Voor Merijn is Sinterklaas op school één groot feest. Verkleed als zwarte piet gaat hij naar school. Eerst even in de klas verzamelen en de zelfgemaakte muts opzetten. Daarna met z'n allen naar buiten om Sint op te wachten. Vol verwachting zingt hij samen met alle andere kinderen. En ja hoor, daar komt Sinterklaas aan. Niet via het fietspad, zoals te doen gebruikelijk, maar via de hoofdin/uitgang van de school. Had Sinterklaas iedereen mooi gefopt!
Merijn zit tijdens de sinterklaassessie voor de jongste groepen vooraan. Samen met z'n vriendje Ronald blijft ie geen minuut stil zitten. Met zijn hele klas zingen ze een liedje voor Sinterklaas. Maar iets alleen zingen of een tekening aan Sinterklaas geven, dat vindt ie nog net niet leuk genoeg. Gelukkig is zijn vriendje Ronald voor de duvel niet bang, dus die neemt de honneurs waar.
Terug in de klas is het tijd voor een kadootje. De pieten brengen twee volle zakken. Want het is zeker geen klein kadootje wat de kinderen uit zijn klas krijgen: een heuse knikkerbaan. En de losse onderdelen blijken bij thuiskomst ook nog eens te passen op de knikkerbaan van Ingmar. Nu kunnen ze een nog grotere baan bouwen.
De koeien hebben rokjes aan, daar komt Sint Maarten aan.
Op 11 november lopen Merijn en Ingmar mee met de Sint Maarten optocht in de wijk. Met ruim 70 kinderen wandelen we met lampions een rondje om het kasteeltje. Daarna wat drinken en een snoepje bij het verzamelpunt en dan gelijk door naar de huizen in de buurt die een buitenlamp aanhebben en een Sint Maarten briefje hebben hangen. Daardoor weten de kinderen waar ze wel en niet hoeven aan te bellen. Een uurtje later zitten de tassen vol met snoepjes, als beloning voor de Sint Maarten liedjes die ze zongen. Merijn loopt steeds enthousiast voorop, terwijl Ingmar, Flip, Okke en Kleis er achteraan sjokken.
Sinds een paar weken judoot Merijn in een heus judopak, afgelopen koninginnedag op de vrijmarkt op de kop getikt, want je weet maar nooit of je zoon op judo zou willen. En nu loopt ie als een klein stoer menneke in zo'n wit pakkie rond (op de foto meest rechts). Kregen we twee weken geleden een rode slip mee, teken dat het een startend judojongetje betreft. Maar de bevestiging daarvan valt dus niet mee: met een dikke band en de slip die er dubbel omheen moet, trekt de naaimachine het niet helemaal. Resultaat: een broddelwerkje. Gelukkig heeft oma een jeansnaald op haar naaimachine, dus een dag later ligt er een witte band met keurig genaaide rode slip in de brievenbus.
En Merijn, die heeft wel lol in het judoën. De bulldozer, de houdgreep, de voorwaartse en de achterwaartse judorol. Op één jongetje na zijn het allemaal beweeglijke fysiek ingestelde jochies in de groep. We verwachten dat het ene jochie er binnenkort mee stopt.
Omdat onze oven het heeft begeven gaan we met de kinderen even naar Nijhof in Baarn om ons wat te oriënteren op een nieuwe. Ingmar is het al snel zat en vermaakt zich al liggend en rollend op de tapijten en karpetten. Merijn blijft nog een tijdje in de buurt. Als het hem niet snel genoeg gaat heeft ie een voorstel: laten we nu geen oven kopen, maar een open haard! 'Waarom?' vragen wij. Nou, dan kunnen de zwarte pieten gemakkelijk de pakjes door de schoorsteen gooien.
