Hoera, Merijn heeft vanochtend z'n eerste diploma gehaald. Apetrots liep ie mee in het ererondje rond het zwembad. Hij heeft er hard voor gewerkt, maar het resultaat mag er zijn. Tijdens het zwemmen van vier baantjes achter elkaar haalde hij zelfs twee kinderen in. En nu... op vakantie en daar veel zwemmen.
Merijn heeft deze week heel hard geoefend met zwemmen. Vanochtend mag hij gaan proefzwemmen in De Kwakel in Utrecht en als alles goed gaat morgenochtend afzwemmen. Er zijn wel eens kinderen die gekke dingen gaan doen als ze les hebben in het ene zwembad (bij Merijn een klein hotelzwembadje) en gaan proefzwemmen in een echt groot zwembad. Gelukkig is Merijn gewend aan het grotere zwembad in het dorp en de zwemjuf zei gisteren dat het hartstikke goed ging, dus we gaan er maar vanuit dat het goed gaat komen.
Merijn is net bij de kapper geweest en heeft weer een mooie korte kop. De kapster heeft er zgn 'Flubbergel' in gedaan. Volgens mij gewone gel, maar dan met een grappige naam. Vol trots paradeert hij door het huis met z'n nieuwe haar. Als hij en Ingmar even later lopen te stoeien en Ingmar´s hand over het haar van Merijn heen gaat, schreeuwt hij het ineens uit: ' Ingmar heeft m'n haar vermoord!'. Gelukkig is de Flubbergel hele sterke gel en is er uiteindelijk niks aan de hand. Z'n haar staat nog net zo rechtop als daarvoor. Lang leve de Flubbergel.
Het schooljaar zit er op, de vakantie is begonnen. De woensdag voor de vakantie vieren alle juffen en de meester van de kleuterklassen hun verjaardagen, dus is het feest. Donderdags is het weer feest, want het is de laatste keer dat Merijn naar de BSO van de Mickey's gaat. Na de zomer gaan hij en Ingmar samen naar een andere BSO. En dus mag Merijn trakteren voor zijn afscheid. Hij staat er op om zelf de bekertjes te mogen uitdelen aan alle kinderen en daarin de volgorde te bepalen wie er eerst en wie als tweede wat mag krijgen. Hij besluit de eerste te geven aan een jongetje wat net daarvoor heel hard gevallen is. Da's dan wel weer schattig.
Inmiddels is de klassenindeling voor volgend jaar ook bekend. Samen met de andere acht jongetjes uit zijn huidige groep 1, gaat hij volgend jaar naar groep 2. De drie meisjes gaan naar de andere groep 2. In eerste instantie was het de bedoeling dat er twee jongetjes van de negen met de drie meiden mee zouden gaan, maar de betreffende ouders waren daar niet zo blij mee omdat de twee jongetjes weinig met de drie meisjes hadden, maar nog minder met elkaar. Dus uiteindelijk werd besloten alle negen jongens bij elkaar te houden. En dat is voor Merijn wel fijn, omdat hij hiermee al z'n vriendjes bij hem in de groep krijgt.
Maar nu eerst vakantie. De eerste zaterdag viel niet mee. Merijn was behoorlijk moe en lichtgeraakt. Gelukkig kwam Wessel zaterdag spelen en zondag is hij samen met Ingmar gaan logeren bij opa en oma. En dat is altijd feest.
Na de afspraak met de zwemmeester van drie weken geleden is Merijn flink wat stappen vooruit gegaan. De laatste drie lessen is het een stuk beter gegaan. Helaas nog net niet genoeg om komende week af te zwemmen. We hopen nu dat hij met nog één weekje (elke dag 1,5 uur) extra lessen eind juli kan afzwemmen zodat hij z'n A heeft voordat we op vakantie gaan.
