Koken in de klas

In het kader van het thema 'gezond' gaat de klas van Merijn een ochtend koken. Als hulpmoeder ben ik er ook bij. De klas wordt in vijf groepjes verdeeld. Ik maak met mijn groepje wortelcakejes, Merijn z'n club maakt pizza's. Eén van de klassemoeders heeft voor alle kinderen een kookschort genaaid. Groene voor de jongens en rood/roze voor de meisjes. Als alle gerechtjes gemaakt zijn mogen alle kinderen langs het buffet lopen met hun bordje. De appelflapjes, pizza's en fruitspiesjes vinden gretig aftrek, slecht een handje vol kinderen waagt zich aan de wortelcakejes en gevulde komkommer.

Kruimeldief

Nee, niet dat ding waarmee je kruimels van de vloer zuigt, maar onze eigen Merijn. Sinds een week of twee kan Merijn blijkbaar de neiging niet onderdrukken om dingen die hij leuk vindt bij anderen (Cars autootjes en GoGo's) daar te laten liggen. Drie keer hebben we nu geconstateerd dat hij iets bij een vriendje vandaan heeft meegenomen. Een aantal hartige woordjes met hem spreken werken onvoldoende. Ook het verplicht geven van een eigen Cars-autootje aan het vriendje van wie hij er één had meegenomen doet hem niks. Wellicht dat we komende week eens gaan proberen om iets van hem te jatten. Kijken of ie dan snapt dat het niet zo leuk is als iemand anders zomaar iets van je meeneemt.

Nog meer lekker

In een eerdere blog deed ik al melding van het feit dat Merijn Fu Yong Hai lust en dat ie er van moet niezen, zo lekker vindt ie het. Inmiddels is er een aantal nieuwe etenswaren bijgekomen, met daarbij dezelfde opmerking, maar net anders:
- meloen: ik moet er van hoesten, zo lekker vind ik het
- augurk: ik moet er van huilen, zo lekker vind ik het
- zalmvisstick: ik moet er van dansen, zo lekker vind ik het

waarop Ingmar antwoordt: ik moet er van overgeven, zo lekker vind ik het.

Weer naar school

Merijn begint de laatste week van de vakantie echt zin te krijgen om weer naar school te gaan. Dan kan ie eindelijk weer met z'n vriendjes spelen. Een week eerder is ie voor het eerst zelf op de fiets naar twee vriendjes in de buurt toegefietst, maar die bleken beiden niet thuis.

Gelukkig is er in de laatste week van de vakantie het fladderfeest. Drie dagen leuke spelletjes doen met als thema 'dromen'. Met het verhaal van Peter Pan en Kapitein Haak als achtergrondverhaal een groot succes. Drie dagen lang verkleed als piraat naar het feest, leuke waterspelletjes doen, meedoen met de indianendans en lekker springen en dansen op het liedje van Chichiwa
Samen met alle andere kinderen rent hij continu achter kapitein Haak aan om hem weg te laten gaan, door met de armen op elkaar te klappen zoals de mond van een krokodil op elkaar klapt en te zingen: 'hap, hap, krokodil'. Omdat kapitein Haak bang is voor krokodillen rent hij er steeds weer vandoor tot grote hilariteit van de ruim 130 kinderen.

Ook vermaakt hij zich uitstekend met de lego sinds we weer thuis zijn. Als beloning voor het niet meer nagels bijten krijgt hij namelijk van opa en oma een prachtige legohelikopter die hij grotendeels zelf al kan bouwen. En met de legoboerderij die Ingmar voor z´n verjaardag kreeg erbij is het ineens één groot legofeest in huis.

En dan ineens is de vakantie voorbij en gaat hij maandag weer aan de bak. Hij is bijzonder vrolijk als hij de klas binnenstapt, heeft er duidelijk echt zin in. Z'n vriendjes zijn er weer, hij heeft een nieuwe juf die hij leuk vindt dus wat wil je nog meer. Tijdens de opening van het schooljaar met het schoollied zingt hij uit volle borst mee, trots dat hij het liedje al bijna helemaal kent. Tussen de middag spreekt hij gelijk weer af met Lars. Maar Lars z'n moeder heeft bedacht om te gaan zwemmen en zo komt het dat ik na school met drie jongetjes richting het zwembad fiets, waar we Lars' moeder en zusje ontmoeten en lekker gaan zwemmen. Merijn laat Lars vol trots zien dat hij al zonder bandjes mag. Als de zwemlessen in het binnenbad zijn afgelopen sluiten ook Ronald en z'n broertjes aan. En zo is de eerste school ook nog eens een gezellige zomermiddag.

Rotsklimmen

In een prachtige speel/kinderboerderijtuin op een half uurtje van de camping bleek het prima toeven te zijn. Een waterbak met badeendjes en hengeltjes, een zwembad, een grote glijbaan, een schietbaantje, springkussen en klimmuur, allemaal elementen om Merijn volledig in z'n element te laten zijn.

Daarnaast was er ook nog mogelijkheid tot ponyrijden en om alle andere boerderijdieren te aaien. Want die liepen gewoon los over het terrein. Een vreemde gewaarwording, een geit die gewoon uit het zwembad loopt te drinken waar je eigen kinderen in aan het spelen zijn.

Het klimmen op de klimmuur ging Merijn prima af. Met een tuigje om, goed gezekerd, klom hij zo naar boven. Ook de schietbaan vond ie fantastisch: met een speelgoedgeweer met een elastiek als veer en een houten pijltje met rubberen dopje moest ie proberen een paar ijzeren kippetjes om te knallen. Maar de echte hoogtepunten bleken de badeendjes en het ponyrijden.

Zwemmen

Nu Merijn zijn A-diploma heeft, mag hij in de vakantie zonder bandjes in het zwembad. En dat vindt hij leuk! Het liefst springt hij in één keer het zwembad in, zonder zich ook maar een beetje nat gemaakt te hebben. Lekker bommetje doen! Ook onderwaterzwemmen is favoriet. Schoolslag zwemmen gaat heel goed. Op z'n rug zwemmen doet ie minder graag. Dat gaan we na de vakantie wel weer een beetje oefenen.

Ook in open water vermaakt hij zich prima. Op een aantal plekken aan de rivier staat wat stroming. Daar merk je dat hij dat nog niet gewend is. Maar hij is niet bang en vindt het geen probleem om in het best wel koude water z'n zwemkunsten te vertonen.

