wel kon ophouden. Dus daar vertrouwde ik in eerste instantie toch maar op. Afgeleid met een zakje chips die hij op de housewarming gekregen had, vertrokken we van Utrecht Centraal naar Schiphol. En Merijn kletste honderduit. Mama, ik zie een koe, Mama, waarom is dat een koe, waarom rijden daar auto´s, Mama, ik zie boten, waarom varen daar boten, waarom, waarom, waarom.

De voorlaatste stop bij Zuid WTC bleek ineens dat Merijn toch nodiger naar de wc moest dan gedacht. Snel op zoek naar een wc in de trein, maar dat blijkt tegenwoordig een behoorlijke uitdaging met een jongetje die maar naast me staat te dribbelen omdat ie zo nodig moet. Geen wc te vinden, dus Merijn had een beetje natte broek. Gelukkig konden we op Schiphol gelijk de wc inrennen en was hij direct van de hoogste nood af. Nu op zoek naar de juiste bus, de Zuidtangent, van Schiphol naar Haarlem. Een supermoderne bus, met keurige aankondiging van elke volgende halte. Merijn had het binnen twee minuten voor elkaar om al op het stopknopje te drukken, waar hij dus niet op had mogen drukken. Maar hij had geluk, er moest toch iemand uit. Het valt nog niet mee voor hem om de hele tijd stil te zitten en niet op onderzoek uit te gaan in een omgeving met allemaal spannende onderdelen.

Uiteindelijk stapten we keurig op tijd uit in Vijfhuizen en waren we met vijf minuten lopen bij M´lein, Huub en Wessel, waar Niels en Huub de klimtoren al in elkaar hadden gezet. Al met al waren we toch ruim twee uur onderweg geweest om met het openbaar vervoer in Houten te komen en dat is toch ruim twee keer zo lang als met de auto. Maar Merijn vond het weer een fantastische ervaring.

Junglekamer

Er is wat tijd overheen gegaan, maar het resultaat is erg leuk geworden. Merijn heeft sinds kort een junglekamer. De muur op zijn kamer hadden we vooraf al groen laten schilderen, maar nu zitten er ook jungledieren op. Een olifant, een aap, een leeuw en een grote boom. Alleen de blaadjes aan de boom moeten nog. Het idee deed ik op via www.inke.nl, de uitvoering heb ik zelf gedaan samen met Niels. Te beginnen met plaatjes beamen op behang. Dan de stukken behang netjes uitknippen en vervolgens met behanglijm opplakken. Et voila: een junglekamer. Leuk dekbed er bij en een stoffen groen blad van 1,5 bij 1 meter als overkapping boven zijn bed en klaar is kees.

Klimmen, klauteren, schommelen

Wat is er leuker dan een middag in de speeltuin in Tegelen met Arthur, Carmen en Ingmar? Nou, weinig eigenlijk. Zie de foto´s voor Merijn in zijn element!

Groen gras

Merijn is een beetje verkouden op het moment. Het zou ook een stukje hooikoorts kunnen zijn. Daar zijn we nog niet helemaal uit. Hij zelf wel. Zijn opmerking vanochtend: het gras is zooooo groen dat ik er allergisch voor ben.

Poppetjes tekenen

Merijn heeft een nieuwe ontwikkeling doorgemaakt. Van krassen is ie nu toegegaan naar daadwerkelijk tekenen. Gisteren zagen we de eerste bewijzen van twee koppoters (een hoofd waarin als het ware het lijf is opgenomen. Ofwel een hoofd met armen en benen, zonder lijf). Twee rondjes werden langzamerhand hoofden. Het bleken de hoofden van Marja en Jeroen, onze oude buren, te zijn. Jeroen kreeg kort haar en oorbellen ingetekend en Marja lang haar (rechtomhoog) en drie armen, waarvan één arm in de zij en één arm met vingers. Hij kon er een heel verhaal bij vertellen wat alles precies was.

Merijn fietst!

We hadden al een aantal keren geoefend met Merijn met fietsen zonder wieltjes en dat ging al best goed. Helaas was het er niet echt van gekomen om het afgelopen twee weken even goed door te zetten, dus we hadden al het gevoel dat we weer van voren af aan konden beginnen. Maar niets bleek minder waar - en dan blijkt hoe makkelijk je een kind ook kunt onderschatten - Merijn stapte op z´n fiets, kreeg een klein zetje van Niels en hopla, daar fietste hij zelfstandig.

Ook vanavond hebben we weer geoefend en dat ging weer hartstikke goed. We moeten nog wat meer aandacht besteden aan het opstappen (nu nog liefst met een zetje van papa) en het remmen (met z´n voeten, lekker slepen op de punten van z´n schoenen), maar rechtuit, de bocht om en mensen en obstakels ontwijken gaan al helemaal prima. Hoera, weer een mijlpaal.

Vindingrijk of strontirritant?