Alleen door te proberen, kun je leren. De wijze woorden waarmee we Merijn zover proberen te krijgen dat hij inziet dat je met kleine stapjes vooruit kunt komen en zo uiteindelijk je zwemdiploma kunt halen. Het valt nog niet mee om te leren voor Merijn. Hij wil dingen gelijk kunnen, er moeite voor doen zit nog niet zo in z'n systeem. Vooral niet als ie er geen zin in heeft of het nut er niet van in ziet. Zwemmen vindt ie hartstikke leuk, maar zolang hij met bandjes mag zwemmen is er voor hem geen noodzaak om het te proberen zonder. Tijdens de zwemles moet hij nu wel delen zonder zwemmen. Dat leidt tot veel frustratie, hij is dan de controle kwijt. Afgelopen woensdag heeft de zwemmeester in mijn bijzijn een afspraak gemaakt met Merijn: goed luisteren naar wat de meester zegt en het vervolgens zelf doen. Volgende week maar eens zien wat het effect is. Z'n techniek schijnt prima te zijn, nu nog even het doorzettingsvermogen om er voor te gaan. Als dat lukt, kan ie begin juli afzwemmen. En anders, dan doet ie er gewoon wat langer over. En dat is ook prima natuurlijk.
Na alle belevenissen in het Hemelvaartsweekend was het feest voor Merijn nog niet voorbij. Want de maandag er na ging hij ook nog op schoolreisje, naar de dierentuin in Amersfoort. Het begin is helaas wat minder leuk. Omdat ik zelf als hulpouder meeging, was Merijn in de veronderstelling geweest dat hij in mijn groepje zou komen. En dat bleek niet het geval. Huilen dus. Ook in de bus blijft hij verdrietig. We worden uitgezwaaid door Ingmar en opa maar dat helpt ook niet echt.
Eenmaal in de dierentuin gaat het prima. Met de moeder van een klasgenootje gaat hij gewoon mee en zolang hij me dan niet ziet, mist ie me ook niet. Tegen lunchtijd zien we elkaar - en alle andere 109 kinderen - weer en eten we frietjes en een ijsje. En daarna is het al weer tijd om naar de bus te gaan. Een prima dagje met heerlijk weer.
We gaan een dagje naar opa en oma Vaassen en die hebben wat leuks in petto. Op de fiets naar de ezelboerderij, een paar kilometer verderop. Daar aangekomen weet Merijn de weg al: naar de fietstrein. Een stalen fietsframe met vier wielen waar je met twee volwassenen op kunt fietsen. Twee kinderen kunnen voorop zitten. Achter de voorste fiets wordt een tweede fiets gehaakt waarmee we dus een treintje worden. Een paar weken geleden zijn Merijn en Ingmar er ook al met opa en oma geweest. En dat was feest. Dus dat doen we ook nog een keer met papa en mama er bij.
Twee jongetjes, de mannen en daarachter de vrouwen. Fietsen maar. Na een route van vijf kilometer zijn de jongetjes uitgelaten, de volwassenen uitgeblust. Gelukkig is er een prettig terras bij de ezelboerderij waar we kunnen uitrusten, Merijn en Ingmar vermaken zich in de bijbehorende speeltuin.
Merijn vindt het geweldig om te helpen in de keuken. Groente snijden, koekjes bakken, brood maken in de broodmachine (water erin, meel er op, klein klontje boter en drie uur wachten, 't is maar waar je blij van kunt worden). Maar het leukste is: verse pasta maken met papa. Papa doet het zware werk (deeg kneden), maar zodra er aan de machine gedraaid mag worden, is Merijn er als de kippen bij. Samen met Niels maakt ie eerst mooie lappen deeg, daarna worden er slierten van gedraaid.
Medio mei werd het park in onze wijk geopend met een heleboel leuke activiteiten: springkussen, voetbalkooi, knutselen, vliegers maken, kikkervisjes vangen. Merijn vond het allemaal geweldig. Maar wat hij het meest fantastisch vond: de houtbewerker. Toen we na twee minuten voorstelden om weer verder te gaan, wilde hij nog lang niet mee. Met grote ogen heeft ie wel tien minuten staan kijken hoe een meneer van een blok hout een prachtig mooie glimmende paddestoel maakte met een houtbewerkingsmachine.