14 november komt Sinterklaas aan in Nederland. We besluiten dit jaar de intocht in Utrecht over te slaan omdat Merijn 's ochtends moet judo-en en we 's middags bij drie vriendjes - tevens broertjes - van Merijn en Ingmar hebben afgesproken om te spelen en te eten. Met het eerste Sinterklaasjournaal achter de rug vermaken de vijf jongens zich prima en wordt de eerste verkleedpartij gehouden.
Wij kletsen gezellig bij met Rachel en Bob, de ouders van de drie jongens. Rachel werkt ook in de zorg en kent o.a. mijn eerste baas bij Revalidatie Nederland. De wereld blijkt weer klein.
Begin november komen Wessel en Babette voor het eerst samen een nachtje bij ons logeren. Merijn is wat minder geïnteresseerd in kleine babies dan Ingmar. Hij vermaakt zich beter met Wessel. Zolang Ingmar met Babette bezig is, ontfermt Merijn zich als een echte grote broer over zijn drie jaar jongere vriendje. Fysiek zijn het twee uitersten: zo blond als Wessel is, zo donker is Merijn. Zulke blauwe ogen als Wessel heeft, zo bruin zijn de ogen van Merijn. Als M'lein en Huub de volgende dag komen, gaan we eerst met de mama's en de drie jongens nog zwemmen in het zwembad. Een groot succes en goed te doen nu Merijn zijn B-diploma heeft.
In de zomer A gehaald, aan het einde van herfstvakantie zwom Merijn af voor diploma B. In een week tijd heeft ie tien uur in het water gelegen om te oefenen voor z'n diploma. En met resultaat: een welverdiend diploma. Een grote fanclub was aanwezig om 'm aan te moedigen tijdens het afzwemmen: papa, mama, Ingmar, opa's en oma's en M'lein en Huub met de kinderen. Daarna gezellig met elkaar eten en kletsen en genieten van z'n afzwemkadootjes.
Waar Merijn elke les moest huilen bij het wegbrengen voor het A-zwemmen, was het deze keer groot feest. Hij wist al dat een vriendje uit z'n klas ook zou zwemmen. En op de eerste middag bleken er nog twee jongens van zijn school uit groep 3 te zijn, waarvan er één vorig jaar ook nog in zijn klas zat. Allemaal bekenden en dat maakte het een stuk leuker.
Medio oktober heeft Merijn zijn eerste judoles. Samen met zijn vriendje Ronald doen hij een proefles. Vol concentratie en enthousiasme gaat ie aan het stoeien. Ze leren o.a. de houdgreep en een judokruipbeweging. Een week later is er op school de slotavond van het project 'gezond'. De docenten hebben daarvoor o.a. een aantal judojongens uitgenodigd om met de kinderen te judo-en. Merijn zit gelijk vooraan, maar durft in eerste instantie z'n vinger nog niet op te steken. Maar als er een paar kinderen gaan die hij ook kent, pakt ie z'n kans. Het lukt natuurlijk niet echt om de grote judo-jongen om te gooien, maar hij heeft er lol in. Een extra bevestiging dat hij na de proefles judo gewoon doorgaat met judo. En zo zit Merijn op z'n eerste sport. Eens kijken hoe lang hij het gaat volhouden....
Ik ga boodschappen doen in het winkelcentrum, Niels met de kinderen fietsen in het park. Maar als ik weg wil rijden roept Merijn dat hij met mij mee wil. Ik roep nog dat ik alleen ga en dat hij met papa naar het park gaat. Daarna fiets ik snel weg. Niels, die nog even bezig is om Ingmar z'n jas aan te doen, roept 'm ook nog na als hij alvast wegfietst dat ze met z'n drieën naar het park gaan.
Maar op dat moment weten we allebei nog niet dat Merijn dus helemaal niet naar het park fietst. Hij probeert mij in te halen. Dat lukt natuurlijk niet met z'n kleine beentjes. Tegen de tijd dat ik rustig in de bieb loop, komt Merijn op z'n fiets aan in het centrum en gaat hij mij lopen zoeken in de Albert Heijn. De hele winkel door maar hij kan me nergens vinden. Tot slot begint ie maar te huilen.