Stel je voor: een tijdsbestek van nog geen twee uur waarin je oudste zoon met zijn broertje op een prachtige zonnige middag thuis is en aan het spelen is geslagen in de tuin. Je denkt zelf even lekker een half uurtje achterover te kunnen hangen, maar wat gebeurt er dan.....

Allereerst een overzicht van datgene wat er beschikbaar is in de omgeving van Merijn, om een indruk te krijgen van de beschikbare mogelijkheden:
- klimtoren met glijbaan
- afgesloten zandbak, overigens niet voor niks afgesloten
- klein zandgat onderaan de glijbaan
- parasol
- zwembad met water
- een emmertje
- potje om in te plassen
- broertje Ingmar

Wat gebeurt er zoal? Je zou het zelf niet verzinnen, vindingrijk is het in ieder geval te noemen, voor mij als moeder betekent het continu een oogje in het zeil, want Merijn (overigens samen met Ingmar) verzint werkelijk de gekste dingen:
- zand uit het kleine zandgat graven om tegen het glas van de garagedeur aan te gooien
- met de emmer over het zand op het glas van de garagedeur heenwrijven zodat er krassen op komen
- zand uit het kleine zandgat graven om in het zwembad te gooien
- de inhoud van het zwembad over alle planten heen gooien
- de inhoud van het zwembad met een gieter over Ingmar heengieten
- water uit het zwembad in het zandgat bij de glijbaan gooien om modder te maken
- de modder hieruit op de glijbaan gooien
- en dan met blote billen van de glijbaan glijden
- vervolgens het zwembad leeggooien en als dak voor de klimtoren gebruiken
- de parasol omlaag draaien
- als dit niet lukt aan de parasol hangen
- de inhoud van het potje waar Ingmar net op geplast heeft aan de zonnebloemplantjes geven
- met z´n net met zonnebrand ingesmeerde rug en billen tegen de ruit aan gaan staan

Ondertussen heeft hij samen met Ingmar de grootste lol. En dat is super om te zien. Maar een ieder die denkt dat het heerlijk rustig is om een spelend jongetje van het kaliber ´Merijn´ in de tuin te hebben spelen, die moet ik helaas teleurstellen.

Kinderboerderij

We hadden al maanden het gevoel dat Merijn ´s nachts wel zindelijk was. Alleen had hij ´s ochtends af en toe toch nog een natte luier. En omdat we gingen trouwen, op vakantie en verhuizen vonden we het eigenlijk wel prima. Eerst maar eens dat allemaal achter de rug, daarna een tijdje wennen op school en dan zouden we wel eens verder kijken. Ik had Merijn al een paar keer gevraagd of hij in z´n slaap geplast had of dat hij al wakker was. ´Ja, net op de trap´, was een aantal keren het antwoord. Kortom: meneer was gewoon wat lui en had geen zin om naar de wc te gaan en plaste dus gewoon lekker in z´n luier. Tot afgelopen vrijdag:

Met een bladzijde met drie rondjes en een getekende kinderboerderij probeerden we hem te motiveren om drie nachtjes zonder luier te slapen. En als hij dan drie nachten z´n bed zou droog houden, dan mocht hij met mij naar de kinderboerderij. De eerste avond twijfelden we nog of we hem om 11 uur moesten wakker maken om nog even te plassen, maar we besloten het maar zo te laten. Schoon beddegoed lag al wel klaar voor het geval dat. Maar... dat bleek niet nodig. De volgende ochtend ging hij keurig zelf naar de wc. En hij bedacht zelfs dat hij nog niet ging doortrekken omdat de rest allemaal nog lag te slapen. Hij wilde geen herrie maken. Hoe bedenkt ie het! Nacht twee en nacht drie gingen ook helemaal goed dus maandagavond, toen hij terugkwam van opa en oma was dan ook de eerste vraag: gaan we nu naar de kinderboerderij? Nee, helaas. Maar om de pret niet al te lang uit te stellen ben ik dinsdag wat vroeger naar huis gegaan en heb ik ´m van de BSO gehaald om vervolgens samen naar de kinderboerderij te gaan. Geweldig vond ie het, om eens een keer één op één aandacht te krijgen. Zonder strubbelingen een heerlijk uurtje quality time. Dan merk je dat dat er af en toe toch bij inschiet als je er twee hebt rondlopen.

Ook nu het stickers plakken weer voorbij is gaat het helemaal goed met de zindelijkheid. Een grote opsteker voor hem. En op naar de volgende fase voor ons: hem leren z´n eigen billen af te vegen. En dat valt nog niet mee: met veel te korte armpjes op een veel te hoge wc met een wc-rol op veel te grote afstand. Daar moeten we nog maar eens een list voor gaan verzinnen.

