Steil achterover sloeg ik, samen met collega Rinske, die hier met haar kindjes op bezoek was. Merijn zat bij het raam een beetje te klieren en te hangen. Ik vraag hem vervolgens vriendelijk: ´Merijn, kom daar eens weg´. Zijn antwoord, op enigszins zuchtende toon is: Nee, mama, vandaa-aan. Word ik hier grammaticaal gecorrigeerd door mijn net drie jaar oude zoon? Ik weet dat ´ik kom .... weg´ nog een overblijfsel is uit mijn verre verleden toen ik nog in het hoge noorden woonde. Echter, zo specifiek en uitgebreid hebben Niels en ik dit taalachterblijfsel van mij, in ieder geval niet in het bijzijn van Merijn, geanalyseerd en besproken. Dus of hij nou gewoon echt heel slim is of dat hij hier op de creche al vaker in verbeterd is omdat hij van mij de foute versie aangeleerd heeft gekregen: we weten het niet.
Een storm in een glas water, een olifant in een porseleinkast, een bommetje in het zwembad. Kortom: Merijn heeft last van testosteron. Een paar dagen is hij onuitstaanbaar druk. Gelukkig voor ons is ie twee van de drie dagen bij opa en oma en bij de creche. Maar eenmaal gaat de drukte gewoon door: klaar voor start, af. En dan rennen van de ene naar de andere kant van de kamer. En weer terug. En weer heen. En weer terug. Zijn wij even blij dat ie ´s middags nog vaak twee uur slaapt. Dan kun je een kanonskogel naast hem afschieten. Ingmar wilde van de week in eerste instantie niet slapen ´s middags en krijste de hele kamer bij elkaar. Het antwoord van Merijn: ggggggg.
Merijn´s bezoek aan het consultatiebureau ging helemaal goed. 14 kilo en 98 cm, qua gewicht ietsje ondergemiddeld. Maar dat is niet erg, er blijken toch al veel kinderen op deze leeftijd net iets te zwaar te zijn. De ogentest gaat helemaal goed. De arts brengt een stoere piratenbril. Als papa die eerst probeert, wil Merijn ´m ook. Z´n ogen blijken niet helemaal dezelfde score te hebben. Dit kan duiden op een beginnend lui oog, maar ook op een heleboel andere dingen, zoals gebrek aan concentratie (bij Merijn goed voor te stellen) of niet helemaal goed weten wat het plaatje is en dat niet durven te zeggen.
Merijn krijgt voor de eerste keer een vriendje uit de buurt te spelen. Met z´n vriendinnetje Robin speelt ie heel regelmatig en ook de kinderen van onze vrienden ziet ie af en toe. Maar deze keer komt Tobias bij Merijn op bezoek voor een speelafspraak. En ze vinden het allebei hartstikke leuk. Beide jongens schelen 2,5 week en zijn de enige twee jongens bij de creche in deze leeftijd. De rest is allemaal minimaal twee, drie maanden jonger of ouder. En de meeste zijn meiden. De jongens blijken allebei met precies dezelfde dingen bezig te zijn, de manier waarop ze naar een plaatjesboek met dieren zitten te kijken, het onderzoekend spelen (kan het kapot?) en lekker ravotten en springen. Erg grappig hoeveel overeenkomsten er zijn. We besluiten ze wat vaker met elkaar te laten spelen. Omdat Tobias al wel zindelijk is en Merijn nog niet, mogen wij van hun een muziekpotje lenen: een klein wc-tje dat muziek maakt als je er een plasje in doet. Merijn vindt ´m helemaal geweldig. En het broertje van Tobias leent onze blokkenwagen omdat ie net begint met lopen.
Merijn krijgt nieuwe schoenen. Maat 26 al weer. We kopen enorme stoere bruine leren gympen met blauwe strepen voor ´m. In het smalste maatje want hij blijkt erg smalle voeten te hebben, net als Ingmar. Voor het eerst heeft ie nu klittebandschoenen, die hij zelf uit kan doen. Ook het zelf uitdoen van shirts, broeken en sokken gaat over het algemeen goed. Het aandoen is nog wat lastiger, maar gaat ook steeds beter en van Tobias heeft ie een trucje geleerd om z´n jas aan te doen: de jas omgekeerd neerleggen met de capuchon naar je toe, armen er in steken, over je hoofd gooien en klaar.