Gelukkig konden we 'm nog verder lokken met een imker die verderop in het park stond. Ook had hij dolgraag een vlieger willen maken, maar de blaadjes bleken net op toen we aankwamen. Wel kregen we een kaartje van de mevrouw die de workshop begeleidde om anders een keer een kinderfeestje bij haar te houden. Goed idee!
Tot slot gingen we broodjes bakken aan een bamboestok op een open vuurtje van de scouting. Een prima afsluiting van een middagje in het nieuwe park.
Op de foto zie je trouwens dat er nog wat gras moet groeien in het park. Ze hadden net in de droge periode van medio mei graszaad gestrooid. Nog geen twee weken later is het één groene zee!
Merijn had bij de BSO een oranje muts gekregen, maar hij wilde ´m persé thuis versieren. Dus wij aan de gang met het ponsapparaat en mooie rode, witte en blauwe sterretjes geponst om er op te plakken. Vervolgens is hij zelf naar het park gefietst, toch een kilometer of vier, heeft daar z´n muts opgezet en ´m niet meer afgezet.
In eerste instantie had Merijn zijn zinnen gezet op een eekhoornspel (veel te groot om mee te nemen naar ons idee), uiteindelijk konden we ´m voor 50 cent blijmaken met een plastic kooi met een tijger er in (zie foto). Ook voor hem een hockeystick op de kop getikt en alvast een judopak, voor als hij na de zomer op judo gaat. Tot slot nog twee mooie Siku-opleggers voor weinig, omdat Niels die zo leuk vond. Gelukkig willen de jongens er ook wel mee spelen.
Als afsluiting nog een ijsje op het oude dorp en daarna thuis lekker spelen met alle nieuwe dingetjes. En zo kon de dag voor de jongens niet meer stuk. Het drama in Apeldoorn hebben we voor hen nog maar even gelaten voor wat het is.
Wij gaan spelen bij Wessel (en M´lein en Babette), want de papa´s zijn aan het wijnproeven. En dat resulteert in een paar hele stoere foto´s. Verder natuurlijk heel veel klauteren en klimmen. Tot slot met z´n drietjes Thomas de trein kijken en als afsluiting lekker pannenkoeken eten. Een heerlijk middagje in Vijfhuizen.
Lang leve Pasen. En lang leve kinderen die net oud genoeg zijn om het concept van verstoppen en vinden te snappen. Met een doos met chocoladeverstopeieren kun je vervolgens een hele hoop lol hebben. Eerst een week voor Pasen bij ons thuis in de tuin. Ik verstoppen, de kinderen zoeken. Diezelfde middag wilden de kinderen nog wel een keer. Dus hoppakee, nog een keer verstoppen en zoeken. Vervolgens een paar dagen later bij opa en oma, bij hen in de tuin. Tot slot, terwijl Pasen natuurlijk allang weer voorbij was, maar de paaseieren nog steeds niet op (de doos bevatte 41 paaseieren, per zoekbeurt mocht er één paasei worden opgegeten, dus raad maar hoeveel we er nog over hebben), een laatste keer.
Eerst ik verstoppen, maar even later werden de rollen omgedraaid en ging Merijn verstoppen en mocht ik gaan zoeken. Dat ie het concept wel enigszins snapt was duidelijk, maar helemaal duidelijk bleek het ook nog niet. Alle paaseieren lagen namelijk in een straal van 1 meter bij elkaar. Maar, dat mocht de pret niet drukken natuurlijk. Want nu het mijn zoekbeurt was geweest, mocht ik eindelijk ook een paasei opeten.
Sinds Merijn naar zwemles gaat is het huilen geblazen bij het afscheid. Eigenlijk was het voor de kerst al begonnen op school, maar met tien stickers plakken en als beloning naar de kinderboerderij was hij daar over heen. Het zwemmen bleef hij toch een beetje spannend vinden. Vaak begonnen op dinsdagavond de tranen al. Op weg in de auto weer en dan bij het naar binnen gaan van de kleedkamer kon hij niet meer stoppen. Eenmaal bij de zwemmeesters en -juf binnen was het eigenlijk al weer snel afgelopen, maar ja, als moeder houd je er toch een beetje een rotgevoel aan over. Dus ook hier geprobeerd om met stickers en het vooruitzicht van frietjes eten bij de MacDonalds de tranen wat te stoppen. Daarnaast veel pedagogisch gepraat, want het zijn uiteindelijk toch allerlei gevoelens die hij nog niet goed kan plaatsen. Maar wat ik ook probeerde afgelopen weken, het lukte niet om hem rustig te krijgen.