Flip

Eindelijk is het mysterie opgelost. Een paar weken geleden vertelde Merijn dat Flip bij Nina was. Daarop reageerde Ingmar dat Flip niet bij Nina was, maar dat Flip in zijn groep op de creche zat. Ik had de naam Flip van allebei nog niet eerder gehoord, dus twijfelde ik aan Ingmar´s reactie, het kon net zo goed een reactie zijn om Merijn dwars te zitten. Een lange welles-nietes-discussie volgde tussen de twee jongens, waarop ik op een gegeven moment aangaf dat ze er nu allebei over moesten ophouden. Dat ging ongeveer een uur goed. En toen begon Ingmar weer: Flip zit in mijn groep.

En ineens, in twee dagen tijd, kennen we twee Flips. Gisteren op de creche hadden we 10-minutengesprek. In het praatformulier stond aangegeven met wie Ingmar het meest optrok in de groep: Flip en Jasmijn. Erg grappig dat Flip dus echt blijkt te bestaan. En toen Niels vanmiddag Merijn uit school haalde bleek ook de Flip in Merijn z´n klas te bestaan. Alleen is Flip geen jongetje, maar Flip is een beer die elk weekend bij een ander kindje uit de klas gaat logeren. Dit weekend logeert Flip dus bij Merijn. Sipperdeflip!

Dat is de beloving

Merijn is bezig zijn eigen wil te ontwikkelen. Waar we een standaard ochtendritueel hebben (wakker worden, ontbijten, aankleden, als er tijd is nog even kort een filmpje kijken (zodat ik ook even rustig kan douchen en aankleden) en dan schoenen en jas aan en naar school), probeert hij elke dag wel om het ´ritueel´ om te gooien en zijn eigen voorkeuren naar voren te brengen. ´Als we dan eerst een boterham eten, dan wil ik daarna een filmpje kijken en dan wil ik nog niet aankleden. Dat is de afspreking.´ Merijn is nogal bezig met afspreken en beloven, alleen vergeet hij nog wel eens dat je daar twee partijen voor nodig hebt. De andere partij gaat - helaas voor hem - meestal niet altijd akkoord met zijn ´beloving´. Want om 8.20 gaat de eerste bel op school en om 8.30 uur wordt Merijn geacht op tijd in de klas te zitten.

Het grappige is dat hij met Ingmar geen belovingen en afsprekingen doet. Die slaat ie gewoon op z´n hoofd als ie z´n zin niet krijgt. En dan spreek ik dus af (in m´n eentje) dat hij dat niet meer moet doen. Bijgaand bewijs dat ie ook heel lief kan zijn voor z´n broertje.

De Beer is los

Afgelopen vrijdag had Merijn zijn eerste voorstelling op school. Met alle kleuters uit zijn groep speelden ze ´Muis zoekt een huis´. We hadden al doorgekregen dat Merijn beer zou spelen, hij moest bruine kleren aan op de dag van de voorstelling, maar verder wisten we niks. ´s Ochtends in de klas kreeg hij een muts met bereoren. Van schminken wilde hij niks weten. Gelukkig wilde het jongetje dat de andere beer speelde dat ook niet, dus: twee ongeschminkte beren.

En toen begon de voorstelling. Wij hoopten natuurlijk heel hard dat ie leuk mee zou doen, maar daar was in eerste instantie geen sprake van. Bij het eerste liedje dat ze gingen zingen bleef Merijn aan z´n knuffelbeertje snuffelen. Toen alle dieren uit het toneelstuk naar hun respectievelijke huisjes/holen moesten kruipen bleef Merijn gewoon op de plek zitten waar hij zat. Met hem trouwens nog drie jongetjes. Maar ja, dat zitten verveelde hem al snel dus draaide hij zich op z´n buik, languit liggend met z´n voeten naar het publiek en z´n hoofd naar achteren, waar zijn klasgenoten druk bezig waren met in hun huisje/hol te zitten: daar was de actie. En toen ineens.... als een speer kroop hij op handen en voeten naar zijn berenhol en zat hij samen met Dean keurig voor beer te spelen.

Bij het tweede liedje begon ie enthousiast mee te zingen en toen ie vervolgens als beer het kleine muisje moest wegjagen deed ie dat met zo´n volle overtuiging, dat iedereen er om moest lachen. Kortom: meneer doet geen kunstjes op bestelling, maar eenmaal gewend deed ie zijn ding en ging het hartstikke goed. We komen graag nog een keer kijken!

Eerste skiles

Merijn heeft een hekel aan leren en proberen. Dat bleek al een paar keer eerder met leren fietsen of het leren bouwen van een boerderij met de duplo. En dat bleek ook zeer duidelijk bij zijn eerste skilessen, tijdens onze eerste skivakantie in Oostenrijk afgelopen week. Op zondag zag hij een jongetje op ski´s en dat wilde hij ook wel. Kat in ´t bakkie dachten wij dus. Maar niets bleek minder waar. Weliswaar vond hij zijn skipak bijzonder gaaf en ook toen we skischoenen met hem gingen passen en hij zijn eigen ski´s in handen kreeg glinsterenden z´n oogjes ontzettend. Maar toen bleek dat hij tijdens de skiles alleen maar op zij mocht stappen, naar beneden moest glijden en moest proberen te remmen (de pizzapunt) was hij het al snel zat (zie de foto voor een zeer ongemotiveerde Merijn). Hij had in z´n hoofd dat ie lekker in de sneeuw zou kunnen raggen (met en zonder ski´s). Zo´n klein weitje waar geen enkele snelheid te behalen viel was duidelijk te min voor ´m. Toen de tweede ochtend ook nog eens erg koud en sneeuwerig bleek hield hij het al snel voor gezien.