Merijn is naar de kapper geweest en dat was hoognodig, want z´n dikke donkere haar viel bijna in z´n ogen. Vol enthousiasme gingen we op weg, maar eenmaal aangekomen bleek dat snel verdwenen. Al die kriebelende haartjes in gezicht en neus waren geen pretje. Toen ie zelf de borstel mocht vasthouden om de haartjes weg te poetsen, werd het wat leuker en het vooruitzicht van een snoepje als ie nu nog even stil zou blijven zitten werkte ook. Vol trots stapte hij na twintig minuten weer uit de stoel. Ik ook, met overal heel veel kleine haartjes van Merijn en stijve beenspieren om hem enigszins rechtop te laten zitten.
Het was nog even afwachten of we de kapper gingen halen. Dinsdagavond haalde ik Merijn van de creche en binnen tien minuten was ie ineens doodziek: huilend stond ie voor de deur en hij wilde alleen nog maar bij papa op schoot. Gelukkig was Niels al thuis, want ook ziek. Twee zieke mannen op de bank dus. De koorts schoot omhoog naar ruim 40 graden in een uur tijd. ´s Avonds ging hij toch naar opa en oma, want ik moest de volgende dag werken. Vervolgens heeft ie een vrij onrustige nacht gehad, heel veel dorst en veel koorts en ´s avonds ook nog een slaappaniekaanval. Wij zijn daar ondertussen een beetje aan gewend, bij opa en oma gebeurde het voor de eerste keer. Heel hard huilen, grote verschrikte ogen, niet te kalmeren en enorm warm en zweterig. Waarschijnlijk heeft de koorts er deze keer extra bij geholpen. Na een kwartier is het meestal weer klaar en valt ie dan weer in slaap alsof er nooit iets is gebeurd.
Woensdag overdag was Merijn ook nog ziek, maar woensdagavond leek het ergste over. Dus: donderdagmorgen gewoon weer naar Spikkels en dat bleek prima, want zo konden wij zelf nog wat uitzieken en Merijn had een prima dagje zonder enig ziekteverschijnsel. Wonderlijk, dat ziekzijn bij kinderen.
Merijn z´n verhalen worden steeds meer vertellingen over ´vroeger´, met allerlei leuke bijwoorden en andere aanvullingen: Mama, weet je, toen ik klein was, ging ik met Marja, Robin en papa naar de boerderij. Dat is inmiddels ruim vier maanden geleden (dierendag), maar blijkbaar weet ie dat nog en heeft het zoveel indruk gemaakt, dat het ook elke keer weer terugkomt. ´En toen gingen we met Marjolein en Huub naar Sinterklaas, he mama?´. Dat was half november, ook al weer drie maand terug. ´Mama, eigenlijk moet Ingmar naar bed´: wat betekent dat hij lekker zelf kan spelen zonder dat ie gestoord wordt door Ingmar.
De laatste weken is Merijn weer flink aan het peuteren. Hij luistert bijzonder slecht, is de ene keer poeslief, dan weer vreselijk ondeugend. Stilzitten aan tafel is echt een grote uitdaging. Continu zit ie weer achterstevoren en als er ook maar iets is dat hem kan afleiden, dan wordt ie er ook door afgeleid. Inmiddels helpt het redelijk om een toetje in het vooruitzicht te stellen om z´n bordje leeg te eten, maar ook dat is soms niet genoeg. Er moet gewoon bewogen worden. Af en toe worden we er moe van om naar te kijken. Helaas is het weer niet altijd even lekker buiten, we smachten wat dat betreft naar warm weer, zodat het naar buiten gaan voor ons niet zo´n verzoeking is.
Wel nog even lekkere sneeuwpret gehad op de enige sneeuwdag tot nu toe dit jaar (en waarschijnlijk de laatste). Twee keer met Robin wezen sleeën. Het liefst hebben ze de papa´s en mama´s vooraan de slee: zij lekker zitten, wij zo hard mogelijk rennen en bochten maken. Sneeuwballen maken lukt nog niet echt met die kleine friemelhandjes, maar dat komt vast nog wel.
En we hebben de meiden van de zwangerschapgym weer gezien: Thessa en Tamara waren er toen we bij Tanja, de mama van Thessa, op bezoek gingen. Sandra, de mama van Tamara was er ook. Jikke en Taeke met hun mama Rinske konden er helaas niet bij zijn. Taeke was plotseling ziek geworden. Erg leuk om drie drie-jarige peuters bij elkaar te zien. Op de heenweg riep Merijn al: ik vind Thessa lief (hij had Thessa inmiddels al ruim 1,5 jaar niet gezien). Maar bij aankomst bleek de liefde toch niet zo heftig. Ze vonden elkaar wel leuk, maar je kon zien dat ze niet gewend waren om met elkaar te spelen. En ja, die meiden willen alleen maar met ´roze´. Da´s niks voor Merijn, die wil gewoon auto´s. Het keukentje viel overigens wel in de smaak, net als de roze barbieauto, ja toch een auto. Het ijs brak echt toen we de groepsfoto gingen maken. Eindelijk een lachende Merijn, die het wel grappig vond dat Thessa niet op de foto wilde, behalve met Tanja er bij.