Lekker

Voor het eerst in een jaar tijd halen we Chinees. Met wat extra saté, kroepoek en een zak met rauwe worteltjes hopen we dat ook de kinderen wat zullen mee-eten. Nou, dat lukt. Ingmar proeft voor het eerst gebakken ei en blijkt dat lekker te vinden te vinden. Merijn blijkt dol op Fu Yong Hai, het chinese eiergerecht en een gewoon gebakken eitje. Zijn toelichting: 'Ik vind het zo lekker dat ik het er bijna van moet niezen'. Allergisch voor lekkerheid!

A

Hoera, Merijn heeft vanochtend z'n eerste diploma gehaald. Apetrots liep ie mee in het ererondje rond het zwembad. Hij heeft er hard voor gewerkt, maar het resultaat mag er zijn. Tijdens het zwemmen van vier baantjes achter elkaar haalde hij zelfs twee kinderen in. En nu... op vakantie en daar veel zwemmen.

Zwemmen...

Merijn heeft deze week heel hard geoefend met zwemmen. Vanochtend mag hij gaan proefzwemmen in De Kwakel in Utrecht en als alles goed gaat morgenochtend afzwemmen. Er zijn wel eens kinderen die gekke dingen gaan doen als ze les hebben in het ene zwembad (bij Merijn een klein hotelzwembadje) en gaan proefzwemmen in een echt groot zwembad. Gelukkig is Merijn gewend aan het grotere zwembad in het dorp en de zwemjuf zei gisteren dat het hartstikke goed ging, dus we gaan er maar vanuit dat het goed gaat komen.

Vermoord haar

Merijn is net bij de kapper geweest en heeft weer een mooie korte kop. De kapster heeft er zgn 'Flubbergel' in gedaan. Volgens mij gewone gel, maar dan met een grappige naam. Vol trots paradeert hij door het huis met z'n nieuwe haar. Als hij en Ingmar even later lopen te stoeien en Ingmar´s hand over het haar van Merijn heen gaat, schreeuwt hij het ineens uit: ' Ingmar heeft m'n haar vermoord!'. Gelukkig is de Flubbergel hele sterke gel en is er uiteindelijk niks aan de hand. Z'n haar staat nog net zo rechtop als daarvoor. Lang leve de Flubbergel.

Afscheid

Het schooljaar zit er op, de vakantie is begonnen. De woensdag voor de vakantie vieren alle juffen en de meester van de kleuterklassen hun verjaardagen, dus is het feest. Donderdags is het weer feest, want het is de laatste keer dat Merijn naar de BSO van de Mickey's gaat. Na de zomer gaan hij en Ingmar samen naar een andere BSO. En dus mag Merijn trakteren voor zijn afscheid. Hij staat er op om zelf de bekertjes te mogen uitdelen aan alle kinderen en daarin de volgorde te bepalen wie er eerst en wie als tweede wat mag krijgen. Hij besluit de eerste te geven aan een jongetje wat net daarvoor heel hard gevallen is. Da's dan wel weer schattig.

Inmiddels is de klassenindeling voor volgend jaar ook bekend. Samen met de andere acht jongetjes uit zijn huidige groep 1, gaat hij volgend jaar naar groep 2. De drie meisjes gaan naar de andere groep 2. In eerste instantie was het de bedoeling dat er twee jongetjes van de negen met de drie meiden mee zouden gaan, maar de betreffende ouders waren daar niet zo blij mee omdat de twee jongetjes weinig met de drie meisjes hadden, maar nog minder met elkaar. Dus uiteindelijk werd besloten alle negen jongens bij elkaar te houden. En dat is voor Merijn wel fijn, omdat hij hiermee al z'n vriendjes bij hem in de groep krijgt.

Maar nu eerst vakantie. De eerste zaterdag viel niet mee. Merijn was behoorlijk moe en lichtgeraakt. Gelukkig kwam Wessel zaterdag spelen en zondag is hij samen met Ingmar gaan logeren bij opa en oma. En dat is altijd feest.

Nog even doorzetten

Na de afspraak met de zwemmeester van drie weken geleden is Merijn flink wat stappen vooruit gegaan. De laatste drie lessen is het een stuk beter gegaan. Helaas nog net niet genoeg om komende week af te zwemmen. We hopen nu dat hij met nog één weekje (elke dag 1,5 uur) extra lessen eind juli kan afzwemmen zodat hij z'n A heeft voordat we op vakantie gaan.

Leren leren

Alleen door te proberen, kun je leren. De wijze woorden waarmee we Merijn zover proberen te krijgen dat hij inziet dat je met kleine stapjes vooruit kunt komen en zo uiteindelijk je zwemdiploma kunt halen. Het valt nog niet mee om te leren voor Merijn. Hij wil dingen gelijk kunnen, er moeite voor doen zit nog niet zo in z'n systeem. Vooral niet als ie er geen zin in heeft of het nut er niet van in ziet. Zwemmen vindt ie hartstikke leuk, maar zolang hij met bandjes mag zwemmen is er voor hem geen noodzaak om het te proberen zonder. Tijdens de zwemles moet hij nu wel delen zonder zwemmen. Dat leidt tot veel frustratie, hij is dan de controle kwijt. Afgelopen woensdag heeft de zwemmeester in mijn bijzijn een afspraak gemaakt met Merijn: goed luisteren naar wat de meester zegt en het vervolgens zelf doen. Volgende week maar eens zien wat het effect is. Z'n techniek schijnt prima te zijn, nu nog even het doorzettingsvermogen om er voor te gaan. Als dat lukt, kan ie begin juli afzwemmen. En anders, dan doet ie er gewoon wat langer over. En dat is ook prima natuurlijk.

Op schoolreis naar Amersfoort

Na alle belevenissen in het Hemelvaartsweekend was het feest voor Merijn nog niet voorbij. Want de maandag er na ging hij ook nog op schoolreisje, naar de dierentuin in Amersfoort. Het begin is helaas wat minder leuk. Omdat ik zelf als hulpouder meeging, was Merijn in de veronderstelling geweest dat hij in mijn groepje zou komen. En dat bleek niet het geval. Huilen dus. Ook in de bus blijft hij verdrietig. We worden uitgezwaaid door Ingmar en opa maar dat helpt ook niet echt.

Eenmaal in de dierentuin gaat het prima. Met de moeder van een klasgenootje gaat hij gewoon mee en zolang hij me dan niet ziet, mist ie me ook niet. Tegen lunchtijd zien we elkaar - en alle andere 109 kinderen - weer en eten we frietjes en een ijsje. En daarna is het al weer tijd om naar de bus te gaan. Een prima dagje met heerlijk weer.

