Toen we vroeger nog in Utrecht woonden kwamen we regelmatig in de Torteltuin met Marja, Suzanne en Julian. Vanuit Houten is de frequentie een stuk minder geworden. Gelukkig wonen Gerrit en Simone om de hoek en omdat we daar zijn voor een BUHKS-diner en de Torteltuin z'n 10-jarig jubileum viert is het een mooie aanleiding om weer eens te gaan kijken.
Merijn laat zich prachtig schminken als leeuw. Niet alleen op z'n gezicht. Ook z'n handen en voeten worden gekleurd.
Verder doet ie mee met de voorstelling van de Twee Bouwers. Hij mag meelopen met de muziekoptocht. Als één van de oudste kinderen loopt ie vol zelfvertrouwen vooraan met z´n bouwhelm op en een toeterinstrument aan z´n mond.
Nadat Merijn in januari z'n rode slip is kwijtgeraakt en de witte band heeft verdiend, is het eind juni voor de eerste echte graduatie bij de judo. Merijn is niet echt gemotiveerd: hij zit niet in de groep bij z'n vriendje Ronald, het is warm in de zaal en hij heeft een dik pak aan. Hij rommelt lekker aan op de mat en luistert af en toe naar de judoleraar als die vraagt om een bepaalde oefening te doen. En na ruim een uur zwoegen is het dan zover: hij heeft z'n gele slip behaald. Met een diploma op zak en een geel stukje lint is de dag weer goed.
Merijn z'n klas gaat in z'n geheel over naar groep 3. Ze krijgen juf Sanne. Vanmiddag gaat ie voor het eerst een middag wennen bij de nieuwe juf. Helemaal blij vertelt ie thuis dat ie straks een eigen tafeltje krijgt met een la er in. En een schrift en een pen. Hij heeft er echt zin in om te leren lezen en schrijven. Niet dat ie dat nog niet doet/kan, maar in groep 3 wordt het nog wat echter. Hij weet ook al dat het spelen minder wordt en het leren meer. Stil zitten zal nog een uitdaging worden, maar gelukkig beïnvloedt het zijn concentratie niet. In de klas staat ie soms gewoon op van z'n stoel terwijl hij heel geconcentreerd zit/staat te luisteren naar de juf. Hij heeft niet eens door dat z'n lijf in beweging is.
Opa en oma kamperen in Brabant en wij gaan een dagje langs. De voetbal die we mee hebben is favoriet. Er is natuurlijk ook niks leukers dan voetballen met opa.
Ook de zwemkleren die we meebrachten worden gebruikt. Het is best koud, maar de jongens willen persé zwemmen.
Eenmaal weer opgewarmd moet er ook nog geminigolfd worden. Opa en papa slaan de ballen, Merijn houdt de score bij en Ingmar drentelt er wat omheen en slaat ook af en toe een balletje.
Het nieuwe speelbos ten noorden van Houten wordt geopend en wij gaan kijken, samen met de familie van Ronald, het vriendje van Merijn. Het is een prachtig speelbos, helemaal geschikt voor de vijf jongens tussen de bijna vier en ruim acht.
Er zijn waterplekken waar speeltoestellen overheen gebouwd zijn of bomen overheen gelegd zijn. Vanwege de opening is er ook een roofvogelshow en een vliegershow. De kinderen kunnen zwaardvechten met stukken isolatiebuis en er is een imker met z'n bijen.
9 juni is het straatspeeldag en wij zijn van de partij. In eerste instantie gaat Merijn met de kinderen van de BSO naar de speeldag bij ons om de hoek. Dus als ik de jongens eerder kom ophalen om te gaan spelen, blijken ze er niet te zijn.
In een veel te groot rood shirt zijn alle kinderen van de opvang herkenbaar. Maar dat shirt mag snel uit als ik ze overneem van de juffies.
Het is een fantastische straatspeeldag. Er zijn gratis ijsjes, drinken, snoepjes en poffertjes. Er kan geschminkt worden (zie foto). Er is een springkussen, een mini-kinderboerderij met ponyrit, een waarzegster en allerlei leuke kraampjes. Ook een mini-brandweerspuit (zo'n spuit met pomp waar je normaal gesproken de bladluizen mee besproeit) is een groot succes.