Marjolein is afgelopen maandag bevallen van een zoon: Wessel. Ze belde om dit blije nieuws te vertellen en omdat Merijn er bij zat toen ik aan het bellen was, mocht hij ook even aan de telefoon. Op de vraag van Marjolein of hij het leuk vond om er een nieuw vriendje bij te hebben was het antwoord: Maar hij mag niet aan mijn brandweerauto komen! Nou Wessel, van harte welkom in deze harde wereld.
Merijn maakte het weer helemaal goed toen hij aan oma Houten vertelde dat hij een nieuw broertje had gekregen met de naam Wessel. Oma begreep er natuurlijk niks van, een nieuw broertje? Ik had hem nog zo ingefluisterd dat ie moest zeggen dat ie een nieuw vriendje had gekregen. Maar dat ie Wessel even als z´n broertje beschouwde, zegt mogelijk ook iets over het vertrouwde gevoel wat hij bij Marjolein en Huub heeft. En met die brandweerauto gaat het wel goedkomen. Wessel mocht daar later ook wel een keer mee spelen.
Sinds een aantal weken gaat Merijn een klein uur later naar bed dan Ingmar. En dat blijkt helemaal perfect te gaan: we hebben geen kind aan hem, dat laatste uurtje. Meestal moeten we hem even op weg helpen met het maken van een Duploboerderij, maar na vijf minuten kan ie heerlijk zelf zitten spelen, zonder dat hij continu gestoord wordt door z´n kleine broertje. En dat houdt ie dus zo een klein uur vol. Meestal drinken we nog even een kopje thee, vindt ie gezellig. Met een echt theeglas, beentjes vooruit en een beetje zippen aan de warme thee. Wat een ander kind dan overdag, wanneer hij het liefst elke tien minuten met iets anders wil spelen.
Concentratie is niet Merijn z´n sterkste kant. Niet voor niks dat het zindelijk worden nog niet echt lukt. We zijn zelf ook nog niet zo geinspireerd, dat helpt ook niet mee. Maar Merijn zelf is vaak zo druk met van alles en nog wat bezig dat plas en poep ´m niks interesseert. Als we hem op dit moment vragen of hij een poepbroek heeft, ontkent hij in alle toonaarden.
Toch zijn er momenten dat het heel goed gaat met de concentratie. Zo is Merijn dol op filmpjes kijken (zie foto). En sinds hij een half uur later dan Ingmar naar bed gaat, gaat ook het geconcentreerd zelf spelen op dat moment erg goed. Geen Ingmar die continue zijn spel verstoort en hij kan alle aandacht van ons kan krijgen. Het grappige is dat hij juist dan helemaal verdiept kan zijn in z´n lego of in de boerderij met alle dieren. We moeten ´m vaak even op gang helpen, maar als ie eenmaal bezig is, gaat het erg goed. Regelmatig lezen we nog het grote Sinterklaasboek en zingen dan het hele repertoire Sinterklaasliedjes. Hij vindt het erg gezellig om nu wat later op te blijven want dan mag hij nog een kopje thee met ons drinken. Nestelt zich vervolgens helemaal in de bank, vaak met een dekentje over zich heen. Wordt ´t toch nog een knuffelkont. Dat hadden we niet gedacht.
Merijn heeft zich pijn gedaan en dat moeten we allemaal weten. Met een Nijntjepleister onder z´n kin (er kwam een heeeel klein beetje bloed uit) vertelt ie de buren, opa en oma en iedereen die het verder maar horen wil dat hij zich pijn heeft gedaan aan een kist. Verder loopt ie met z´n hoofd omhoog en kijkt daarbij heel zielig.
Verder is ie de laatste weken nogal pieperig. Hij kan zich momenteel ook slecht zelf vermaken. We zijn druk bezig om hem weer te leren normaal te praten. ´Maaaamaaa, ik wil van tafel af´ wordt dan ´Mama, mag ik van tafel af?´. Dat klinkt dan over het algemeen een stuk vrolijker.