Nog één keer kregen we ´m bij ons thuis van een wat grotere helling af, maar toen was de lol al voorbij. Hij wilde gewoon lekker glijen, niks pizzapunten. En dat was dus de voorwaarde om de grotere piste op te mogen. Helaas voor Merijn werd ie ook nog ziek dus de rest van de skilessen is ie niet meer geweest. Een dag later zagen wij al een heleboel kleintjes de grotere piste afkomen. Wat zou hij het leuk hebben gevonden om dat ook te kunnen. Maar ja, als je niet wilt leren en proberen, dan lukt ´t dus niet. En hoe we dat - ook bij andere activiteiten - over de bühne gaan krijgen bij hem, daar zijn wij nog niet uit. Goeie tips? Van harte welkom.

Gelukkig vond ie sleeën en sneeuwpoppen, sneeuwschildpadden en sneeuwbankjes bouwen en rollebollen in de sneeuw wel erg leuk, dus uiteindelijk werd het een prima weekje, vooral toen we ook nog een keer in het zwembad belanden. Verder veel geknuffeld met Wessel en Isa. Niet dat die daar altijd van gediend waren, maar het was aardig bedoeld.

Naar de kapper

Wat stond ik verbaasd te kijken afgelopen zaterdag. Merijn en ik gingen samen naar de kapper en omdat het in het verleden altijd een drama was met hem was ik helemaal voorbereid. Een slab mee om om z´n hoofd te binden zodat de afgevallen haartjes niet in z´n oren zouden kriebelen, speelgoed mee, soepstengels mee. Alles ter afleiding van het vreselijke knipgebeuren. Maar Merijn kreeg een prachtig smurfenschort aan en met mijn advies om bij z´n oren te beginnen met knippen, knipte de kapsters in een kwartier keurig z´n haren. Even leek het mis te gaan toen ze met de tondeuse aan kwam zetten. Merijn gaf heel duidelijk aan dat hij dat toch echt niet wilde. Maar op haar voorstel dat ze het heel even zou proberen en als ie het niks vond dat ie het echt mocht zeggen en dat ze dan gewoon zou knippen, daar kon hij geen nee op zeggen. En tien tellen later was Merijn al klaar, geknipt en geschoren! Geen enkel probleem, zonder één traan. Met een snoepje van de kapster als beloning en van mij een heleboel complimenten liep hij stralend de deur uit. Weer een overwinning!

Teleurgestelde voet

´Ik wil niet mijn schoenen aan doen want mijn voet is zo teleurgesteld.´ Weer zo´n geweldig voorbeeld van de klok en de klepel. Net een nieuw woord geleerd maar nog net niet helemaal in de goede context toegepast. En wat zeg je dan als moeder: ´ja, mijn voet is ook wel eens teleurgesteld´ of ´een voet kan niet teleurgesteld zijn´ of ´je moet gewoon je schoenen aan doen´?

Privacy

Merijn begint een eigen leventje te krijgen. En dat is voor ons als ouders best wat wennen. Waar we bij de creche altijd een keurige terugkoppeling van de juffies kregen hoe Merijn het die dag had gedaan, is dat, nu hij op school zit, een beetje over. Af en toe is er ´s ochtends een minuutje gelegenheid om even te vragen hoe het met Merijn gaat, maar bij het ophalen staan alle ouders buiten het hek en komen alle kinderen één voor één naar buiten, zonder dat er dus nog juffencontact is.

Nu zouden we, als we het gevoel hadden dat er iets niet goed ging, natuurlijk gewoon toch direct contact kunnen zoeken na school, maar daar is op dit moment geen echte aanleiding voor. Merijn gaat blij naar school, schijnt behoorlijk goed te luisteren en mee te doen in de klas en lijkt z´n plekje een beetje te vinden. Als we ´s ochtends het schoolplein oplopen herkent ie al een aantal kinderen uit z´n klas en loopt ie er soms zelfs al op af. Afgelopen zaterdag werd ie zelfs herkend door een klasgenootje en een vader van een klasgenootje toen we door de supermarkt liepen. Ook van de BSO horen we alleen maar goede verhalen. Hij komt goed voor zichzelf op, is hartstikke zelfstandig (behalve dan z´n eigen billen afvegen) en vermaakt zich prima.