Een vriendelijke mevrouw met haar dochter ontfermen zich over hem en vragen hem waar zijn huis woont. Met z'n tweeën fietsen ze maar achter Merijn aan en een kwartiertje later staan ze bij ons voor de deur. Hij weet precies de weg naar huis. Niels is inmiddels ook weer thuis. Die heeft ruim een half uur naar Merijn lopen zoeken in het park. De schrik zit er goed in, maar het is ook prettig om te beseffen dat Merijn de weg behoorlijk goed kent en zonder problemen door Houten kan fietsen. Lang leve Houten fietsstad!
In het kader van het thema 'gezond' gaat de klas van Merijn een ochtend koken. Als hulpmoeder ben ik er ook bij. De klas wordt in vijf groepjes verdeeld. Ik maak met mijn groepje wortelcakejes, Merijn z'n club maakt pizza's. Eén van de klassemoeders heeft voor alle kinderen een kookschort genaaid. Groene voor de jongens en rood/roze voor de meisjes. Als alle gerechtjes gemaakt zijn mogen alle kinderen langs het buffet lopen met hun bordje. De appelflapjes, pizza's en fruitspiesjes vinden gretig aftrek, slecht een handje vol kinderen waagt zich aan de wortelcakejes en gevulde komkommer.
Nee, niet dat ding waarmee je kruimels van de vloer zuigt, maar onze eigen Merijn. Sinds een week of twee kan Merijn blijkbaar de neiging niet onderdrukken om dingen die hij leuk vindt bij anderen (Cars autootjes en GoGo's) daar te laten liggen. Drie keer hebben we nu geconstateerd dat hij iets bij een vriendje vandaan heeft meegenomen. Een aantal hartige woordjes met hem spreken werken onvoldoende. Ook het verplicht geven van een eigen Cars-autootje aan het vriendje van wie hij er één had meegenomen doet hem niks. Wellicht dat we komende week eens gaan proberen om iets van hem te jatten. Kijken of ie dan snapt dat het niet zo leuk is als iemand anders zomaar iets van je meeneemt.
In een eerdere blog deed ik al melding van het feit dat Merijn Fu Yong Hai lust en dat ie er van moet niezen, zo lekker vindt ie het. Inmiddels is er een aantal nieuwe etenswaren bijgekomen, met daarbij dezelfde opmerking, maar net anders:
- meloen: ik moet er van hoesten, zo lekker vind ik het
- augurk: ik moet er van huilen, zo lekker vind ik het
- zalmvisstick: ik moet er van dansen, zo lekker vind ik het
waarop Ingmar antwoordt: ik moet er van overgeven, zo lekker vind ik het.
Merijn begint de laatste week van de vakantie echt zin te krijgen om weer naar school te gaan. Dan kan ie eindelijk weer met z'n vriendjes spelen. Een week eerder is ie voor het eerst zelf op de fiets naar twee vriendjes in de buurt toegefietst, maar die bleken beiden niet thuis.
Gelukkig is er in de laatste week van de vakantie het fladderfeest. Drie dagen leuke spelletjes doen met als thema 'dromen'. Met het verhaal van Peter Pan en Kapitein Haak als achtergrondverhaal een groot succes. Drie dagen lang verkleed als piraat naar het feest, leuke waterspelletjes doen, meedoen met de indianendans en lekker springen en dansen op het liedje van Chichiwa
Samen met alle andere kinderen rent hij continu achter kapitein Haak aan om hem weg te laten gaan, door met de armen op elkaar te klappen zoals de mond van een krokodil op elkaar klapt en te zingen: 'hap, hap, krokodil'. Omdat kapitein Haak bang is voor krokodillen rent hij er steeds weer vandoor tot grote hilariteit van de ruim 130 kinderen.