Van maat 92 is ie nu zo goed als over naar maat 98. 14 kilo zwaar is ie. Keurig gemiddeld. Z´n liedjesrepertoire is daarentegen ver boven gemiddeld. Het leuke is dat hij nu ook zelf liedjes gaat verzinnen. Dan vraagt ie of ik het liedje van het paard wil zingen. Dat liedje ken ik niet, dus zingt ie zelf: paardje, paardje, is in de stal. Hij heeft een beetje honger. Dan gaat ie lekker slapen. Hij zingt wel in de maat, helaas nog niet op de juiste toonhoogte. Lekker vals dus, maar wel leuk.
Wat vond Merijn het Sinterklaasgebeuren leuk. Sinterklaasliedjes tot in den treure. Vier december werd er Sinterklaas op de creche gevierd. Daar heeft ie vooral bij Natasja op schoot gezeten. Z´n kado, een enorme lelijke auto op hoge wielen, was in een halve dag kapot (gelukkig). ´s Middags werd ie opgehaald door opa en wat bleek: ook daar was Sinterklaas langsgeweest. Ingmar en hij kregen een boerderij met traktor en plastic dieren. Een grote hit. En vrijdags al weer Sinterklaas, in Tegelen deze keer. Het ging hartstikke goed. Het was een beetje spannend toen er op de deur geklopt werd, maar de zak met kadootjes voor de deur maakte veel goed. Vervolgens was ie helemaal blij met z´n paraplu, Nemo-puzzel en playmobil. Daarna was het weer twee nachten logeren bij opa en oma. Alle dieren in de buurt zijn weer bekeken (geitjes, ponies, paarden, kippen, varken) en opa en oma waren weer flink uitgeput door vroege vogel Merijn. Alhoewel, half 7 is toch al schappelijker dan half 6, zoals twee weken geleden.
Ondertussen zijn we begonnen met de kerstliedjes: Oh denneboom en Klink klokje klingelingeling zijn favoriet. Met veel tegenzin heeft Merijn ook zijn bijdrage geleverd aan de papieren kerstballen in de kerstboom. In drie minuten had ie drie bladen volgekrast en toen was het klaar. Maar toen de lichtjes in de boom aangingen, was ie wel weer enorm verheugd. Om de kerstvreugde wat te verhogen hebben wij vervolgens geinvesteerd in de Playmobil kerststal. Elke dag speelt Merijn wel even met Jozef, Maria en het kindje Jezus. Ook de Playmobil ridder en de heftruckrijder doen vrolijk mee. Maar dat mag de pret niet drukken.
Verder is sinds kort de R in de maand. Officieel in september al, maar bij Merijn pas sinds een paar weken. De R ligt nog wat achter in de keel, waardoor hij een beetje bekakt klinkt, maar we hebben hoop dat het goed gaat komen met een mooie rollende R. In ieder geval heet ie nu gewoon Merijn in plaats van Melijn.
En als altijd: veel spelen met Robin. Robin in verkleedkleren, als toverfee. Merijn gewoon als Merijn. Alhoewel ik laatst voor de eerste keer een zonnetje op z´n wang mocht tekenen. Wie weet loopt ie binnenkort ook wel als kabouter of piraat rond. Tot nu toe wil ie dat echt niet.
Sinds een paar weken gaan Ingmar, Merijn en ik naar ´muziekles´. Officieel heet het ´Muziek op schoot´, maar in de drie lessen die we nu hebben gehad, heeft Merijn er maar één op schoot gezeten: de eerste keer. Dat was een spannende belevenis: dansen, zingen met allemaal vreemde mama´s en kindjes. Gelukkig was de spanning er na de eerste keer van af en sindsdien rent Merijn vrolijk rond. Af en toe doet ie mee als Isabel, de muziekjuf, iets nieuws aankondigt, af en toe gaat ie even zelf spelen. Vooral ´Jan Huigen in de ton´ is zijn favoriet, dan kan ie lekker springen, buigen en op de grond vallen. Op de foto zie je een springende Merijn, een beetje onscherp vanwege zijn enorme actieve danspassen. Ingmar ligt lekker op z´n rug op de zachte mat te genieten van de muziek en alle drukte om hem heen. Kortom: een groot succes.
Vorige week gingen we op bezoek bij Ingeborg, Sanne, Klaske en Jilles, samen met Harris en Mirjam. Het was een erg gezellige middag. Na eerst even gespeeld te hebben, lukte het om alle kinderen na de boterham in bed te krijgen. Merijn mocht in Sanne´s bed slapen. Daarna gingen we naar de speeltuin, waar Merijn voor de eerste keer met de kabelbaan ging. Eerst even kijken hoe Sanne en Klaske het deden, daarna stond ie te springen om er op te mogen. Harris vond het nog een beetje eng, maar die is dan ook nog weer een half jaartje jonger dan Klaske en Merijn. Daarna hebben de kinderen allemaal lekker pannekoeken gegeten: echt leuk, vijf peuters/kleuters aan een klein tafeltjes, heerlijk te kliederen met pannekoeken, poffertjes en stroop. Ook het bezoek aan Inge, Joska en Frank was erg gezellig. In eerste instantie vond Merijn het maar niks om naar ´Joksa´ toe te gaan, maar toen we naar huis moesten, wilde hij niet meer mee.