Tot ik twee weken geleden tegen hem vertelde dat papa over twee weken met hem mee zou gaan naar zwemles. Zijn eerste reactie: als papa mij brengt, dan ga ik niet meer huilen. Nou, daar kon ik het mee doen. Vandaag was het dus zover: Niels bracht Merijn weg en...... op twee traantjes na....... was hij rustig en konden we dus eindelijk - na zes weken - naar de MacDo. De moraal van dit verhaal: alle papa´s zouden hun kinderen naar de zwemles moeten brengen. Ha, dat betekent dat ik verlost zou zijn van die broeierige kleverige hitte van het zwembad!!!!
gaat door de maag, zegt het welbekende spreekwoord. Merijn doet hier leuk aan mee, al is het op zijn eigen(wijze) manier. Merijn vertelt dat hij verliefd is op Robin (ons oude buurmeisje). In dezelfde zin koppelt hij daar aan vast ´maar ik heb liever een koekje´. Is dat nou liefde die door de maag gaat of een grotere voorkeur voor koekjes dan voor liefde?
En daar zit je dan ineens in een sporthal in Geldermalsen, omdat daar de dichtstbijzijnde voorstelling van Ernst, Bobbie en de rest plaatsvindt. Vooraan staan bankjes voor de kinderen, maar daar willen Merijn en Ingmar niet zitten. Dus gaan we op de eerste rij van de tribune zitten. De jongens kunnen op het muurtje zitten, met fantastisch uitzicht op het podium.
Wat een leuke show! Ook voor de papa´s en mama´s, vanwege dubbel interpreteerbare grapjes. Flitsend, leuke meezingliedjes en twee jongetjes die enthousiast met de handen boven het hoofd aan het meezwaaien zijn. Ingmar wordt bijna te overmoedig. Heel hard roept hij: ´Ernst en Bobbie, ik moet jullie wat vertellen´. Maar helaas, Ernst en Bobbie horen het niet.
Als de voorstelling afgelopen is, gaan Ernst en Bobbie vanaf het podium nog wat handen schudden. Voor we het weten zijn Merijn en Ingmar ook naar voren gerend. Want dat willen ze wel: Ernst en Bobbie een hand geven. Helaas zijn ze net te laat. Maar dat mag de pret niet drukken, want het was een geweldig leuke voorstelling.
Het is pas de vierde zwemles en nu al gaan alle kinderen zwemmen door ´het gat´. Voor veel kinderen schijnt het een moeilijke eerste stap te zijn. Want als je niet precies snapt hoe je je adem moet inhouden, is het best eng. De juf en meesters van Merijn´s zwemschool zijn echter onverbiddelijk en enigszins spartaans: iedereen wordt er gewoon door heen geduwd. Veel kinderen verliezen al snel hun angst door het feit dat ze het gewoon doen. Vervolgens natuurlijk veel complimenten van de juf en meesters. Merijn vertelde na de zwemles dat hij het zwemmen door het gat niet zo heel leuk vond, maar aan de andere kant was hij inderdaad heel trots dat hij er zomaar door heen gezwommen had.
Inmiddels heb ik hem al wat eerste schoolslagpogingen zien doen. Verder kan ie al enigszins drijven (zonder bandjes) op z´n rug. Vanaf volgens les gaan ze volledig zonder bandjes. Ben benieuwd hoe dat zal gaan. Tot nu toe is Merijn behoorlijk gesloopt na de zwemles, maar is hij wel enthousiast. Dit in tegenstelling tot het moment dat ik hem wegbreng. Nog steeds dikke tranen, omdat hij mij zo gaat missen. Maar dat heeft met het zwemmen zelf gelukkig niks te maken. Als ik twee minuten later nog even door het raampje spiek, zit hij overigens elke keer gewoon rustig te zitten in z´n stoeltje, te wachten tot de les begint.