De wolf en de zeven geitjes

Met wat airmiles, een leuke AH-actie en een gratis kind konden we voor een schappelijke prijs een dagje naar de Efteling. Het zou een rustige dag zijn volgens de Eftelingplanner. Omdat het fantastisch mooi weer was, bleken meer mensen bedacht te hebben dat het leuk zou zijn om naar de Efteling te gaan, dus uiteindelijk was het behoorlijk druk. Maar met een Sprookjesbos in de buurt was dat geen probleem.

Sinds we vorig jaar in Sprookjeswonderland in Enkhuizen zijn geweest, vindt Merijn de wolf en de zeven geitjes helemaal fantastisch. Ook in het Sprookjesbos bleef hij maar hangen bij het huisje met de geitjes. Elke keer even kort spiekend naar de boze zwarte wolf die buiten het huisje stond.

Maar op een gegeven moment was hij het bos wel zat. Het werd tijd voor de konijntjestrein die hij al op de kaart had zien staan. Overigens heeft ie de hele dag met de plattegrond rondgelopen, een klein beetje omdat hij snapte waar we waren, maar nog mere als leidraad voor wat hij allemaal nog wilde zien. De konijntjestrein (in Eftelingtermen: de monorail van het volk van Laaf) bleek echter een wachttijd van drie kwartier te hebben.

Uiteindelijk kozen we er voor om naar Carnavalland te gaan en daarna door naar de auto's en de piratenbootjes. Tot slot nog naar de Pandadroom met 3-D-bril. Dit vond Merijn wel een beetje spannend, maar ook wel erg leuk.

En daarna was de koek wel op. Maar de frietjes nog niet. Die aten we toen we thuiskwamen. Wat een feest allemaal.

Fietsen met opa en oma

We gaan een dagje naar opa en oma Vaassen en die hebben wat leuks in petto. Op de fiets naar de ezelboerderij, een paar kilometer verderop. Daar aangekomen weet Merijn de weg al: naar de fietstrein. Een stalen fietsframe met vier wielen waar je met twee volwassenen op kunt fietsen. Twee kinderen kunnen voorop zitten. Achter de voorste fiets wordt een tweede fiets gehaakt waarmee we dus een treintje worden. Een paar weken geleden zijn Merijn en Ingmar er ook al met opa en oma geweest. En dat was feest. Dus dat doen we ook nog een keer met papa en mama er bij.

Twee jongetjes, de mannen en daarachter de vrouwen. Fietsen maar. Na een route van vijf kilometer zijn de jongetjes uitgelaten, de volwassenen uitgeblust. Gelukkig is er een prettig terras bij de ezelboerderij waar we kunnen uitrusten, Merijn en Ingmar vermaken zich in de bijbehorende speeltuin.

Pasta di papa

Merijn vindt het geweldig om te helpen in de keuken. Groente snijden, koekjes bakken, brood maken in de broodmachine (water erin, meel er op, klein klontje boter en drie uur wachten, 't is maar waar je blij van kunt worden). Maar het leukste is: verse pasta maken met papa. Papa doet het zware werk (deeg kneden), maar zodra er aan de machine gedraaid mag worden, is Merijn er als de kippen bij. Samen met Niels maakt ie eerst mooie lappen deeg, daarna worden er slierten van gedraaid.

Opening van het park

Medio mei werd het park in onze wijk geopend met een heleboel leuke activiteiten: springkussen, voetbalkooi, knutselen, vliegers maken, kikkervisjes vangen. Merijn vond het allemaal geweldig. Maar wat hij het meest fantastisch vond: de houtbewerker. Toen we na twee minuten voorstelden om weer verder te gaan, wilde hij nog lang niet mee. Met grote ogen heeft ie wel tien minuten staan kijken hoe een meneer van een blok hout een prachtig mooie glimmende paddestoel maakte met een houtbewerkingsmachine.

Gelukkig konden we 'm nog verder lokken met een imker die verderop in het park stond. Ook had hij dolgraag een vlieger willen maken, maar de blaadjes bleken net op toen we aankwamen. Wel kregen we een kaartje van de mevrouw die de workshop begeleidde om anders een keer een kinderfeestje bij haar te houden. Goed idee!

Tot slot gingen we broodjes bakken aan een bamboestok op een open vuurtje van de scouting. Een prima afsluiting van een middagje in het nieuwe park.

Op de foto zie je trouwens dat er nog wat gras moet groeien in het park. Ze hadden net in de droge periode van medio mei graszaad gestrooid. Nog geen twee weken later is het één groene zee!

Van eekhoorn tot tijger, Koninginnedag 2009

Merijn had bij de BSO een oranje muts gekregen, maar hij wilde ´m persé thuis versieren. Dus wij aan de gang met het ponsapparaat en mooie rode, witte en blauwe sterretjes geponst om er op te plakken. Vervolgens is hij zelf naar het park gefietst, toch een kilometer of vier, heeft daar z´n muts opgezet en ´m niet meer afgezet.

In eerste instantie had Merijn zijn zinnen gezet op een eekhoornspel (veel te groot om mee te nemen naar ons idee), uiteindelijk konden we ´m voor 50 cent blijmaken met een plastic kooi met een tijger er in (zie foto). Ook voor hem een hockeystick op de kop getikt en alvast een judopak, voor als hij na de zomer op judo gaat. Tot slot nog twee mooie Siku-opleggers voor weinig, omdat Niels die zo leuk vond. Gelukkig willen de jongens er ook wel mee spelen.

Als afsluiting nog een ijsje op het oude dorp en daarna thuis lekker spelen met alle nieuwe dingetjes. En zo kon de dag voor de jongens niet meer stuk. Het drama in Apeldoorn hebben we voor hen nog maar even gelaten voor wat het is.

Stoere mannen

Wij gaan spelen bij Wessel (en M´lein en Babette), want de papa´s zijn aan het wijnproeven. En dat resulteert in een paar hele stoere foto´s. Verder natuurlijk heel veel klauteren en klimmen. Tot slot met z´n drietjes Thomas de trein kijken en als afsluiting lekker pannenkoeken eten. Een heerlijk middagje in Vijfhuizen.