Ook vermaakt hij zich uitstekend met de lego sinds we weer thuis zijn. Als beloning voor het niet meer nagels bijten krijgt hij namelijk van opa en oma een prachtige legohelikopter die hij grotendeels zelf al kan bouwen. En met de legoboerderij die Ingmar voor z´n verjaardag kreeg erbij is het ineens één groot legofeest in huis.
En dan ineens is de vakantie voorbij en gaat hij maandag weer aan de bak. Hij is bijzonder vrolijk als hij de klas binnenstapt, heeft er duidelijk echt zin in. Z'n vriendjes zijn er weer, hij heeft een nieuwe juf die hij leuk vindt dus wat wil je nog meer. Tijdens de opening van het schooljaar met het schoollied zingt hij uit volle borst mee, trots dat hij het liedje al bijna helemaal kent. Tussen de middag spreekt hij gelijk weer af met Lars. Maar Lars z'n moeder heeft bedacht om te gaan zwemmen en zo komt het dat ik na school met drie jongetjes richting het zwembad fiets, waar we Lars' moeder en zusje ontmoeten en lekker gaan zwemmen. Merijn laat Lars vol trots zien dat hij al zonder bandjes mag. Als de zwemlessen in het binnenbad zijn afgelopen sluiten ook Ronald en z'n broertjes aan. En zo is de eerste school ook nog eens een gezellige zomermiddag.
Nu Merijn zijn A-diploma heeft, mag hij in de vakantie zonder bandjes in het zwembad. En dat vindt hij leuk! Het liefst springt hij in één keer het zwembad in, zonder zich ook maar een beetje nat gemaakt te hebben. Lekker bommetje doen! Ook onderwaterzwemmen is favoriet. Schoolslag zwemmen gaat heel goed. Op z'n rug zwemmen doet ie minder graag. Dat gaan we na de vakantie wel weer een beetje oefenen.
Ook in open water vermaakt hij zich prima. Op een aantal plekken aan de rivier staat wat stroming. Daar merk je dat hij dat nog niet gewend is. Maar hij is niet bang en vindt het geen probleem om in het best wel koude water z'n zwemkunsten te vertonen.
Voor het eerst in een jaar tijd halen we Chinees. Met wat extra saté, kroepoek en een zak met rauwe worteltjes hopen we dat ook de kinderen wat zullen mee-eten. Nou, dat lukt. Ingmar proeft voor het eerst gebakken ei en blijkt dat lekker te vinden te vinden. Merijn blijkt dol op Fu Yong Hai, het chinese eiergerecht en een gewoon gebakken eitje. Zijn toelichting: 'Ik vind het zo lekker dat ik het er bijna van moet niezen'. Allergisch voor lekkerheid!
Hoera, Merijn heeft vanochtend z'n eerste diploma gehaald. Apetrots liep ie mee in het ererondje rond het zwembad. Hij heeft er hard voor gewerkt, maar het resultaat mag er zijn. Tijdens het zwemmen van vier baantjes achter elkaar haalde hij zelfs twee kinderen in. En nu... op vakantie en daar veel zwemmen.
Merijn heeft deze week heel hard geoefend met zwemmen. Vanochtend mag hij gaan proefzwemmen in De Kwakel in Utrecht en als alles goed gaat morgenochtend afzwemmen. Er zijn wel eens kinderen die gekke dingen gaan doen als ze les hebben in het ene zwembad (bij Merijn een klein hotelzwembadje) en gaan proefzwemmen in een echt groot zwembad. Gelukkig is Merijn gewend aan het grotere zwembad in het dorp en de zwemjuf zei gisteren dat het hartstikke goed ging, dus we gaan er maar vanuit dat het goed gaat komen.
Merijn is net bij de kapper geweest en heeft weer een mooie korte kop. De kapster heeft er zgn 'Flubbergel' in gedaan. Volgens mij gewone gel, maar dan met een grappige naam. Vol trots paradeert hij door het huis met z'n nieuwe haar. Als hij en Ingmar even later lopen te stoeien en Ingmar´s hand over het haar van Merijn heen gaat, schreeuwt hij het ineens uit: ' Ingmar heeft m'n haar vermoord!'. Gelukkig is de Flubbergel hele sterke gel en is er uiteindelijk niks aan de hand. Z'n haar staat nog net zo rechtop als daarvoor. Lang leve de Flubbergel.