Maar als we Merijn zelf vragen hoe het op school of bij de BSO was is zijn antwoord vaak: ´weet ik niet´ of ´ik wil niet vertellen´. Kortom, hij heeft niet altijd meer zin om tegemoet te komen aan onze nieuwsgierigheid en dat is op zich natuurlijk prima, maar toch ook even wennen. Ook op de wc is de behoefte aan privacy toegenomen: ´ik wil even alleen zijn´ en da´s voor ons soms maar beter ook, gezien de lucht :-)

Dagplanning

Zowel voor mij als voor Merijn valt het nog niet altijd mee om naar school te gaan. Neem een dag als vandaag: ontbijten, aankleden, spullen pakken, jas aan, schoenen aan. Dan op de fiets om eerst Ingmar weg te brengen, daarna door naar school. Daar maar eens aan Merijn uitgelegd wat er vandaag allemaal in z´n rugzak zit:
- een wit trommeltje met ontbijtkoek en een pakje drinken voor tussendoor,
- een dora broodtrommel en beker met melk voor het overblijven,
- gympen, voor het geval er gegymt gaat worden,
- een zakje met een paar dinosaurussen want het is speelgoedmiddag op school dus mag iedereen één stuks eigen speelgoed meenemen,
- z´n favoriete knuffel
- en ook nog verkleedkleren, want bij de BSO is er vanmiddag verkleedfeest.

Niet voor niks dat het niet helemaal lukte om alles vanavond weer netjes thuis te krijgen. Z´n poppie is even kwijt. Maar die gaan we vast weer terugvinden. Hopen we.

Broodtrommel

Nu Merijn naar school gaat en twee keer in de week overblijft, heeft ie natuurlijk een broodtrommel nodig. Samen hebben we er één uitgezocht, van Dora, met bijpassende beker. Nu was dat al vorig weekend en pas vandaag zou Merijn voor de broodtrommel voor het eerst echt nodig hebben, omdat ie vandaag voor het eerst zou overblijven. Maar ja, maak dat maar eens duidelijk aan een vierjarige die enorm veel status denkt te ontlenen aan een mooie broodtrommel. Vorige week had ik ´m, naast z´n kleine bakje met fruit er in, ook z´n broodtrommel meegegeven, zodat ie dan z´n boterhammen uit z´n trommel bij opa en oma kon opeten, waar hij die middag zou zijn. Wat bleek toen Merijn bij opa en oma aankwam: de Dorabroodtrommel leeg en het kleine bakje nog vol. Tijdens het ´tussendoortje´ had meneer dus z´n beide boterhammen al naar binnen gewerkt.

Wat een feest en andere belevenissen

Aan het einde de vakantie in Nieuw Zeeland is Merijn vier jaar geworden. Groot feest. Tenminste, een klein beetje in Nieuw Zeeland en gisteren dan groter feest thuis. Al voor de vakantie had ie het erover dat ie al z´n vrienden zou uitnodigen. Nou hebben we niet iedereen die hij in gedachten had (alle kindjes van de oude creche, oudbuurmeisje Robin + Arthur en Carmen z´n neefje en nichtje) uitgenodigd, maar er waren genoeg kindjes om mee te spelen, waaronder de drie laatst genoemden. Opa en oma dierentuin werden luid gillend onthaald evenals Robin. Opa en oma Houten hadden ze afgelopen dagen al een paar keer eerder gezien, dus dat enthousiasme was al eerder getoond.

Merijn is weer schandelijk verwend met kadootjes en bleek dusdanig dol op het uitpakken van kadootjes, dat ie, toen de grote stroom was afgelopen, kwam zeggen dat ie graag nog een kadootje wilde uitpakken. Op ons verzoek heeft ie veel verkleedkleren gekregen, waaronder een waanzinnig kikkerpak van Arthur en Carmen (foto komt nog). Verder veel playmobil met als hoogtepunt het dolfinarium. Vanochtend om half 6 zat ie er al weer mee te spelen en vanavond om 7 uur alweer, voor de vierde keer vandaag. Naast het feestje voor Merijn was het ook een beetje housewarming en voor ons ook gezellig weerzien van een deel van onze familie en vrienden. Druk, maar erg gezellig.

En nu Merijn vier jaar is, gaat hij natuurlijk ook naar school. Afgelopen woensdag gingen we samen voor het eerst kijken. Het eerste moment was wel even spannend en ik moest vooral in de buurt blijven. Maar Merijn is leuk mee buiten gaan spelen, ging ook goed op het bankje zitten om in aanmerking te komen voor een fietsje uit de schuur en is in de klas keurig op z´n stoel blijven zitten. Wel wilde hij steeds met de dieren spelen (waar hij een paar maanden geleden bij het eerste bezoek al eens mee had gespeeld en dus onthouden had!), maar we spraken af dat hij daar de volgende keer mee mocht spelen.