De vogel van Otje

Merijn heeft voorstelling op school. Samen met groep 4 spelen ze Otje. Merijn mag één van de acht vogels van Otje zijn en om dat er een beetje leuk uit te laten zien, maak ik van karton, splitpennen en crêpepapier zestien vleugels. Een andere moeder zorgt voor de snavels. Samen maken we van een trapkar de bus van Otje´s vader en nog wat honden- en muizenoren.

Erg leuk om al die kinderen op hun eigen manier bezig te zien tijdens zo´n voorstelling. Sommigen heel uitbundig, zonder enige schroom. Anderen - waaronder Merijn - vinden het toch wat spannend en focussen zich serieus op hun rol. Merijn speelt dus vogel en mag wel één zin zeggen. Da´s toch heel wat voor een groep één kind! Met name als je Merijn heet en er niet zo van houdt om in de belangstelling te staan.

De voorstelling zelf was in ieder geval helemaal geslaagd. Geen huilende kinderen, iedereen bleef keurig in z´n rol en zwaaide actief mee op het slotlied. En wij natuurlijk apetrots op weer een mijlpaal.

Paaseieren verstoppen

Lang leve Pasen. En lang leve kinderen die net oud genoeg zijn om het concept van verstoppen en vinden te snappen. Met een doos met chocoladeverstopeieren kun je vervolgens een hele hoop lol hebben. Eerst een week voor Pasen bij ons thuis in de tuin. Ik verstoppen, de kinderen zoeken. Diezelfde middag wilden de kinderen nog wel een keer. Dus hoppakee, nog een keer verstoppen en zoeken. Vervolgens een paar dagen later bij opa en oma, bij hen in de tuin. Tot slot, terwijl Pasen natuurlijk allang weer voorbij was, maar de paaseieren nog steeds niet op (de doos bevatte 41 paaseieren, per zoekbeurt mocht er één paasei worden opgegeten, dus raad maar hoeveel we er nog over hebben), een laatste keer.

Eerst ik verstoppen, maar even later werden de rollen omgedraaid en ging Merijn verstoppen en mocht ik gaan zoeken. Dat ie het concept wel enigszins snapt was duidelijk, maar helemaal duidelijk bleek het ook nog niet. Alle paaseieren lagen namelijk in een straal van 1 meter bij elkaar. Maar, dat mocht de pret niet drukken natuurlijk. Want nu het mijn zoekbeurt was geweest, mocht ik eindelijk ook een paasei opeten.

Frietjes tegen de tranen

Sinds Merijn naar zwemles gaat is het huilen geblazen bij het afscheid. Eigenlijk was het voor de kerst al begonnen op school, maar met tien stickers plakken en als beloning naar de kinderboerderij was hij daar over heen. Het zwemmen bleef hij toch een beetje spannend vinden. Vaak begonnen op dinsdagavond de tranen al. Op weg in de auto weer en dan bij het naar binnen gaan van de kleedkamer kon hij niet meer stoppen. Eenmaal bij de zwemmeesters en -juf binnen was het eigenlijk al weer snel afgelopen, maar ja, als moeder houd je er toch een beetje een rotgevoel aan over. Dus ook hier geprobeerd om met stickers en het vooruitzicht van frietjes eten bij de MacDonalds de tranen wat te stoppen. Daarnaast veel pedagogisch gepraat, want het zijn uiteindelijk toch allerlei gevoelens die hij nog niet goed kan plaatsen. Maar wat ik ook probeerde afgelopen weken, het lukte niet om hem rustig te krijgen.

Tot ik twee weken geleden tegen hem vertelde dat papa over twee weken met hem mee zou gaan naar zwemles. Zijn eerste reactie: als papa mij brengt, dan ga ik niet meer huilen. Nou, daar kon ik het mee doen. Vandaag was het dus zover: Niels bracht Merijn weg en...... op twee traantjes na....... was hij rustig en konden we dus eindelijk - na zes weken - naar de MacDo. De moraal van dit verhaal: alle papa´s zouden hun kinderen naar de zwemles moeten brengen. Ha, dat betekent dat ik verlost zou zijn van die broeierige kleverige hitte van het zwembad!!!!

De liefde van de man

gaat door de maag, zegt het welbekende spreekwoord. Merijn doet hier leuk aan mee, al is het op zijn eigen(wijze) manier. Merijn vertelt dat hij verliefd is op Robin (ons oude buurmeisje). In dezelfde zin koppelt hij daar aan vast ´maar ik heb liever een koekje´. Is dat nou liefde die door de maag gaat of een grotere voorkeur voor koekjes dan voor liefde?

Ernst, Bobbie en de rest

En daar zit je dan ineens in een sporthal in Geldermalsen, omdat daar de dichtstbijzijnde voorstelling van Ernst, Bobbie en de rest plaatsvindt. Vooraan staan bankjes voor de kinderen, maar daar willen Merijn en Ingmar niet zitten. Dus gaan we op de eerste rij van de tribune zitten. De jongens kunnen op het muurtje zitten, met fantastisch uitzicht op het podium.

Wat een leuke show! Ook voor de papa´s en mama´s, vanwege dubbel interpreteerbare grapjes. Flitsend, leuke meezingliedjes en twee jongetjes die enthousiast met de handen boven het hoofd aan het meezwaaien zijn. Ingmar wordt bijna te overmoedig. Heel hard roept hij: ´Ernst en Bobbie, ik moet jullie wat vertellen´. Maar helaas, Ernst en Bobbie horen het niet.

Als de voorstelling afgelopen is, gaan Ernst en Bobbie vanaf het podium nog wat handen schudden. Voor we het weten zijn Merijn en Ingmar ook naar voren gerend. Want dat willen ze wel: Ernst en Bobbie een hand geven. Helaas zijn ze net te laat. Maar dat mag de pret niet drukken, want het was een geweldig leuke voorstelling.

Door het gat

Het is pas de vierde zwemles en nu al gaan alle kinderen zwemmen door ´het gat´. Voor veel kinderen schijnt het een moeilijke eerste stap te zijn. Want als je niet precies snapt hoe je je adem moet inhouden, is het best eng. De juf en meesters van Merijn´s zwemschool zijn echter onverbiddelijk en enigszins spartaans: iedereen wordt er gewoon door heen geduwd. Veel kinderen verliezen al snel hun angst door het feit dat ze het gewoon doen. Vervolgens natuurlijk veel complimenten van de juf en meesters. Merijn vertelde na de zwemles dat hij het zwemmen door het gat niet zo heel leuk vond, maar aan de andere kant was hij inderdaad heel trots dat hij er zomaar door heen gezwommen had.