Na maanden volle weekenden hebben we vanaf Pinksteren weer eens gewoon een vrij weekend. Zaterdags rommelen we wat in huis. Merijn is zelfs zo moe dat hij twee uur slaapt op de bank. Zondags gaat Niels met Ingmar een stukje rijden in de TVR, ik ga met Merijn fietsen. Hij bepaalt waar we naar toe gaan: eerst gaan we een ijsje eten op het Rond. Daarna rijden we door naar het Oude Dorp. Behalve de bakker/ijsboer en één café is er niks open. Maar bij het café blijk je prima een broodje te kunnen eten. En zo zitten moeder en zoon tussen de middag heerlijk op een terrasje in 't dorp.
Als Ingmar in het zwembadje aan het hockeyen gaat, komt Merijn ook eens kijken. Hij heeft aangegeven dat hij graag wil gaan voetballen. Ronald en Bing, z'n vriendjes op school, zitten ook op voetbal en dat lijkt hem ook wel wat. Hij mag een keertje meetrainen en vindt dat erg leuk. Dolgraag wil hij ook graag voetbalschoenen hebben. Als Niels en ik ons er eindelijk overheen hebben gezet dat hij dan toch maar op voetbal moet, blijkt ineens dat er een wachtlijst is. Jammer maar helaas dus.
Maar we hebben een alternatief: hockey. Niet dat ie daar direct enthousiast voor is. Waterhockey, zoals op de foto, dat is wel grappig. Maar bij de hockey kent ie niemand, dus vindt ie het niks. Totdat blijkt dat Mathijs en Yvar uit z'n klas ook gaan hockeyen na de zomer. Dan wil ie toch wel een paar keer gaan kijken. En dat gaan we dus maar doen na de zomervakantie.
Op 8 mei is Ole geboren, eerste zoon en tweede kind van Gerrit en Simone. In het Pinksterweekend gaan we met z'n allen beschuitjes eten om zijn geboorte te vieren. Merijn mag Ole op schoot, vindt dat wel heel even leuk, maar wil dan al gauw lekker gaan spelen. Het beschuitje vindt ie zo lekker dat ie er nog wel één durft te vragen.
Begin mei is het vrij slecht weer. Als we even naar Zeist gaan om wat boodschappen te doen, mogen de jongens samen onder de grote paraplu. Maar dat blijkt levensgevaarlijk. Zowel naar elkaar toe als naar voorbijgangers. Merijn is boos dat hij de paraplu niet in z'n eentje mag vasthouden.
30 april is het bijzonder slecht weer. Tot een uurtje of elf regent het. In een klein miezertje fietsen we naar het Oude Dorp, waar Merijn twee dino's en een - in onze ogen - vreselijk lelijke Bionicle koopt van de twee euro die hij van ons heeft gekregen. Het is overal zo nat, dat de lol om iets te kopen er niet echt is. Merijn houdt zelfs geld over.
Als het weer wat droger was geweest, waren we misschien nog wel even door gegaan naar het Imkerspark, waar een grote kindervrijmarkt is. Helaas wordt het weer er niet beter op. Ondanks dat eten we op 't Dorp een ijsje, hoe koud het ook is (zie foto Merijn). 's Middags nog een oranjetompoes bij de thee en dan is deze Koninginnedag wel weer voorbij. Heel anders dan vorig jaar, toen we bij thuiskomst de tv aanzetten en tot de conclusie kwamen dat het geen oranjedag meer was maar een gitzwarte, met uiteindelijk zeven doden bij de Naald in Apeldoorn.
Oma is vorig jaar 70 geworden en daarom gaan we nu met z´n allen een weekendje naar vakantiepark Beekse Bergen. We hebben twee junglehuisjes: opa en oma slapen met alle kleinkinderen in het ene huisje, wij met Lars en Adinda in het andere huisje. Merijn vindt het fantastisch om met Arthur in het stapelbed te mogen slapen. De eerste avond lopen ze nog flink te keten.