Bij de buitenschoolse opvang is het verkleedfeest. Merijn wil als piraat. De avond van tevoren legt hij heel netjes al z´n piratenkleren neer en pikt het ridderzwaard van Ingmar in. Hij is er helemaal klaar voor. Het liefst zou hij in z´n piratenkleren gaan slapen, maar dat doen we toch maar niet.
De volgende dag is hij verbazingwekkend snel klaar met aankleden. Normaal gesproken moet ik hem wel 10 keer vragen of hij nu z´n kleren aan gaat doen. Blijkbaar heeft hij er zin in. Met piratenmuts en zwaard loopt hij de hele dag rond bij de BSO. Pas tegen de avond begint de muts wat te beklemmen en wil ie ´m niet meer op. Voor die tijd nog net even een foto.
Hoera, Merijn heeft vanochtend z'n eerste diploma gehaald. Apetrots liep ie mee in het ererondje rond het zwembad. Hij heeft er hard voor gewerkt, maar het resultaat mag er zijn. Tijdens het zwemmen van vier baantjes achter elkaar haalde hij zelfs twee kinderen in. En nu... op vakantie en daar veel zwemmen.
Merijn is net bij de kapper geweest en heeft weer een mooie korte kop. De kapster heeft er zgn 'Flubbergel' in gedaan. Volgens mij gewone gel, maar dan met een grappige naam. Vol trots paradeert hij door het huis met z'n nieuwe haar. Als hij en Ingmar even later lopen te stoeien en Ingmar´s hand over het haar van Merijn heen gaat, schreeuwt hij het ineens uit: ' Ingmar heeft m'n haar vermoord!'. Gelukkig is de Flubbergel hele sterke gel en is er uiteindelijk niks aan de hand. Z'n haar staat nog net zo rechtop als daarvoor. Lang leve de Flubbergel.
Na alle belevenissen in het Hemelvaartsweekend was het feest voor Merijn nog niet voorbij. Want de maandag er na ging hij ook nog op schoolreisje, naar de dierentuin in Amersfoort. Het begin is helaas wat minder leuk. Omdat ik zelf als hulpouder meeging, was Merijn in de veronderstelling geweest dat hij in mijn groepje zou komen. En dat bleek niet het geval. Huilen dus. Ook in de bus blijft hij verdrietig. We worden uitgezwaaid door Ingmar en opa maar dat helpt ook niet echt.
Eenmaal in de dierentuin gaat het prima. Met de moeder van een klasgenootje gaat hij gewoon mee en zolang hij me dan niet ziet, mist ie me ook niet. Tegen lunchtijd zien we elkaar - en alle andere 109 kinderen - weer en eten we frietjes en een ijsje. En daarna is het al weer tijd om naar de bus te gaan. Een prima dagje met heerlijk weer.
Met wat airmiles, een leuke AH-actie en een gratis kind konden we voor een schappelijke prijs een dagje naar de Efteling. Het zou een rustige dag zijn volgens de Eftelingplanner. Omdat het fantastisch mooi weer was, bleken meer mensen bedacht te hebben dat het leuk zou zijn om naar de Efteling te gaan, dus uiteindelijk was het behoorlijk druk. Maar met een Sprookjesbos in de buurt was dat geen probleem.
Maar op een gegeven moment was hij het bos wel zat. Het werd tijd voor de konijntjestrein die hij al op de kaart had zien staan. Overigens heeft ie de hele dag met de plattegrond rondgelopen, een klein beetje omdat hij snapte waar we waren, maar nog mere als leidraad voor wat hij allemaal nog wilde zien. De konijntjestrein (in Eftelingtermen: de monorail van het volk van Laaf) bleek echter een wachttijd van drie kwartier te hebben.