Inmiddels heb ik hem al wat eerste schoolslagpogingen zien doen. Verder kan ie al enigszins drijven (zonder bandjes) op z´n rug. Vanaf volgens les gaan ze volledig zonder bandjes. Ben benieuwd hoe dat zal gaan. Tot nu toe is Merijn behoorlijk gesloopt na de zwemles, maar is hij wel enthousiast. Dit in tegenstelling tot het moment dat ik hem wegbreng. Nog steeds dikke tranen, omdat hij mij zo gaat missen. Maar dat heeft met het zwemmen zelf gelukkig niks te maken. Als ik twee minuten later nog even door het raampje spiek, zit hij overigens elke keer gewoon rustig te zitten in z´n stoeltje, te wachten tot de les begint.

Piraat

Bij de buitenschoolse opvang is het verkleedfeest. Merijn wil als piraat. De avond van tevoren legt hij heel netjes al z´n piratenkleren neer en pikt het ridderzwaard van Ingmar in. Hij is er helemaal klaar voor. Het liefst zou hij in z´n piratenkleren gaan slapen, maar dat doen we toch maar niet.

De volgende dag is hij verbazingwekkend snel klaar met aankleden. Normaal gesproken moet ik hem wel 10 keer vragen of hij nu z´n kleren aan gaat doen. Blijkbaar heeft hij er zin in. Met piratenmuts en zwaard loopt hij de hele dag rond bij de BSO. Pas tegen de avond begint de muts wat te beklemmen en wil ie ´m niet meer op. Voor die tijd nog net even een foto.

Zwemles

Wat een belevenis, de eerste zwemles van Merijn. Voor zijn verjaardag heeft Merijn van M´lein en Huub een zwemtas gekregen en een nieuwe zwembroek. Al een week voor de eerste zwemles wil ie ´m al inpakken, met een handdoek, een pakje drinken en een plak koek. Inmiddels hangt de poster van Ko het nijlpaard aan de deur. Daar moeten straks de stickers op die hij zal krijgen aan het eind van de zwemles.

Gistermiddag was het zover. Eerst Ingmar bij opa en oma gebracht, toen met de auto naar Zeist naar het zwembad. Merijn vindt het in eerste instantie nog leuk en een beetje spannend. Tijdens het praatje van de zwemjuf - een stevige tante met zware stem en enigszins mannelijk uiterlijk - neemt de angst de overhand. Met wat traantjes in z'n ogen laat ie me weten dat ie me zo gaat missen.

Eindelijk mogen we na een half uur praten gaan omkleden. De tranen zijn gedraagd en hij is blij met z'n nieuwe zwembroek. De eerste keer mag ik Merijn tot aan het zwembad brengen, volgende keren neemt de zwemjuf of meester hem mee vanaf de kleedkamer. Dit om enerzijds hordes papa´s en mama's met broertjes en zusjes in een veel te klein zwembad en anderzijds grote afscheidsdrama's te voorkomen.

Omdat Merijn een hoekje om moet om zijn tas neer te zetten en er heel veel andere mensen in de weg lopen, besluit ik zo snel mogelijk weg te gaan. En dat blijkt een prima besluit. Als ik - teruglopend naar de uitgang - nog even door een raampje naar binnen spiek, zit hij rustig te wachten op een stoeltje.

De laatste tien minuten van de les mag ik komen kijken (samen met alle andere papa´s, mama´s, broertjes en zusjes). Ruim vijftien kinderen spartelen heerlijk in het rond. Merijn kijkt niet heel blij. Gelukkig niet omdat hij het niet leuk vindt maar omdat hij het koud heeft. Enthousiast vertelt ie dat ie zelfs al onder water is geweest (stond pas gepland voor les 4) en dat de juf echt heel erg aardig is. Later in de auto komt de vraag: waarom praat de zwemjuf als een man? Tja, keurig uitgelegd dat sommige mensen een hoge stem hebben en sommige mensen een lagere stem. De juf heeft dus een lagere stem.

En voor mij: blij om te zien dat ie het zwemmen leuk vindt. Dat wist ik al wel, maar het blijft toch vervelend om je kind enigszins verdrietig achter te laten. Met name in een groep met vijftien volledig onbekende kinderen.

En....nog maar 19 keer heen en weer naar Zeist rijden. Gelukkig is het bos en het pannenkoekenrestaurant vlakbij, dus met Ingmar er bij de komende keren ga ik me wel vermaken. En anders is het 5 minuten met de auto naar het centrum. Tijd zat om even een boodschapje te doen in de twee uur dat Merijn aan het zwemmen is.

Het grote Merijn boerderij feest

Hoera, Merijn is 5 jaar geworden. Afgelopen maandag, de eerste dag na de kerstvakantie, was Merijn jarig, mocht hij trakteren en kreeg hij een mooie feestmuts van de juf.

En gisteren was het grote Merijn-boerderij-feest. Als uitnodiging hadden we dierenmaskers naar alle kinderen gestuurd. Tijdens het feestje hebben we allerlei boerderijachtige spelletjes gedaan zoals hooibalen stapelen, met eieren lopen, eieren verstoppen en ezeltje prik. Verder natuurlijk sleeën op het ijs, want het was een prachtige dag met prima ijs om de hoek.

Verder natuurlijk taart en frietjes eten en heel veel kadootjes van alle school-vriendjes, buur-jongetje Xander, vriendinnetje Robin en neefje en nichtje Arthur en Carmen. Want die moesten er natuurlijk ook bij zijn. En wij waren blij met de extra handjes van Adinda. Want negen kinderen was natuurlijk eigenlijk teveel voor een kinderfeestje voor een kind van vijf, maar ja, we moeten tenslotte nog steeds een beetje integreren in Houten.

Merijn was helemaal in z´n nopjes. Had al snel dat hij van alles en nog wat mocht bepalen en deed dat met verve. Het liefst wilde hij al tijdens z´n feestje alle kadootjes uitpakken. Dat hebben we kunnen rekken tot het eind van het feestje toen alle schoolvriendjes door Niels naar huis gebracht werden en Carmen, Arthur en Xander er nog waren. Uiteindelijk een prima middagje.

Schaatsen bij het kasteel

Nu het een paar dagen aan het vriezen is, is het hoog tijd om Merijn te laten kennismaken met natuurijs. Nu het ijs bij het kasteeltje Schonauwen bevroren is, is dat een piece of cake: 100 meter lopen en we zijn er. We beginnen op enkele ijzers, maar dat is nog net een beetje teveel gevraagd. Merijn wordt er narrig van en zet z´n hakken in het zand/ijs. Dan toch maar op de dubbele ijzertjes. Dat gaat een stuk beter. Merijn heeft één probleem: hij wil iets altijd gelijk kunnen en dan moet het ook gelijk hard. En dat lukt dus niet met schaatsen.