Zaterdags gaan we naar het safaripark. Eerst met de boot van het park over het water naar de overkant, daarna lopen naar het safaripark. We doen eerst een rondrit met de safaribus, daarna wandelen we vanaf het eindpunt weer terug naar de ingang.
Einde van de middag gaan we nog even zwemmen in het zwembad van het park. 's Avonds eten we met z'n allen in het restaurantje. De volgende dag is het helaas wat bewolkt. In de ochtend rommelen we wat aan, 's middags gaan we naar het Speelpark Beekse Bergen, waar de kinderen zich de hele middag vermaken met autootjes, bootjes, waterkanonnen, springkussens en minigolf. Merijn helpt ijverig met het bijhouden van de puntentelling als papa en opa samen een potje minigolf doen. We weten niet wie er gewonnen heeft, want als je nog niet altijd het onderscheid kunt maken tussen een 5 en een 2, dan is het wat lastig tellen.
We besluiten het weekend met frietjes eten. En dan hebben we twee vermoeide jongetjes achterin de auto, die allebei binnen vijf minuten in slaap zijn.
Merijn heeft zijn eerste schoolrapport gekregen. Tot 1 april deden ze daar niet aan in de kleuterklassen, maar omdat er vanaf groep met het leerlingvolgsysteem al heel veel geregistreerd wordt (oa. 2 citotoetsen van elk 80 vragen per jaar), had de school nu toch gemeend tot een volwaardig rapport te moeten komen.
De conclusie: Merijn doet het hartstikke goed. Deels gemiddeld en deel bovengemiddeld. Op de citotoetsen heeft ie allemaal A's en hij is zit sinds de voorjaarsvakantie in een leesgroepje. De juffen vinden hem een lieve, rustige en serieuze jongen. Hij kan alleen niet stilzitten in de kring. Maar dat wisten wij al jaren.
Met Pasen komt de BUHKS eten en blijven Isa, Suze en Wiebe een nachtje logeren met hun ouders. Paasochtend blijkt de paashaas ineens geweest te zijn en mogen alle kinderen paaseieren zoeken in de woonkamer. Buiten plenst het namelijk en daarom leek het de paashaas niet zo'n verstandig idee om ze buiten neer te leggen.
Ingmar en Merijn weten inmiddels dat de paashaas niet bestaat en dat het gewoon de papa´s en mama´s zijn die de eieren verstoppen, maar dat maakt het zoeken zeker niet minder leuk. Vooral als je ze daarna ook nog mag opeten.
Medio maart is het Thomas de Treinweekend in het Spoorwegmuseum. Met de jongens gaan we er op vrijdagmiddag naar toe. De echte 'Thomas de Trein'-trein is uit Engeland overgekomen, er staat een kraampje waar je spulletjes kunt kopen en ze hebben 25 dozen Thomas de trein rails en treintjes neergelegd waar kinderen mee kunnen spelen. Op zo'n 150 m2 spelen ruim 100 kinderen, vooral jongetjes, met de rails. Wat een simpel idee en wat een fantastische uitwerking!
Ingmar verzamelt alle treintjes die hij tegenkomt en als Merijn een stuk rails gelegd heeft, gaan ze er samen mee rijden. Buiten kun je de Thomas de Trein-trein bekijken. Wij doen dat van een afstandje, de rij om naar binnen te gaan is iets te lang met twee dolenthousiaste jongetjes.
Het is mooi weer, ik ben het weekend weg, dus Niels gaat met de jongens naar de dierentuin. Merijn is dol op kaartlezen en wijst de weg. Zijn favoriet, de zwarte panter, is er niet. Maar het kleine olifantje dat pas geboren is maakt een hoop goed. Ook de stokstaartjes vindt ie leuk.
M
erijn heeft de eerste medaille in zijn leven veroverd. Tijdens zijn eerste judotoernooi deed hij examen om de witte band te halen en een paar wedstrijdjes in zijn gewichtsklasse (de lichtste: 20-21 kg). Van het meisje in het groepje van vier kinderen kon hij helaas niet winnen, van de andere twee jongens wel. En hiermee werd hij glansrijk 2e (van de vier) en verdiende hij een zilveren medaille.