Uiteindelijk kozen we er voor om naar Carnavalland te gaan en daarna door naar de auto's en de piratenbootjes. Tot slot nog naar de Pandadroom met 3-D-bril. Dit vond Merijn wel een beetje spannend, maar ook wel erg leuk.
We gaan een dagje naar opa en oma Vaassen en die hebben wat leuks in petto. Op de fiets naar de ezelboerderij, een paar kilometer verderop. Daar aangekomen weet Merijn de weg al: naar de fietstrein. Een stalen fietsframe met vier wielen waar je met twee volwassenen op kunt fietsen. Twee kinderen kunnen voorop zitten. Achter de voorste fiets wordt een tweede fiets gehaakt waarmee we dus een treintje worden. Een paar weken geleden zijn Merijn en Ingmar er ook al met opa en oma geweest. En dat was feest. Dus dat doen we ook nog een keer met papa en mama er bij. 
Merijn vindt het geweldig om te helpen in de keuken. Groente snijden, koekjes bakken, brood maken in de broodmachine (water erin, meel er op, klein klontje boter en drie uur wachten, 't is maar waar je blij van kunt worden). Maar het leukste is: verse pasta maken met papa. Papa doet het zware werk (deeg kneden), maar zodra er aan de machine gedraaid mag worden, is Merijn er als de kippen bij. Samen met Niels maakt ie eerst mooie lappen deeg, daarna worden er slierten van gedraaid.
Medio mei werd het park in onze wijk geopend met een heleboel leuke activiteiten: springkussen, voetbalkooi, knutselen, vliegers maken, kikkervisjes vangen. Merijn vond het allemaal geweldig. Maar wat hij het meest fantastisch vond: de houtbewerker. Toen we na twee minuten voorstelden om weer verder te gaan, wilde hij nog lang niet mee. Met grote ogen heeft ie wel tien minuten staan kijken hoe een meneer van een blok hout een prachtig mooie glimmende paddestoel maakte met een houtbewerkingsmachine.
Gelukkig konden we 'm nog verder lokken met een imker die verderop in het park stond. Ook had hij dolgraag een vlieger willen maken, maar de blaadjes bleken net op toen we aankwamen. Wel kregen we een kaartje van de mevrouw die de workshop begeleidde om anders een keer een kinderfeestje bij haar te houden. Goed idee!
Merijn had bij de BSO een oranje muts gekregen, maar hij wilde ´m persé thuis versieren. Dus wij aan de gang met het ponsapparaat en mooie rode, witte en blauwe sterretjes geponst om er op te plakken. Vervolgens is hij zelf naar het park gefietst, toch een kilometer of vier, heeft daar z´n muts opgezet en ´m niet meer afgezet.
Wij gaan spelen bij Wessel (en M´lein en Babette), want de papa´s zijn aan het wijnproeven. En dat resulteert in een paar hele stoere foto´s. Verder natuurlijk heel veel klauteren en klimmen. Tot slot met z´n drietjes Thomas de trein kijken en als afsluiting lekker pannenkoeken eten. Een heerlijk middagje in Vijfhuizen.
Merijn heeft voorstelling op school. Samen met groep 4 spelen ze Otje. Merijn mag één van de acht vogels van Otje zijn en om dat er een beetje leuk uit te laten zien, maak ik van karton, splitpennen en crêpepapier zestien vleugels. Een andere moeder zorgt voor de snavels. Samen maken we van een trapkar de bus van Otje´s vader en nog wat honden- en muizenoren.
Erg leuk om al die kinderen op hun eigen manier bezig te zien tijdens zo´n voorstelling. Sommigen heel uitbundig, zonder enige schroom. Anderen - waaronder Merijn - vinden het toch wat spannend en focussen zich serieus op hun rol. Merijn speelt dus vogel en mag wel één zin zeggen. Da´s toch heel wat voor een groep één kind! Met name als je Merijn heet en er niet zo van houdt om in de belangstelling te staan.
De voorstelling zelf was in ieder geval helemaal geslaagd. Geen huilende kinderen, iedereen bleef keurig in z´n rol en zwaaide actief mee op het slotlied. En wij natuurlijk apetrots op weer een mijlpaal.