Inmiddels lukt het om hem bij te brengen dat als je elke dag even oefent, dat het steeds een beetje beter gaat. En dat blijkt het clou te zijn. Na de eerste keer vraagt ie zelf wanneer we weer gaan schaatsen. En inderdaad, de tweede keer gaat het gelijk een stuk beter. Het lukt hem zelfs om op de schaats de slee te trekken met Wessel er in.

Vriendin(nen)

De dagen voor Kerst waren oude schoolvriend van Niels ´Aram´, zijn vrouw Masjka en hun drie meiden Carmen (7), Kirsten (5) en Orla (3) bij ons aan het logeren. Zij wonen sinds twee jaar in Mumbai en waren dit jaar rond de Kerst in Nederland.

Merijn vond het erg gezellig om zoveel vriendinnetjes in huis te hebben. Toen hij op maandag - zoals gebruikelijk - de hele dag bij opa en oma was, wilde hij steeds naar huis toe om te spelen met de meiden. Die waren echter de hele dag op stap, dus dat had geen zin. Maar probeer dat maar eens een verliefd jongetje van bijna vijf aan z´n verstand te peuteren. Nee, niet verliefd op zijn leeftijdsgenootje Kirsten van vijf, wel op Carmen van zeven: ´Carmen, zullen wij samen spelen?´, ´Carmen, wil je met mij een filmje kijken van Thomas de trein?´ en zo waren er meer van dat soort opmerkingen in de richting van Carmen.

Uiteindelijk hebben ze met z´n vijven een paar dagen heel gezellig gespeeld. Alle stoelen werden naast en voor elkaar gezet en dan speelden ze dat ze met z´n allen in de auto zaten. Met zo´n mix van jongens en meisjes was het ook perfect om weer eens ´vadertje en moedertje´ te spelen, waarbij Carmen natuurlijk de moeder was en Merijn de vader. Merijn was oprecht een beetje verdrietig toen Carmen en de andere twee meiden kerstochtend weer weg gingen.

Schuifelen

Merijn z´n eerste kerstdiner op school, een grootse belevenis. Al twee weken van te voren maant Merijn mij dat ik stokbrood met sausjes moet maken voor het kerstdiner. We sluiten een compromis: het worden gehaktballetjes met stokbrood. De middag voor het kerstdiner is hij vrij van school en gaat ie al vanaf 12 uur naar de BSO. Daar zijn meerdere kinderen al behoorlijk hieperdepieper vanwege het aankomende diner. Zo ook Merijn. Ik haal hem op tijd op om nog even thuis een beetje bij te komen. Dan snel nette kleren aan, want dat hoort bij een kerstdiner. Ik heb al een tijdje geleden een enorm leuk beetje casual jasje voor hem gekocht en dat wil ie wel aan - net als papa´s jasje. Overhemdje er onder en een nette broek en Merijn is helemaal het heertje.

Op school mogen we even snel naar binnen om de warme gehaktballetjes binnen te brengen. Dan weer naar buiten om te wachten tot iedereen er is. Het ziet er gezellig uit, waxinelichtjes op tafel, alle kinderen in feestelijke kleren. Tegen kwart over zeven haal ik Merijn weer op. Van de vader van een vriendje die toevallig langs het klaslokaal liep hoor ik dat er op dat moment gedanst wordt! Als ik Merijn weer ophaal vertelt ie vol enthousiasme dat ie vlekken op z´n overhemd heeft van de kippepootjes en de chocola en dat hij met Jip gedanst heeft. Want... de jongens moesten met de meisjes dansen. Zo hoort dat. Jammer dat we het niet hebben kunnen zien, want het lijkt me wel het toppunt van schattigheid.

Ik wou dat Jort een koe was

Met de Kerst in het vooruitzicht hebben alle kinderen uit Merijn´s klas een kleurplaat meegekregen met daarin de naam van een ander kind. Het is de bedoeling de kleurplaat met kerstboom mooi te kleuren en aan de binnenkant een wens te schrijven. Omdat Merijn alleen zijn eigen naam kan schrijven en verder nog niet helpt papa hem even: ´Merijn, wat voor wens wil je voor Jort op je tekening?´ Het antwoord van Merijn: ´Ik wens dat Jort een koe wordt´. Het kostte wat praten, maar uiteindelijk hebben we Merijn zover gekregen dat ie Jort een gezellige kerstvakantie toewenste. Alhoewel de tovertruc ´hocus pocus pilates pas, ik wou dat jij een koe was´ natuurlijk eigenlijk veel leuker was. Het is maar goed dat Jort het niet weet.

Dag sinterklaasje, oh denneboom

Wat een sinterklaasbelevenissen dit jaar. Het eerste jaar dat Merijn het echt heel bewust meemaakt. Eerst de intocht op 15 november, daarna direct naar de sinterklaasavond. Vervolgens twee keer de schoen zetten, op school druk met het kleuren van een zwarte piet, het maken van een pietenmuts, geschminkt naar huis, verlanglijstjes maken (door plaatjes te knippen). Omdat Merijn nog geen inzicht heeft in dure en minder dure kado´s hebben we de verwachtingen maar een beetje getemperd. Hij wilde dolgraag de ark van Noach van Playmobil (80 euro) of de dierenkliniek (50 euro). Maar ja, Sinterklaas gaat in één jaar failliet als hij alle kinderen in Nederland zulke grote en dure kadoos moet geven. Dus als we nu willen dat hij volgend jaar weer komt, dan zullen we toch ook tevreden moeten zijn met wat kleinere kadoos.

De laatste week was heftig: sinterklaas kwam op woensdag al bij opa en oma om een kado in de schoen te doen. Daarna kwam de sint bij de BSO op donderdagmiddag. Vrijdagochtend grote sinterklaasontvangst op school, met een superoptreden van meester Stef, de directeur. Op school het uitpakken van de fantastische surprises die sinterklaas en zijn pieten allemaal gemaakt hadden en bijbehorend kado.