Merijn zingt al het hele jaar door Sinterklaasliedjes, maar deze weken wordt het repertoire sterk uitgebreid. Met M´lein en Huub gaan we naar de Sinterklaasintocht in Utrecht kijken. Opa Hugo regelt al jaren dat Sinterklaas een waardige aankomst in Utrecht heeft en wij mogen daar sinds 3 jaar getuige van zijn. Maar we lopen nog maar net het Domplein op, waar een fanfare staat te tetteren, of Merijn z´n onderlip begint al te trillen. Iets teveel onverwacht lawaai. Dan toch maar naar binnen in het Academiegebouw. Helaas kunnen we daar niet vanaf de zijkant kijken naar Sinterklaas omdat er een trouwerij in de betreffende zaal, maar ook vanaf de achterkant blijkt het aanzicht prima. Totdat de Sint zich omdraait en weer terug komt lopen. Merijn mag met de Sint op de foto, maar is daar absoluut niet van gediend. Het is toch wel een hele grote enge meneer! De zwarte pieten vindt ie beter te doen. Hij presteert het zelfs om er een paar een handje te geven.
Ondertussen hebben we ook voor de eerste keer de schoen gezet. Met geschrapte worteltjes (niet 1 maar 2, ook 1 voor het andere paardje, zegt Merijn: welk andere paardje, dat weten we niet) proberen we het paard van Sinterklaas wat lekkers voor te schotelen, wat resulteert in wat pepernoten van zwarte piet de volgende ochtend.
En Merijn heeft een grote wens voor Sinterklaas: hij wil graag een paraplu. Nadat ie vanochtend met Robin ruzie maakte over wie nou Robin´s paraplu mocht dragen, hebben we afgesproken dat we een brief naar Sinterklaas sturen en schrijven dat Merijn heel graag een paraplu wil hebben van Sinterklaas. We zullen zien wat de Sint zal brengen......
Merijn is nogal onder de indruk van het feit dat Niels geopereerd is. De woorden ´dokter´, ´ziekenhuis´ en ´papa heeft pijn in z´n buik´ komen erg vaak voor. En de weinige momenten dat ie rustig zit bewaart voor papa. Heel voorzichtig gaat ie naast hem zitten en nestelt zich dan tegen Niels aan, heel hard proberend om hem geen pijn te doen.
Verder is Merijn dol op puzzelen. Zonder moeite legt ie nu puzzels van ruim 20 stukjes. Op de creche hebben ze sinds kort plastic bollen die met een plastic lijntje met elkaar verbonden zijn. Hier kun je allerlei vormen mee bouwen. Ook dat schijnt Merijn geweldig te vinden. Een paar potjes klei houdt hem zo een half uur bezig en Lego blijft favoriet. Bouwen, bouwen, bouwen. En Ingmar alles steeds maar weer afbreken. De boeken 'Plons', 'Waar is de taart', 'Het grote Sinterklaasboek' en 'Dikkie Dik' vindt ie het leukst. En filmpjes kijken. Dat zou ie het liefst de hele dag doen.
´Zegt de politieman tegen de vuilnisman: ik heb drop in mijn mond. Zegt de vuilnisman: dan moet je die er uit halen. De politieman loopt naar de vuilnisman toe: ik vind jou lief! ´Merijn begint met de dag meer fantasie te krijgen. Nog enigszins geholpen door aanwezige legoattributen, maar verder zijn er geen grenzen.
Gewoontediertje dat Merijn is, vindt ie nieuwe situaties een beetje spannend. Vanmiddag op het feestje van Suzanne kende hij eigenlijk alleen Suzanne. En die was helemaal enthousiast, want ze was drie jaar geworden. Merijn wilde in eerste instantie alleen maar hangen en liet zich zelfs speelgoed door Julian van net 15 maanden afpakken. Na verloop van tijd begon ie wel zelf om taart en drinken te vragen, maar Suzanne in de thuissituatie met een heleboel mensen er bij, dat past nog niet helemaal in het beeld dat Merijn van Suzanne heeft, die hij het laatste jaar vooral in de Torteltuin heeft gezien. Even wennen dus.