Vrijdag was de tweede keer. Nu zonder één van ons. Niels bracht hem weg en hij moest wel even huilen bij het afscheid, maar de rest van de ochtend was prima gegaan. De juf had weinig hoeven uitleggen en hij had wederom leuk meegedaan. ´s Middags vertelde hij dat er bij het naar buiten gaan al een vriendje naar hem toegekomen was (ze moeten steeds in setjes van twee verzamelen, vriendje zoeken heet dat dan). Hij vindt de beide juffen lief en heeft al een beetje door dat ie goed moet luisteren op school. Het zal nog best even wennen zijn, maar volgens ons gaat het wel goedkomen daar. Komende week gaat ie alleen de ochtenden, dan kan ie ´s middags nog een beetje thuis bijkomen.

Ook zijn we al bij de BSO wezen kijken. Samen met Ingmar (even geen oppas) gingen we er heen en bleven we eerst met z´n drieen kijken. Toen ik vertelde dat ik even met Ingmar een boodschap ging doen, vond ie het geen goed plan. Nog even gebleven, maar toen ie vervolgens zeer enthousiast naar het schoolplein rende om te gaan spelen nam ik mijn kans en glipte er tussenuit. Hij had vervolgens heel even gehuild, maar was ook snel weer te troosten en had uiteindelijk dus een prima uurtje op de BSO gehad. Er zitten op de donderdag nog drie kindjes uit zijn klas in zijn groep, dus dat is wel een goede steun voor hem. Ingrid, de juf, bleek erg aardig en haar zoontje - waarvan ik de dag ervoor had bedacht dat ´t eigenlijk een meisje was - blijkt ook bij Merijn in de klas te zitten.

Vakantie Nieuw Zeeland

Geschminkt

Op 7 december gingen papa en mama trouwen. We hadden ´t er al een hele tijd over gehad maar wat het nu echt was, daar had Merijn nog niet helemaal een idee van. Wel dat het iets te maken had met mama in een mooie jurk en papa in een pak. Natasja, juffie van de creche, had Merijn gevraagd wat voor trouwkleren hij dan aan zou doen. 'Niks', was daarop zijn antwoord.

Einde van de ochtend voorafgaand aan het trouwen kwam ik thuis van de kapper. Bij binnenkomst snapte Merijn precies wat hij moest zeggen: ´Mama, wat heb je mooie haren!´

Twee uur later was het dan zover, de trapscene. Merijn was diep onder de indruk. Elke keer weer kwam ie even naar me toe, moest dan even over m´n arm aaien en elke keer weer zei hij heel verlegen: ´Mama, wat ben je mooi!´Dat maakt de dag nog mooier. En vervolgens: ´Mama, ben jij geschminkt?´ Tja, in mooie bewoordingen heet het natuurlijk ´make-up´, maar in de beleving van een bijna vierjarige zijn al die kleurtjes op je gezicht natuurlijk gewoon schmink.

Vol trots heeft Merijn vervolgens samen met Ingmar de ringen gebracht. En toen was het tijd om te ravotten. In de kelders van het bastion heeft ie heerlijk lopen spelen. Gisteren z´n witte bloes uitgewassen: de randen van z´n mouwen waren pikzwart!

De zwarte pietjes zijn geweest

Merijn is erg bezig met Sinterklaas. Hij heeft al een paar keer zijn schoen mogen zetten. Twee keer daarvan wilde hij niet. Hij vond het toch een beetje een eng idee dat de zwarte pieten dan zomaar binnen zouden komen. Papa en mama mochten van hem wel de schoen zetten.

Per ongeluk had ik gisteravond even Niels z´n schoenen aangedaan om iets uit de auto te halen. Teruggekomen had ik Niels z´n schoenen uitgedaan op de plek waar de kinderen dus hun schoen steeds mochten zetten: aan het einde van de witte kast.

En toen wist Merijn dus vanochtend, toen wij beneden kwam en hij blijkbaar alle schoenen al geinspecteerd had, te vertellen dat de zwarte pietjes waren geweest maar dat ze niks in papa´s schoen hadden gestopt. Dat vond Merijn dus niet zo lief van de zwarte pietjes. Tja, dat is natuurlijk ook niet lief. Maar papa had dan ook geen wortel voor het paard in zijn schoen gestopt.

Verliefd

Merijn is verliefd. Merijn is verliefd op Robin. En Robin is verliefd op Merijn. Althans, dat wordt door beiden de laatste week steeds vaker geroepen. Maar, het valt niet altijd mee om verliefd te zijn. Wanneer ik van de week Merijn naar de creche breng en Robin komt aanlopen met de opmerking ´Merijn, wij zijn verliefd he?´, wordt het Merijn even te veel: Nee, ik ben niet verliefd. Tja, het valt ook niet mee om ´s ochtends om 8 uur al verliefd te zijn. Gelukkig is dat een stuk makkelijker als ze samen boterhammen zitten te eten. Zou de liefde van de man al op zo jonge leeftijd door de maag gaan???

Paniek....