En dan eindelijk, einde van de middag: pakjesavond. Gelukkig bleek sinterklaas al voor het eten te komen. Want of Merijn zo lang had kunnen wachten? Samen gingen we alle namen op de pakjes lezen. Met een beetje hulp bij nog een enkele letter kan Merijn inmiddels al echt een beetje lezen en kwamen de kadootjes zeker bij de juiste personen terecht. Dolblij was hij met z´n lego brandweer, wolf en de drie biggetjes spel, cars autootje, samen met Ingmar een werkbank met boormachine en deuren en ramen voor de lego.

Vandaag de hele dag (ja, vanaf half zeven vanochtend) gespeeld met al het nieuwe speelgoed. En gelijk al weer in kerststemming. Vanochtend al klonk het prachtige kerstlied: oh denneboom, oh denneboom. Vanmiddag zijn we gelijk maar op stap gegaan voor een kerstboom. Een grote voor ons en een heel kleintje voor de jongens. Kunnen ze hun Cars kerstballen morgen in gaan hangen. En zo gaan we zonder problemen van het ene feest naar het andere.

Sinterklaas is in het land

Wat een consternatie: Sinterklaas is in het land. Al voor Sint Maarten wil Merijn alleen maar sinterklaasliedjes zingen. Gelukkig kunnen we in de week voor de intocht al aan de gang met een kleurwedstrijd van de Stichting Stadsontspanning die de intocht in Utrecht organiseert. Maar helaas, Merijn weigert de voorgeschreven kleurplaat te kleuren (met stoomboot, sint en piet) maar wenst een kleurplaat van Amerigo. Dus diezelfde middag een geheel andere kleurplaat op de bus gedaan, in de hoop dat Merijn wellicht de kleurwedstrijd zou winnen. Want dat betekent dat je de avond na de intocht bij Sinterklaas mag komen (en een kadootje krijgt).

Zaterdag 15 november is het zover. Merijn vraagt ´s ochtends al wanneer het nu middag is. Eerst maar eens even de intocht in Almere op tv bekeken. Daarna snel in de auto richting Utrecht. Als we eenmaal rond twee uur op het Domplein zijn aangekomen, ontmoeten we gelijk Marja, Jeroen en Robin. Robin en Merijn zijn dolblij elkaar weer te zien en gaan wildenthousiast aan het dansen en spelen. Het wachten duurt lang en uiteindelijk blijkt de sint niet direct het Academiegebouw in te gaan (waar wij staan) maar bij de Domkerk in een open tent. Maar dat mag de pret niet drukken. Pas als hij met zijn pieten richting Academiegebouw loopt zien de kinderen hem van dichtbij. Robin krijgt zelfs een handje van hem. Ingmar is inmiddels al binnen in het Academiegebouw bij oma, want hij is niet helemaal lekker en vindt het allemaal ook nog een beetje spannend.

Maar wat een geluk dat we de baas van de Stichting kennen, want dat is opa Hugo. En zo glippen we nadat Sinterklaas naar zijn geliefde publiek heeft gezwaaid het Academiegebouw binnen, waar we zowel Sinterklaas, de nieuwe burgemeester van Utrecht, Aleid Wolfsen als een heleboel pieten zien. Ook piet C. is er. die vinden we zo leuk!

Einde van de middag gaan we snel naar huis, eten maken, opeten, schoen zetten en liedjes zingen en weer de jas en schoenen aan. Want Merijn heeft de kleurwedstrijd in zijn leeftijdscategorie gewonnen (zeggen ze) en hij mag dus naar Sinterklaas. Tegen half acht zitten we in de Senaatszaal, samen met 15 andere kinderen, hun broertjes en zusjes en papa´s en mama´s. Clown Tuffy, die een goochelact doet voorafgaand aan de komst van Sinterklaas, wordt door Merijn niet erg gewaardeerd. Al twee maanden geleden riep hij dat hij Tuffy niet leuk vindt omdat ie zoveel herrie maakt (vorig jaar deed hij nog een act op het Domplein maar de versterker stond 10 niveaus te hard). Maar met de komst van Sinterklaas is het helemaal goed. Hij durft bij de andere kinderen te gaan zitten en als hij aan de beurt is staat hij enigszins bedeesd maar absoluut niet bang naar de sint. Dolblij is hij met het kado wat hij zelf mag uitkiezen.

En zo lopen we ruim na negenen weer richting auto en slaapt ie pas tegen half 10. Om vijf uur gaan de oogjes al weer open: mama, ik wil met de playmobil spelen! Niks d´r van, het is midden in de nacht en je moet echt nog gaan slapen. Vervolgens mogen we uitslapen tot acht uur. Als Merijn naar beneden gaat komt hij dolenthousiast de trap op rennen: mama, Sinterklaas is geweest. Er liggen pepernoten en er ligt een kadootje. Heeft die goede Sint zomaar het prachtige prentenboek Sinterklaas voor de jongens achtergelaten, zo´n boek zonder tekst met het verhaal in tekeningen verbeeld. Bekroond met de Gouden Penseel 2008. En we zingen ´Dank u Sinterklaasje´.

Sint Maarten

Voor Merijn was het al weer de derde keer (of was het zelfs al de 4e keer?) dat hij Sint Maarten liep. 11 november was het weer zover. Vanuit de bewonersvereniging was er e.e.a. georganiseerd en zo liepen we met opa en oma er bij tegen zes uur naar de verzamelplek waar vandaan een lampionoptocht zou starten. Met een stuk of veertig kinderen uit de buurt en minstens zoveel ouders werd een rondje om kasteel Schonauwen gelopen. Daarna was er drinken en een snoepje voor de kinderen en glühwein voor de ouders. Inmiddels blijken zowel wij als de kinderen al behoorlijk wat mensen te kennen: ouders en kinderen uit de straat, van school en van de creche en BSO.

En toen begon het echte feest pas: langs de deuren om liedjes te zingen en snoepjes te krijgen. Voor Merijn kon het niet snel genoeg beginnen, al tijdens de optocht vroeg hij een paar keer wanneer hij nou snoep zou krijgen. Uiteindelijk zijn we bij een huis of tien langs geweest. Gelukkig is het besef bij hem tussen een paar snoepjes en een hele zak vol nog niet zo groot. Nog niet uit volle borst maar nog een beetje bedeesd zong Merijn liedjes als ´11 november is de dag´ en ´Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten´. We hadden maar een beetje geoefend want Merijn wilde van ´t weekend eigenlijk alleen maar sinterklaasliedjes zingen.