Had hij van tevoren het besef gehad wat het doen van een wedstrijd inhield, dan had ie wellicht wat meer z'n best gedaan om uit de houdgreep te komen toen ie in z'n eerste wedstrijdje gelijk gevloerd werd door het meisje van zijn groepje. Nu bleef ie lekker liggen toen ze hem op de grond legde en stond pas weer op toen de scheidsrechter na 10 seconden zei dat de wedstrijd over was. Haha, volgende keer beter.
Het blijft maar vriezen, dus we gaan elk moment dat het kan lekker schaatsen op de vijver aan het begin van de wijk. Koek en zopie erbij, een mooi geveegde baan en een paar stoere ijshockeyschaatsen en Merijn is in zijn element. Na drie keer op de schaats te hebben gestaan gaat het echt supergoed. We moeten redelijk doorschaatsen om hem bij te houden.
Na alle festiviteiten van december is Merijn eindelijk aan de beurt voor een feest. Hij is jarig en dat mag de hele wereld weten. Om 6 uur 's ochtends staat ie naast ons bed met de opmerking: ik ben toch jarig vandaag? 's Ochtends mag ie trakteren op school met een zelfgemaakte taart (zie foto). 's Middags komen opa en oma hem ophalen uit school en eten we met alle opa's en oma's echte taart. 's Avonds is het tijd voor pannenkoeken.
Een dag later mag ie trakteren bij de BSO en drie dagen later is z'n kinderfeestje. Het is de koudste dag van het jaar, dus een buitenprogramma zit er niet in. Dat betekent: met 10 kinderen 3,5 uur spelletjes doen in de woonkamer. Merijn wilde graag een dierentuindierenfeest, uiteindelijk werd het een junglefeest. Alle kinderen een dierenmasker als uitnodiging, de kamer vol met dierenslingers en groene bladerslingers, Merijn en Ingmar geschminkt als panda en tijger en natuurlijk heel veel dierenspelletjes.
Waar Merijn drie jaar geleden nog gillend wakker schrok van vuurwerk en een uur verstopt zat onder Niels z'n jas, vindt ie het dit jaar alleen maar mooi. 's Avonds staat hij buiten stoer te zwaaien met sterretjes. 's Nachts wordt ie wel even wakker van het vele vuurwerk maar hij vindt het nu vooral erg indrukwekkend. Samen kijken we vanaf de bovenste verdieping bij M'lein en Huub naar het vele siervuurwerk dat de achterburen hebben. Na een half uurtje wint de slaap het van de nieuwsgierigheid en laat ie zich zonder problemen weer naar bed brengen. Om vervolgens tot 8 uur te slapen. Dat is nog eens een goed begin van het nieuwe jaar.
Een van de weinige musea dat open is met de Kerstdagen is het spoorwegmuseum in Utrecht. Het museum is speciaal voor de Kerst gezellig aangekleed met allerlei kraampjes en een heuse schaatsbaan. En zo komt het dat wij een paar rondjes op het ijs schaatsen. Het gaat al stukken beter dan vorig jaar, toen Merijn voor het eerst op de schaatsen stond. Inmiddels heeft ie van de zomer ook al een paar keer geskate. De slag begint er een beetje in te komen. Naast het feit dat het erg stevig staat, is het natuurlijk ook erg stoer om op echte ijshockeyschaatsen te mogen schaatsen.
Vlak voor Kerst oefenen de kinderen op de BSO voor een kerstvoorstelling. Alle ouders mogen komen kijken. Merijn is, samen met Ingmar en een aantal andere jongens, leeuw. Ze doen een leeuwenact in het circus en mogen door een gewone hoepel en door een 'vuur'hoepel springen. Merijn is echt een voorbeeldige leeuw en volgt alle aanwijzingen zonder problemen op.
met z'n allen aan één lange tafel zitten, kerstliedjes zingen en lekkere warme en koude hapjes eten die door de ouders zijn klaargemaakt. Voor de feestelijkheid een gezellig bloesje aan. Toppunt van de avond was echter: op de slee naar school. 's Middags had het al goed gesneeuwd, waardoor op de fiets naar school zelfs geen optie meer was.
klopt zijn hart.