En een meneertje ongeduld. Vanochtend waren we vroeg op om Niels op te halen van Schiphol. Hij was een paar dagen voor zijn werk in Kuala Lumpur geweest. Ik had een paar dagen om met Merijn te oefenen op het moeilijke woord, maar toen ie er op een gegeven moment Kuanapoepoe van maakte en ik daar erg om moest lachen, was het einde ver te zoeken: van heden is het gewoon Kuanapoepoe en daar moet Merijn dan elke keer weer heel hard om lachen. Uiteindelijk waren we al om 6 uur op en om 7 uur op Schiphol. We zijn in totaal 25 minuten binnen geweest, getuige de parkeerautomaat, en Merijn presteert het om in de kleine tien minuten die we daadwerkelijk bij de Aankomsthal staan te wachten om te minimaal drie keer te vragen waar papa nu eindelijk blijft. Gelukkig werd zijn korte wachten snel beloond. Anders hadden we zeker nog tien rondjes moeten lopen om hem enigszins bezig te houden. Wachten is nou eenmaal niet zijn hobby. Liever is ie aan het klimmen en klauteren.
Merijn vindt het al niks als we z´n gezicht gaan wassen, maar het wassen onder de oksels vindt ie echt verschrikkelijk: niet onder mij oskeltjes, mama!
Zaterdag vierden we de verjaardag van Arthur. En dat bleek een groot succes. Merijn en Arthur konden enorm goed met elkaar spelen. Samen zaten ze aan de grote tafel met de Playmobil dinosaurussen te spelen. Later kwamen de kleine legoblokjes op tafel. Ingmar, Carmen en Zosja waren te klein voor hun, die moesten gewoon op de grond blijven. ´s Avonds mocht Merijn bij Arthur op de kamer slapen. Ook dat bleek groot feest. Samen in het grote kasteelbed van Arthur gingen ze Jip en Janneke lezen. Daarna met de glijbaan naar beneden en in z´n eigen bedje slapen.
Gisteren heeft Merijn voor het eerst uit zichzelf een hondje geaaid. Nadat ie een paar keer enorm geschrokken is van Lea, de hond van tante Nel, die nog al eens fel blaft, kwamen we gisteren de vader van Baikal tegen met hun hondje. In eerste instantie kroop Merijn weg achter de fietsen, maar na enige tijd wilde hij het toch wel eens proberen. Een paar weken geleden al de geitjes, een giraf en een poes, nu dan een hondje. Het gaat de goede kant op.
Merijn z´n spraakontwikkeling in het afgelopen half jaar is gigantisch geweest. Mooie volzinnen, een uitgebreide woordenschat. Maar soms haspelt ie nog wat door elkaar: ´Ik vind dat zin in´: Ik vind dat leuk en ik heb daar zin in. Nou ja, we weten toch wat ie bedoelt. Heel langzaam begint nu ook de R zijn intrede te doen. Zo is het vaak nog ´Melijn, Lobin, bloodje, lood´ in plaats van ´Merijn, Robin, broodje en rood´. Maar heel af en toe horen we een R voorin z´n mond.
Bij vlagen heeft Merijn last (of wij misschien nog wel meer) van de peuterpuberteit. Het lijkt wel of z´n oren dan verstopt zitten (niet luisteren) en of er geen stopknop op zijn lijf zit (continue in beweging). Een verzoek om te gaan tandenpoetsen of een schone luier wordt volledig genegeerd door heel hard weg te rennen en onder te tafel te kruipen. Op andere momenten is Merijn weer de schattige peuter: Ingmar, ben je wakker? Heb je lekker geslapen? Ik hou wel van boerenkool. Ik vind dat lekker. Ik kan al heel goed fietsen. Favoriete spelletjes op dit moment: Duplo (boerderij bouwen en met de brandweer autospuiten), auto´s, puzzels (21 stukjes!) en kleien.
Wanneer we Merijn en Ingmar zoals gebruikelijk op zondagavond bij opa en oma Houten brengen en na even kletsen met tante Nel - want die is er ook - weggaan, maakt Merijn een hilarische opmerking: Niels en Eveline (papa en mama zijn even uit de gratie) gaan weg. Niels en Eveline gaan sexen. Helma, Hugo en tante Nel kijken eerst verbaasd op: wat zegt ie? En nogmaals roept Merijn: Niels en Eveline gaan sexen. Nee, dat klinkt niet als ´Niels en Eveline gaan werken´. Ze hebben het blijkbaar toch goed verstaan. Vervolgens enorme lachbuien bij de familie. Want waar o waar haalt dit jochie het vandaan??? Wij weten het echt niet en zoeken nog steeds naar woorden die mogelijk ongeveer hetzelfde klinken.