Het schooljaar zit er op, de vakantie is begonnen. De woensdag voor de vakantie vieren alle juffen en de meester van de kleuterklassen hun verjaardagen, dus is het feest. Donderdags is het weer feest, want het is de laatste keer dat Merijn naar de BSO van de Mickey's gaat. Na de zomer gaan hij en Ingmar samen naar een andere BSO. En dus mag Merijn trakteren voor zijn afscheid. Hij staat er op om zelf de bekertjes te mogen uitdelen aan alle kinderen en daarin de volgorde te bepalen wie er eerst en wie als tweede wat mag krijgen. Hij besluit de eerste te geven aan een jongetje wat net daarvoor heel hard gevallen is. Da's dan wel weer schattig.
Inmiddels is de klassenindeling voor volgend jaar ook bekend. Samen met de andere acht jongetjes uit zijn huidige groep 1, gaat hij volgend jaar naar groep 2. De drie meisjes gaan naar de andere groep 2. In eerste instantie was het de bedoeling dat er twee jongetjes van de negen met de drie meiden mee zouden gaan, maar de betreffende ouders waren daar niet zo blij mee omdat de twee jongetjes weinig met de drie meisjes hadden, maar nog minder met elkaar. Dus uiteindelijk werd besloten alle negen jongens bij elkaar te houden. En dat is voor Merijn wel fijn, omdat hij hiermee al z'n vriendjes bij hem in de groep krijgt.
Maar nu eerst vakantie. De eerste zaterdag viel niet mee. Merijn was behoorlijk moe en lichtgeraakt. Gelukkig kwam Wessel zaterdag spelen en zondag is hij samen met Ingmar gaan logeren bij opa en oma. En dat is altijd feest.
Na de afspraak met de zwemmeester van drie weken geleden is Merijn flink wat stappen vooruit gegaan. De laatste drie lessen is het een stuk beter gegaan. Helaas nog net niet genoeg om komende week af te zwemmen. We hopen nu dat hij met nog één weekje (elke dag 1,5 uur) extra lessen eind juli kan afzwemmen zodat hij z'n A heeft voordat we op vakantie gaan.
Alleen door te proberen, kun je leren. De wijze woorden waarmee we Merijn zover proberen te krijgen dat hij inziet dat je met kleine stapjes vooruit kunt komen en zo uiteindelijk je zwemdiploma kunt halen. Het valt nog niet mee om te leren voor Merijn. Hij wil dingen gelijk kunnen, er moeite voor doen zit nog niet zo in z'n systeem. Vooral niet als ie er geen zin in heeft of het nut er niet van in ziet. Zwemmen vindt ie hartstikke leuk, maar zolang hij met bandjes mag zwemmen is er voor hem geen noodzaak om het te proberen zonder. Tijdens de zwemles moet hij nu wel delen zonder zwemmen. Dat leidt tot veel frustratie, hij is dan de controle kwijt. Afgelopen woensdag heeft de zwemmeester in mijn bijzijn een afspraak gemaakt met Merijn: goed luisteren naar wat de meester zegt en het vervolgens zelf doen. Volgende week maar eens zien wat het effect is. Z'n techniek schijnt prima te zijn, nu nog even het doorzettingsvermogen om er voor te gaan. Als dat lukt, kan ie begin juli afzwemmen. En anders, dan doet ie er gewoon wat langer over. En dat is ook prima natuurlijk.