Voor mij kwamen er tijdens het lopen vooral herinneringen aan vroeger boven. Daar waar ik vandaan kom (ja ja, uit het noorden) was Sint Maarten vieren heel gebruikelijk. Hier is dat niet echt het geval. Als je mee wilt doen, hang je het briefje van de bewonersvereniging met plaatje van Sint Maarten op de deur en doe je een lampje aan. Zo weten kinderen bij wie ze wel en bij wie ze niet hoeven aan te bellen. Vroeger deed iedereen in de straat mee, behalve één. Daar zongen we elk jaar heel hard: ´hier woont juffrouw kikkerbil, die ons niks meer geven wil....´ En dan hebben ze ´t over de jeugd van tegenwoordig....

Merijn heeft inmiddels wel de leeftijd bereikt dat hij het normaal vindt om de snoepjes in een tas te stoppen voor later. In psychologische termen ook wel genoemd ´uitstel van behoefte´. Iets wat voor kleinere kinderen nog wat lastig is (zie Ingmar´s blog).

Stoere meid

Afgelopen vrijdag ging ik redelijk casual naar mijn werk: spijkerbroek, truitje en laarzen. Komt Merijn - het is pas kwart over zeven ´s ochtends - ineens naar me toe en zegt: mama, je bent een stoere meid! Om daarna te vervolgen met: ´en ik vind je ook lief´. Wat een goed begin van de ochtend: een stoere lieve mama. Wat wil je nog meer op een druilerige vrijdagmorgen.

Leren en spelen met de computer

Kinderen van tegenwoordig groeien daadwerkelijk op in een digitaal tijdperk. Merijn vindt computers namelijk geweldig. Op school mag hij af en toe op de computer, ook bij de BSO staat er één, met name voor spelletjes. Nog geen vijf jaar oud en inmiddels al behoorlijk behendig met computers.

Bij ons thuis heeft hij een eigen Nijntje laptop waar hij op oefent met letterspelletjes (enige nadeel is dat Nijntje nog van de oude uitspraak is (bijv. ´ka´ voor de letter k) terwijl op school de nieuwe spelling wordt gebruikt (bijv. ´ku´ voor de letter k, zoals je ´m hoort). Maar dat houdt Merijn niet tegen in het leren van letters en korte woordjes. Af en toe lezen we samen een boekje, waarbij hij de letters van een paar woorden spelt. Met een beetje hulp bij het aan elkaar plakken van al die letters begint ie nu ook een beetje woorden te maken.

En zo heel af en toe mag Merijn op één van onze laptops. We openen dan een kinderwebsite voor hem (Barbapapa, Bobo, Teletubbies, Zeppelin) en hup, daar gaat meneer. Met de muis een beetje schuiven en klikken. Hij weet al precies wat de functie van de Escapetoets is, klikt keurig op het kruisje rechtsbovenin als hij ergens uit wil en zonder echt woorden te kunnen lezen heeft ie snel door waar ie wat moet vinden. Ingmar - net drie - doet al even vrolijk mee, iets minder behendig maar met even zoveel pret.

De dorpspomp

Wat is dat toch, met kleine kinderen. Geef ze water en zand en ze zijn helemaal gelukkig. Afgelopen woensdag was het prachtig weer. Na een bezoekje aan de bieb gingen we met een vriendje van Merijn, zijn vader en grote broer nog even een ijsje eten op het plein. En daar staat, naast een uit de grond spuitende fontein, een ouderwetse waterpomp. Verder nog wat stokjes op de grond en daar begon het geklieder. Lekker vrutten in het riool, zand met water vermengen en naar elkaar gooien, door de fontein heenlopen (nadat we al drie keer gezegd hadden dat ze er op een meter afstand van moesten blijven) en schoenen afspoelen onder de pomp. Na drie kwartier spelen waren drie van de vier jongens vies en nat. Maar ze hadden een fantastische middag gehad. Snel terug op de fiets en lekker onder de douche, vieze kleren in de wasmachine, schone kleren weer aan en het leek net of er nooit iets gebeurd was.

Dat is boffen

Merijn en Ingmar zijn met elkaar in gesprek. Merijn zegt dat hij moet plassen. Ingmar zegt dat hij moet plassen en poepen. Daarop reageert Merijn: Nou, is dat even boffen, Ingmar, dat je moet poepen en plassen!

Op de foto

Het is weer schoolfototijd, dus ook Merijn mag er weer aan geloven. In het verleden was het nooit zo´n succes. We hebben eigenlijk nog geen één leuke school/crechefoto van Merijn. Hij vindt namelijk de fotograaf over het algemeen een beetje eng en blijft vervolgens heel boos of angstig kijken. Maar dit jaar bleek het anders. Hij gaat tenslotte ook al weer een tijdje naar school en is wat minder gevoelig geworden voor nieuwe dingen. Bovendien bleek de fotograaf een goeie truc te hebben. Vol enthousiasme vertelde Merijn uit zichzelf dat ie op de foto was geweest: ´en weet je wat de meneer toen zei: ´Merijn lachpatat´. Hij lag er zelf helemaal van in een deuk. Nou ja, als het helpt voor een leuke foto, dan vinden wij het natuurlijk ook erg grappig.

Weer naar school

Het nieuwe schooljaar is begonnen. Merijn zit sinds maandag bij een nieuwe juf in een nieuwe groep. Volgens hemzelf zit hij in groep 2, officieel is het groep 1/2 en zit ie in principe twee jaar in deze groep om eerst groep 1 en daarna groep 2 te doen. Hij vindt zijn juf gelukkig leuk en ook de kinderen uit zijn klas. De helft kent ie van vorig jaar, de andere helft is nieuw (en ouder, want echte groep tweeërs). Wij dachten nog dat ie z´n oude juffen misschien wel zou gaan missen, maar daar is gelukkig helemaal geen sprake van. Deze eerste week veel formulieren meegekregen: ´Mama, ik heb belangrijke formulieren voor je´ en een compleet schema met alle festiviteiten, activiteiten, schoolavonden, studiedagen en vakanties. We kunnen weer aan het plannen.

Sinds we terug zijn vakantie fietst Merijn op een grotere fiets. Zijn 12-inch fiets is gretig overgenomen door z´n kleine broer en Merijn fietst lustig op een 16-inch. We zijn afgelopen weekend zelfs al naar het Oude Dorp gefietst en via opa en oma die daar in de buurt wonen weer terug, toch zo´n kleine 6 km in totaal. Driehonderd meter voor we thuis waren was de concentratie ineens op en viel ie ineens van z´n fiets, maar gelukkig geen grote schrammen.