Merijn kan echt niet wachten tot Sinterklaas bij ons thuis kadootjes komt brengen. Om te voorkomen dat we vanaf 2 uur 's middags zitten te wachten, gaan we nog even een boodschap doen totdat de opa's en oma's komen. Als die er eenmaal zijn is het wachten tot het donker wordt. Merijn gaat een aantal keren op de uitkijk staan om te kijken of hij misschien zwarte pieten in de tuin ziet. Wij moeten nog even zorgen dat Sinterklaas alle kadootjes bij de deur kan neerzetten, dus de oma's houden de jongetjes even bezig. .
En dan is het tegen half zes en wordt er op het raam geklopt. Maar niet bij de achterdeur, zoals vorig jaar. Nu wordt er op de bel gedrukt bij de voordeur. Vol verwachting rent Merijn naar de voordeur en spiekt door het glas. Hoera, er staat een grote zak met kadootjes. Het is feest! Merijn krijgt een Pluk-van-de Pettefletspel, een paraplu en strijkkralen. En samen met Ingmar krijgt hij een racebaan en de playmobil ark met heel veel dieren. Moe maar zeer voldaan gaat Merijn daarna slapen. Met de ark naast z'n bed.
Voor Merijn is Sinterklaas op school één groot feest. Verkleed als zwarte piet gaat hij naar school. Eerst even in de klas verzamelen en de zelfgemaakte muts opzetten. Daarna met z'n allen naar buiten om Sint op te wachten. Vol verwachting zingt hij samen met alle andere kinderen. En ja hoor, daar komt Sinterklaas aan. Niet via het fietspad, zoals te doen gebruikelijk, maar via de hoofdin/uitgang van de school. Had Sinterklaas iedereen mooi gefopt!
Merijn zit tijdens de sinterklaassessie voor de jongste groepen vooraan. Samen met z'n vriendje Ronald blijft ie geen minuut stil zitten. Met zijn hele klas zingen ze een liedje voor Sinterklaas. Maar iets alleen zingen of een tekening aan Sinterklaas geven, dat vindt ie nog net niet leuk genoeg. Gelukkig is zijn vriendje Ronald voor de duvel niet bang, dus die neemt de honneurs waar.
Terug in de klas is het tijd voor een kadootje. De pieten brengen twee volle zakken. Want het is zeker geen klein kadootje wat de kinderen uit zijn klas krijgen: een heuse knikkerbaan. En de losse onderdelen blijken bij thuiskomst ook nog eens te passen op de knikkerbaan van Ingmar. Nu kunnen ze een nog grotere baan bouwen.
De koeien hebben rokjes aan, daar komt Sint Maarten aan.
Op 11 november lopen Merijn en Ingmar mee met de Sint Maarten optocht in de wijk. Met ruim 70 kinderen wandelen we met lampions een rondje om het kasteeltje. Daarna wat drinken en een snoepje bij het verzamelpunt en dan gelijk door naar de huizen in de buurt die een buitenlamp aanhebben en een Sint Maarten briefje hebben hangen. Daardoor weten de kinderen waar ze wel en niet hoeven aan te bellen. Een uurtje later zitten de tassen vol met snoepjes, als beloning voor de Sint Maarten liedjes die ze zongen. Merijn loopt steeds enthousiast voorop, terwijl Ingmar, Flip, Okke en Kleis er achteraan sjokken.
Sinds een paar weken judoot Merijn in een heus judopak, afgelopen koninginnedag op de vrijmarkt op de kop getikt, want je weet maar nooit of je zoon op judo zou willen. En nu loopt ie als een klein stoer menneke in zo'n wit pakkie rond (op de foto meest rechts). Kregen we twee weken geleden een rode slip mee, teken dat het een startend judojongetje betreft. Maar de bevestiging daarvan valt dus niet mee: met een dikke band en de slip die er dubbel omheen moet, trekt de naaimachine het niet helemaal. Resultaat: een broddelwerkje. Gelukkig heeft oma een jeansnaald op haar naaimachine, dus een dag later ligt er een witte band met keurig genaaide rode slip in de brievenbus.