Sinds ongeveer een jaar heeft Merijn soms een zogenoemde slaappaniekaanval. De eerste keer dachten we aan een nachtmerrie. Maar Merijn bleek helemaal niet wakker te zijn, alhoewel z´n ogen wijd open stonden. Na een dikke vijf minuten gillen, zich om je heen klemmen en tegelijkertijd weer afzetten, viel ie ineens weer in slaap. Na wat gegoogle kwamen we er achter dan nachtmerries vaak in de tweede helft van de nacht plaats hebben. Kinderen worden dan echt wakker. Slaappaniekaanvallen komen juist voor 12 uur ´s nachts voor en zijn een variant op slaapwandelen. De volgende ochtend weten kinderen zich er niets meer van te herinneren, terwijl dat bij nachtmerries weer wel het geval is.

In ieder geval, één keer in de zoveel tijd heeft Merijn dus zo´n aanval. Het blijkt wel vaker voor te komen bij jonge kinderen. Niet elk kind heeft het, maar het is ook niet ongewoon. Het is een soort schokkerige rijping van de hersenzenuwen en heeft niets te maken met psychische problemen. Uiteindelijk schijnt het vanzelf weer over te gaan.

Een nieuwe school

Afgelopen vrijdag zijn we naar twee scholen geweest in Houten voor Merijn. De openbare daltonschool en de protestants-christelijke school. Beide scholen bleken deels dezelfde opzet te hebben, maar onze voorkeur gaat uit naar de daltonschool. De andere school bleek nog erg in opbouw te zijn en had inmiddels al wel een visie op onderwijs maar hier in de praktijk nog erg weinig mee gedaan. De daltonschool gaf een gedegen indruk, met veel aandacht voor de interesses en talenten van de kinderen. Merijn bleek zich op de daltonschool ook gelijk thuis te voelen. In no time had hij zich op de gang tussen twee andere jongetjes genesteld om samen met de dieren te spelen. Toen we hem vroegen welke school hij het leukst vond, bleek dit gelukkig ook de daltonschool te zijn.

Op de foto: schuitje varen, theetje drinken met Ingmar in het 33 jaar oude speelkleed van Wessel. Die was vroeger van Niels en ook Merijn en Ingmar hebben er op gespeeld bij opa en oma Houten).

Naar school

Kleuterpraat over school en verhuizen:
Robin: kijk, hier is mijn school, hier werk ik
Merijn: ik ga naar een andere school, in Nieuw Zeeland
Mama: Nee, niet in Nieuw Zeeland, daar gaan we naar toe op vakantie. Je gaat straks in Houten naar school
Merijn: Oh ja. Maar dan komen wij niet meer terug, he?
Robin: Ja wel, hoor. Jullie komen wel weer terug
Merijn: Nee hoor
Robin: Maar dan denken jullie er even over en dan wacht ik op jullie en dan komen jullie weer terug.

Eind goed al goed volgens Robin.

Frank Govers fase

Mijn slab past niet bij mijn trui. Ik wil graag die blauwe slab want ik heb ook een blauwe trui.
Ik wil graag mijn oranje sokken aan, want ik heb ook een oranje t-shirt.
Deze beker past niet bij dit bord, ik moet een andere beker.

Merijn zit in de zgn. Frank Govers fase. Soms is het brullen als bij zijn blauwe bord een beker met groen en oranje zit. Dan moet er een blauwe beker bij. Overigens schijnt ie het van geen vreemde te hebben. Niels had het ook al toen ie klein was en ook zijn vader was al op jonge leeftijd zeer kleurbewust.

Op de foto zie je Merijn in de dierentuin met M´lein en Wessel. Hij is dol op pinguins en zou deze graag aaien, maar bij één beweging van de pinguin in zijn richting duikt ie achter M´lein weg.

Ik vind je zo lief

Merijn zit midden in een emotionele ontwikkelingsfase. Een paar keer per dag komt ie bij je om te vertellen dat ie je zo lief vindt. Dan krijgen we knuffels en kusjes, erg gezellig. Hij was ook erg blij om Ingmar weer te zien toen hij een paar dagen alleen bij opa en oma had gelogeerd. Ingmar werd enorm omhelsd. Maar papa, mama en Ingmar zijn niet zo lief als Robin. ´Robin is de alderliefste´, aldus Merijn.

In dezelfde fase zit ook het ´missen´ van mensen en knuffels. Als opa en oma weggaan is het huilen: ´want dan mis ik oma zo´. Gisteren bleek z´n poppie weg te zijn dus vanochtend was het tranen met tuiten want hij miste poppie zo. Ook Robin, die 10 meter verder woont, mist ie al als ie daar de deur uit loopt.

Vijf minuten later is het vaak weer vergeten en is het weer rennen, springen, vliegen, glijden, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Boos

Merijn is af en toe boos. ´Ik ben boos, omdat ik boos ben´ is dan het antwoord. Zie hier de foto waarop hij boos kijkt. ´Ik kijk donkerbruin´ zegt ie dan.