Lang leve Pasen. En lang leve kinderen die net oud genoeg zijn om het concept van verstoppen en vinden te snappen. Met een doos met chocoladeverstopeieren kun je vervolgens een hele hoop lol hebben. Eerst een week voor Pasen bij ons thuis in de tuin. Ik verstoppen, de kinderen zoeken. Diezelfde middag wilden de kinderen nog wel een keer. Dus hoppakee, nog een keer verstoppen en zoeken. Vervolgens een paar dagen later bij opa en oma, bij hen in de tuin. Tot slot, terwijl Pasen natuurlijk allang weer voorbij was, maar de paaseieren nog steeds niet op (de doos bevatte 41 paaseieren, per zoekbeurt mocht er één paasei worden opgegeten, dus raad maar hoeveel we er nog over hebben), een laatste keer.
Eerst ik verstoppen, maar even later werden de rollen omgedraaid en ging Merijn verstoppen en mocht ik gaan zoeken. Dat ie het concept wel enigszins snapt was duidelijk, maar helemaal duidelijk bleek het ook nog niet. Alle paaseieren lagen namelijk in een straal van 1 meter bij elkaar. Maar, dat mocht de pret niet drukken natuurlijk. Want nu het mijn zoekbeurt was geweest, mocht ik eindelijk ook een paasei opeten.
En daar zit je dan ineens in een sporthal in Geldermalsen, omdat daar de dichtstbijzijnde voorstelling van Ernst, Bobbie en de rest plaatsvindt. Vooraan staan bankjes voor de kinderen, maar daar willen Merijn en Ingmar niet zitten. Dus gaan we op de eerste rij van de tribune zitten. De jongens kunnen op het muurtje zitten, met fantastisch uitzicht op het podium.
Als de voorstelling afgelopen is, gaan Ernst en Bobbie vanaf het podium nog wat handen schudden. Voor we het weten zijn Merijn en Ingmar ook naar voren gerend. Want dat willen ze wel: Ernst en Bobbie een hand geven. Helaas zijn ze net te laat. Maar dat mag de pret niet drukken, want het was een geweldig leuke voorstelling.
Het is pas de vierde zwemles en nu al gaan alle kinderen zwemmen door ´het gat´. Voor veel kinderen schijnt het een moeilijke eerste stap te zijn. Want als je niet precies snapt hoe je je adem moet inhouden, is het best eng. De juf en meesters van Merijn´s zwemschool zijn echter onverbiddelijk en enigszins spartaans: iedereen wordt er gewoon door heen geduwd. Veel kinderen verliezen al snel hun angst door het feit dat ze het gewoon doen. Vervolgens natuurlijk veel complimenten van de juf en meesters. Merijn vertelde na de zwemles dat hij het zwemmen door het gat niet zo heel leuk vond, maar aan de andere kant was hij inderdaad heel trots dat hij er zomaar door heen gezwommen had.
Inmiddels heb ik hem al wat eerste schoolslagpogingen zien doen. Verder kan ie al enigszins drijven (zonder bandjes) op z´n rug. Vanaf volgens les gaan ze volledig zonder bandjes. Ben benieuwd hoe dat zal gaan. Tot nu toe is Merijn behoorlijk gesloopt na de zwemles, maar is hij wel enthousiast. Dit in tegenstelling tot het moment dat ik hem wegbreng. Nog steeds dikke tranen, omdat hij mij zo gaat missen. Maar dat heeft met het zwemmen zelf gelukkig niks te maken. Als ik twee minuten later nog even door het raampje spiek, zit hij overigens elke keer gewoon rustig te zitten in z´n stoeltje, te wachten tot de les begint.
Bij de buitenschoolse opvang is het verkleedfeest. Merijn wil als piraat. De avond van tevoren legt hij heel netjes al z´n piratenkleren neer en pikt het ridderzwaard van Ingmar in. Hij is er helemaal klaar voor. Het liefst zou hij in z´n piratenkleren gaan slapen, maar dat doen we toch maar niet.