En Merijn, die heeft wel lol in het judoën. De bulldozer, de houdgreep, de voorwaartse en de achterwaartse judorol. Op één jongetje na zijn het allemaal beweeglijke fysiek ingestelde jochies in de groep. We verwachten dat het ene jochie er binnenkort mee stopt.
Omdat onze oven het heeft begeven gaan we met de kinderen even naar Nijhof in Baarn om ons wat te oriënteren op een nieuwe. Ingmar is het al snel zat en vermaakt zich al liggend en rollend op de tapijten en karpetten. Merijn blijft nog een tijdje in de buurt. Als het hem niet snel genoeg gaat heeft ie een voorstel: laten we nu geen oven kopen, maar een open haard! 'Waarom?' vragen wij. Nou, dan kunnen de zwarte pieten gemakkelijk de pakjes door de schoorsteen gooien.
14 november komt Sinterklaas aan in Nederland. We besluiten dit jaar de intocht in Utrecht over te slaan omdat Merijn 's ochtends moet judo-en en we 's middags bij drie vriendjes - tevens broertjes - van Merijn en Ingmar hebben afgesproken om te spelen en te eten. Met het eerste Sinterklaasjournaal achter de rug vermaken de vijf jongens zich prima en wordt de eerste verkleedpartij gehouden.
Wij kletsen gezellig bij met Rachel en Bob, de ouders van de drie jongens. Rachel werkt ook in de zorg en kent o.a. mijn eerste baas bij Revalidatie Nederland. De wereld blijkt weer klein.
Begin november komen Wessel en Babette voor het eerst samen een nachtje bij ons logeren. Merijn is wat minder geïnteresseerd in kleine babies dan Ingmar. Hij vermaakt zich beter met Wessel. Zolang Ingmar met Babette bezig is, ontfermt Merijn zich als een echte grote broer over zijn drie jaar jongere vriendje. Fysiek zijn het twee uitersten: zo blond als Wessel is, zo donker is Merijn. Zulke blauwe ogen als Wessel heeft, zo bruin zijn de ogen van Merijn. Als M'lein en Huub de volgende dag komen, gaan we eerst met de mama's en de drie jongens nog zwemmen in het zwembad. Een groot succes en goed te doen nu Merijn zijn B-diploma heeft.
In de zomer A gehaald, aan het einde van herfstvakantie zwom Merijn af voor diploma B. In een week tijd heeft ie tien uur in het water gelegen om te oefenen voor z'n diploma. En met resultaat: een welverdiend diploma. Een grote fanclub was aanwezig om 'm aan te moedigen tijdens het afzwemmen: papa, mama, Ingmar, opa's en oma's en M'lein en Huub met de kinderen. Daarna gezellig met elkaar eten en kletsen en genieten van z'n afzwemkadootjes.
Waar Merijn elke les moest huilen bij het wegbrengen voor het A-zwemmen, was het deze keer groot feest. Hij wist al dat een vriendje uit z'n klas ook zou zwemmen. En op de eerste middag bleken er nog twee jongens van zijn school uit groep 3 te zijn, waarvan er één vorig jaar ook nog in zijn klas zat. Allemaal bekenden en dat maakte het een stuk leuker.
Medio oktober heeft Merijn zijn eerste judoles. Samen met zijn vriendje Ronald doen hij een proefles. Vol concentratie en enthousiasme gaat ie aan het stoeien. Ze leren o.a. de houdgreep en een judokruipbeweging. Een week later is er op school de slotavond van het project 'gezond'. De docenten hebben daarvoor o.a. een aantal judojongens uitgenodigd om met de kinderen te judo-en. Merijn zit gelijk vooraan, maar durft in eerste instantie z'n vinger nog niet op te steken. Maar als er een paar kinderen gaan die hij ook kent, pakt ie z'n kans. Het lukt natuurlijk niet echt om de grote judo-jongen om te gooien, maar hij heeft er lol in. Een extra bevestiging dat hij na de proefles judo gewoon doorgaat met judo. En zo zit Merijn op z'n eerste sport. Eens kijken hoe lang hij het gaat volhouden....