Op het feestje van tante Rietje zit Merijn de hele middag in de zandbak. Het is heerlijk weer, dus voor Merijn is er dan niets leukers dan spelen met zand. Demijees (Damian,4 en Jason, bijna 7) zijn er ook. Die grote jongens vindt ie wel interessant, maar echt spelen gebeurt pas als we bij oma in de schuur gaan eten met z´n allen en de jongens met elkaar lopen te dollen in het schuurtje van tante Rietje.
Het weekend met Marjolein en Huub is groot feest. Op de heenweg loopt Merijn zo te dollen met Ingmar dat die de slappe lach krijgt, in een hoestbui schiet en daarvan moet overgeven. Als we door enorme file bij de AC in ´t Harde stranden, krijgt Merijn een zonnebril bij zijn kindermenu en mag ie op de motor zitten.
Zaterdagochtend begint helaas iets minder. Vroeg in de ochtend gaat Merijn voor de eerste keer over z'n nek. Daarna zit ie als een vaatdoek op de bank. Als we 'm vragen of ie nog even wil slapen, gaat ie zelf naar boven om weer in z'n bed te liggen. Maar een kwartier later is ie weer beneden: ik moet spugen! En flatsj, daar gaat ie nog een keer. Daarna kijkt ie een stuk vrolijker uit z'n ogen. Blijkbaar heeft er iets dwars gezeten en is het nu weg. Tijd om naar de dierentuin te gaan.
Merijn heeft maar twee doelen:de olifanten en de giraffen. Bij elk dier wat we vooraf bezoeken komt na 1,5 minuut de vraag: gaan we nu naar de olifanten en de giraffen? Tja, toen besloten we eerst maar naar de olifanten te gaan. Daarna bezochten we de kinderboerderij. Merijn durfde voor het eerst de geitjes en de ezel te aaien. Hiervoor riep ie dat altijd wel, maar dichtbij gekomen was 't altijd huilen. Daarna weer de vraag: gaan we nu naar de giraffen? Dus maar snel naar de giraffen. Die stonden op de goeie hoogte, waardoor Merijn ook de giraffe kon aaien. En dat mocht iedereen weten: opa, oma, Natasja, de buren.
Merijn krijgt eindelijk een groot bed. Na drie keer Ikea zijn we zover dat er een echt peuterbed staat. Maar Merijn wil er niet in slapen.
Robin komt logeren. Merijn vindt het erg leuk en wil graag om half 7 ´s avonds al naar boven om te gaan slapen. Hij wil helemaal uit zichzelf in z´n grote bed. Als ze uiteindelijk om half 8 in bed liggen, wordt er eerst een half uur geteut. Merijn stapt een paar keer uit bed, gaat vervolgens in het donker boekjes over Kikker voorlezen aan Robin. Maar als ze tegen achten te horen krijgen dat ze nu echt moeten gaan slapen, vindt Robin het niet leuk meer. Uiteindelijk leggen we haar in haar eigen bed thuis. Merijn vindt het wel jammer, maar valt gelukkig snel in slaap, in z´n grote nieuwe bed.
Maar blijkbaar was het omdat Robin in zijn kleine bed mocht slapen, want vanaf de dag later wil Merijn niet meer in het grote bed. Winnie de Pooh mag er wel slapen met een dekentje over, maar Merijn zelf ligt liever in z´n ledikant.
Met oma dierentuin´s verjaardag mag Merijn met papa in de trein. Mama gaat met Ingmar in de auto, maar er moet een groot bureau achterin, dus dat past niet met z´n vieren. Merijn vindt het prachtig, zomaar een ritje in dat grote gele ding. Als we vertellen dat ie met papa met de trein mag, maakt ie spontaan een vreugdedansje. En de pret kan niet op, want bij opa en oma dierentuin aangekomen is Arthur er ook en er zijn auto´s en een garage. De hele middag spelen de twee jongens boven en beneden, tot Merijn om 19 uur in de auto stapt en binnen een minuut in slaap is. Zelfs in Houten aangekomen, waar we de kinderen bij opa en oma Houten afleveren, wil ie niet wakker worden. Helemaal versleten wordt ie met kleren en al in bed gelegd en slaapt tot de volgende ochtend 8 uur. Een record!