Ander stopwoordje op dit moment is ´stom´. Er is heel wat ´stom´momenteel. Stom dat ik schoenen aan moet, stom dat ik naar bed moet, stom dat ik geen tv mag kijken, stom dat ik niet van tafel af mag.
Eten gaat de laatste tijd steeds beter. Er was een periode dat hij niks wilde proeven en veel dingen bij voorbaat niet lustte. Inmiddels hebben we hem zo ver dat hij de meeste dingen die we voorzetten wel even proeft. Af en toe vindt ie het lekker en eet ie de rest op, af en toe laat ie het staan en proberen we het een tijdje later gewoon nog een keer.

Favoriet qua spelen op dit moment: duplo, duplo, duplo, samen puzzels maken, samen boekjes lezen, fietsen en steppen, klimmen, tekenen en waterverven.

In de serie ´boekjes lezen´ hier nog een leuke foto van de broertjes samen.

Vorige week weer een aantal schattige momenten tussen Merijn, Ingmar en Wessel. Nog geen twee minuten nadat we bij M´lein en Huub binnenstapten lag Merijn bijna bovenop Wessel om hem te knuffelen. Wessel is overduidelijk het kleine vriendje van Merijn en Ingmar. In de auto liepen ze al te ruziën wiens vriendje Wessel nu was. Mijn vriendje, nee, mijn vriendje. Conclusie: allebei jullie vriendje. En daar bleken ze ook tevreden mee.

Feestje Ingmar

Merijn vond het erg leuk dat Ingmar jarig was. Dolgraag wilde hij Ingmar z´n kadootjes geven, meehelpen de kaarsjes uit te blazen en vooral helpen met uitpakken om vervolgens zelf met alle kadootjes aan de haal te gaan als ze eenmaal waren uitgepakt. Nou ja, het blijven twee jongetjes die dezelfde dingen leuk vinden.

Ook gezellig voor Merijn dat Arthur er was. Lars en Adinda kwamen met de kinderen om Ingmar´s verjaardag te vieren. Merijn en Arthur vinden elkaar helemaal leuk, het leeftijdsverschil is ruim een jaar maar dat maakt voor de jongens niks uit.

Favoriet speelgoed op dit moment: duplo, duplo, duplo techniek en nog meer duplo. Steeds weer worden er hijskranen en boerderijen gebouwd.

Inmiddels gaat het erg goed met zindelijk zijn. Af en toe nog een klein ongelukje, en zolang wij niet vergeten om hem nog even naar de wc te laten gaan voordat we ergens naar toe gaan, gaat het eigenlijk heel goed.


Afgelopen vrijdag had Merijn geluk. Omdat Ingmar een dagje extra op de creche was en hij alleen bij opa en oma Houten was, hadden ze besloten om hem mee te nemen naar de dierentuin in Amersfoort. De volle aandacht deed hem zichtbaar goed en met wat speeltuintjes in de buurt en ´s avonds eten in een restaurantje was het een perfect dagje voor alle partijen.

Schuitje varen

Met Marja, Suzanne en Julian spraken we af in De Kleine Dom, de superspeeltuin in de stad. Voor de laatste keer voer vandaag het motorbootje van de beheerder en wij mochten mee. Met nog drie andere ouders en kinderen hebben we, samen met Han, de schipper, een rondtocht door de grachten gemaakt. De kinderen in knaloranje zwemvesten. Bijzonder hoe de wereld er anders uitziet vanaf het water. En Merijn vond het prachtig. Suzanne en hij keken de ogen uit, overal eendjes en andere bootjes. En zwaaien naar de mensen aan de kant. Een erg gezellig en geslaagd ochtendje.

Testkind

Met Merijn hoef je je nooit te vervelen. Bij alles wat hij beetpakt zie je z´n hersentjes rondtollen: wat kan ik hier nou mee doen? Kan ik er wat aftrekken? Waar kan ik het opzetten/inzetten, kan het ook kapot? Kortom: hoe werkt het nou eigenlijk? Zelf de rolluiken bij opa en oma opendoen, plassen in het bakje dat onder het zitje van de loopauto zit, achterstevoren op de fiets gaan zitten en proberen te fietsen, klimmen in de boekenkast, alles moet worden uitgeprobeerd.

Een vindingrijk kind zullen we maar zeggen, om het positief te houden. Wie weet schuilt er wel een uitvinder in hem. Al voor z´n eerste jaar werden de juffies op de creche af en toe gek van hem. Waren ze Merijn weer kwijt omdat hij zich verstopt had in het keukenblokje. Volgens de fabrikant zou dit helemaal niet kunnen, maar ja, ze hadden Merijn niet als testkind gebruikt. Toch maar es een keertje zoeken bij speelgoedfabrikanten of ze nog op zoek zijn naar inventieve kinderen die hun speelgoed komen testen. Het zou echt wat voor Merijn zijn!