Ik ga boodschappen doen in het winkelcentrum, Niels met de kinderen fietsen in het park. Maar als ik weg wil rijden roept Merijn dat hij met mij mee wil. Ik roep nog dat ik alleen ga en dat hij met papa naar het park gaat. Daarna fiets ik snel weg. Niels, die nog even bezig is om Ingmar z'n jas aan te doen, roept 'm ook nog na als hij alvast wegfietst dat ze met z'n drieën naar het park gaan.
Maar op dat moment weten we allebei nog niet dat Merijn dus helemaal niet naar het park fietst. Hij probeert mij in te halen. Dat lukt natuurlijk niet met z'n kleine beentjes. Tegen de tijd dat ik rustig in de bieb loop, komt Merijn op z'n fiets aan in het centrum en gaat hij mij lopen zoeken in de Albert Heijn. De hele winkel door maar hij kan me nergens vinden. Tot slot begint ie maar te huilen.
Een vriendelijke mevrouw met haar dochter ontfermen zich over hem en vragen hem waar zijn huis woont. Met z'n tweeën fietsen ze maar achter Merijn aan en een kwartiertje later staan ze bij ons voor de deur. Hij weet precies de weg naar huis. Niels is inmiddels ook weer thuis. Die heeft ruim een half uur naar Merijn lopen zoeken in het park. De schrik zit er goed in, maar het is ook prettig om te beseffen dat Merijn de weg behoorlijk goed kent en zonder problemen door Houten kan fietsen. Lang leve Houten fietsstad!
In het kader van het thema 'gezond' gaat de klas van Merijn een ochtend koken. Als hulpmoeder ben ik er ook bij. De klas wordt in vijf groepjes verdeeld. Ik maak met mijn groepje wortelcakejes, Merijn z'n club maakt pizza's. Eén van de klassemoeders heeft voor alle kinderen een kookschort genaaid. Groene voor de jongens en rood/roze voor de meisjes. Als alle gerechtjes gemaakt zijn mogen alle kinderen langs het buffet lopen met hun bordje. De appelflapjes, pizza's en fruitspiesjes vinden gretig aftrek, slecht een handje vol kinderen waagt zich aan de wortelcakejes en gevulde komkommer.
Nee, niet dat ding waarmee je kruimels van de vloer zuigt, maar onze eigen Merijn. Sinds een week of twee kan Merijn blijkbaar de neiging niet onderdrukken om dingen die hij leuk vindt bij anderen (Cars autootjes en GoGo's) daar te laten liggen. Drie keer hebben we nu geconstateerd dat hij iets bij een vriendje vandaan heeft meegenomen. Een aantal hartige woordjes met hem spreken werken onvoldoende. Ook het verplicht geven van een eigen Cars-autootje aan het vriendje van wie hij er één had meegenomen doet hem niks. Wellicht dat we komende week eens gaan proberen om iets van hem te jatten. Kijken of ie dan snapt dat het niet zo leuk is als iemand anders zomaar iets van je meeneemt.
In een eerdere blog deed ik al melding van het feit dat Merijn Fu Yong Hai lust en dat ie er van moet niezen, zo lekker vindt ie het. Inmiddels is er een aantal nieuwe etenswaren bijgekomen, met daarbij dezelfde opmerking, maar net anders:
- meloen: ik moet er van hoesten, zo lekker vind ik het
- augurk: ik moet er van huilen, zo lekker vind ik het
- zalmvisstick: ik moet er van dansen, zo lekker vind ik het
waarop Ingmar antwoordt: ik moet er van overgeven, zo lekker vind ik het.
Toen we vroeger nog in Utrecht woonden kwamen we regelmatig in de Torteltuin met Marja, Suzanne en Julian. Vanuit Houten is de frequentie een stuk minder geworden. Gelukkig wonen Gerrit en Simone om de hoek en omdat we daar zijn voor een BUHKS-diner en de Torteltuin z'n 10-jarig jubileum viert is het een mooie aanleiding om weer eens te gaan kijken.
Verder doet ie mee met de voorstelling van de Twee Bouwers. Hij mag meelopen met de muziekoptocht. Als één van de oudste kinderen loopt ie vol zelfvertrouwen vooraan met z´n bouwhelm op en een toeterinstrument aan z´n mond.