Het begint een beetje een patroon te worden. We leggen Merijn in bed en binnen een half uur horen we wat gerommel boven, een halve minuut later staat ie bovenaan de trap. We leggen hem weer in bed, lezen nog even een boekje. En een kwartier later hetzelfde ritueel. Als we voor de zoveelste keer ´Kikker en Haas´ hebben gelezen, is het goed en gaat ie uiteindelijk slapen. Maar vannacht om 4.15 uur kwam ie ineens ook weer naar beneden stommelen. Niels heeft hem weer in bed gelegd. Maar om 6.15 uur was ie al weer wakker. Een kwartier heeft ie bij ons in bed gelegen, maar het is zo´n draaikont. Om half 7 waren we het zat en heeft Niels hem weer in z´n bed gelegd. Helaas, dat duurde maar een kwartier. Om 6.45 uur was ie echt wakker. We blijven het maar proberen.
Verder begint Merijn verhaaltjes te vertellen. Zo had grote beer van de week kleine beer omgeduwd. En dat mag natuurlijk niet. Dus moest grote beer in de hoek. Hupsakee, in de hoek! Daarna moest ie het weer goed maken en sorry zeggen tegen kleine beer. Maar hij duwde kleine beer gelijk weer om. Weer in de hoek, hupsakee.
Gisteren hebben we Niels z´n playmobil van vroeger meegekregen. Daar zit een prachtig circus bij. Er werden door Merijn kaartjes verkocht, de paardjes en het varken en de olifant gingen kunstjes doen, het orkest maakte muziek en iedereen ging klappen. We moeten nog een beetje helpen om te vertellen wat er precies gebeurt in een circus, maar binnen 5 minuten speelt ie het feilloos na en komt ook zijn eigen fantasie op gang.
O nijntje, o nijntje, beer is gevallen, zegt Merijn. We dachten steeds, wat zegt ie nou? Wat heeft nijntje hier nu mee te maken? Blijkt dat ie probeert om ´o jeetje´ te zeggen.
Verder is Merijn op dit moment druk in de weer met het boekje Kikker en Haas. Hij kent hem nu zo goed, dat ie zonder onze hulp een deel van het verhaal weet te vertellen: Haas maakt tekening van Kikker, maar Kikker wil niet langer stilstaan. Laten we gaan verven, dat is een goed idee zegt Kikker. Dan gaan we nu in de tuin, maar Kikker wordt helemaal nat. Haas moet boekje lezen. Dat is een goed idee.
En ondertussen heeft Merijn weer nieuwe schoenen. De neuzen van z´n oude schoenen waren totaal versleten en we kregen het gevoel dat ze ook een beetje aan de kleine kant werden. En dat gevoel bleek te kloppen. Ondertussen heeft ie al weer maat 25 en heeft ie een paar stoere donkerbruine hoge schoenen met rode biezen.
Puzzelen gaat steeds beter. Van de Bert & Ernie puzzel met 4,6, 9 en 16 stukjes kan ie nu de eerste drie vrij goed zelfstandig leggen. Ook de Engie Benjy met 15 stukken gaat goed tot stukje 12. Daarna houdt het inzicht even op. De houten puzzels is ie nu wel op uitgekeken. Ook als we er drie door elkaar gooien, legt ie ze bijna met z´n ogen dicht. Verder is het vooral veel Lego, auto´s en dieren waar ie druk mee in de weer is. Maar het liefst zou hij de hele dag met één van ons boekjes lezen.
En nu weten we het wel. Merijn wordt bij Spikkels regelmatig gevraagd om ´ergens vandaan´ te komen. Hij kent de uitdrukking ´Merijn, kom daar eens vandaan´ dus al te goed. En als mama dan zegt ´Merijn, kom daar eens weg´ is het meest logische antwoord dat een kind van drie kan geven dus ´Nee mama, vandaa-aan´. Duidelijk!
Maar vooral de speeltuin is helemaal fantastisch. Er blijkt twee grote klimtorens met elkaar verbonden te worden door middel van een net met gaten waar je net niet doorheen kunt vallen. Daar wil Merijn wel op. In eerste instantie twijfelen we even, het is wel erg hoog. Maar eenmaal in de klimtoren blijkt er geen enkel probleem. Merijn klautert 10 meter omhoog, verplaatst zich vervolgens horizontaal door het net naar de andere klimtoren en komt zonder problemen weer naar beneden. En dan nog een paar keer. Pas als we weglopen zien we het bordje bij het speeltoestel: Leeftijdsadvies 6-12 jaar. Oeps....
En dan nog een vreugdemoment: we gaan naar Oostvoorne om bij oma de TVR uit de schuur te halen. Merijn bedingt dat hij met papa in de sportauto mee terug mag rijden. Groot feest! Maar na een half uur valt ie bij het zware geronk van de auto in een diepe slaap. Niet gedacht dat ie daar van in slaap zou kunnen vallen.