Na alle belevenissen in het Hemelvaartsweekend was het feest voor Merijn nog niet voorbij. Want de maandag er na ging hij ook nog op schoolreisje, naar de dierentuin in Amersfoort. Het begin is helaas wat minder leuk. Omdat ik zelf als hulpouder meeging, was Merijn in de veronderstelling geweest dat hij in mijn groepje zou komen. En dat bleek niet het geval. Huilen dus. Ook in de bus blijft hij verdrietig. We worden uitgezwaaid door Ingmar en opa maar dat helpt ook niet echt.
Eenmaal in de dierentuin gaat het prima. Met de moeder van een klasgenootje gaat hij gewoon mee en zolang hij me dan niet ziet, mist ie me ook niet. Tegen lunchtijd zien we elkaar - en alle andere 109 kinderen - weer en eten we frietjes en een ijsje. En daarna is het al weer tijd om naar de bus te gaan. Een prima dagje met heerlijk weer.
We gaan een dagje naar opa en oma Vaassen en die hebben wat leuks in petto. Op de fiets naar de ezelboerderij, een paar kilometer verderop. Daar aangekomen weet Merijn de weg al: naar de fietstrein. Een stalen fietsframe met vier wielen waar je met twee volwassenen op kunt fietsen. Twee kinderen kunnen voorop zitten. Achter de voorste fiets wordt een tweede fiets gehaakt waarmee we dus een treintje worden. Een paar weken geleden zijn Merijn en Ingmar er ook al met opa en oma geweest. En dat was feest. Dus dat doen we ook nog een keer met papa en mama er bij.
Twee jongetjes, de mannen en daarachter de vrouwen. Fietsen maar. Na een route van vijf kilometer zijn de jongetjes uitgelaten, de volwassenen uitgeblust. Gelukkig is er een prettig terras bij de ezelboerderij waar we kunnen uitrusten, Merijn en Ingmar vermaken zich in de bijbehorende speeltuin.
Merijn vindt het geweldig om te helpen in de keuken. Groente snijden, koekjes bakken, brood maken in de broodmachine (water erin, meel er op, klein klontje boter en drie uur wachten, 't is maar waar je blij van kunt worden). Maar het leukste is: verse pasta maken met papa. Papa doet het zware werk (deeg kneden), maar zodra er aan de machine gedraaid mag worden, is Merijn er als de kippen bij. Samen met Niels maakt ie eerst mooie lappen deeg, daarna worden er slierten van gedraaid.
Medio mei werd het park in onze wijk geopend met een heleboel leuke activiteiten: springkussen, voetbalkooi, knutselen, vliegers maken, kikkervisjes vangen. Merijn vond het allemaal geweldig. Maar wat hij het meest fantastisch vond: de houtbewerker. Toen we na twee minuten voorstelden om weer verder te gaan, wilde hij nog lang niet mee. Met grote ogen heeft ie wel tien minuten staan kijken hoe een meneer van een blok hout een prachtig mooie glimmende paddestoel maakte met een houtbewerkingsmachine.
Gelukkig konden we 'm nog verder lokken met een imker die verderop in het park stond. Ook had hij dolgraag een vlieger willen maken, maar de blaadjes bleken net op toen we aankwamen. Wel kregen we een kaartje van de mevrouw die de workshop begeleidde om anders een keer een kinderfeestje bij haar te houden. Goed idee!
Tot slot gingen we broodjes bakken aan een bamboestok op een open vuurtje van de scouting. Een prima afsluiting van een middagje in het nieuwe park.
Op de foto zie je trouwens dat er nog wat gras moet groeien in het park. Ze hadden net in de droge periode van medio mei graszaad gestrooid. Nog geen twee weken later is het één groene zee!
Merijn had bij de BSO een oranje muts gekregen, maar hij wilde ´m persé thuis versieren. Dus wij aan de gang met het ponsapparaat en mooie rode, witte en blauwe sterretjes geponst om er op te plakken. Vervolgens is hij zelf naar het park gefietst, toch een kilometer of vier, heeft daar z´n muts opgezet en ´m niet meer afgezet.
In eerste instantie had Merijn zijn zinnen gezet op een eekhoornspel (veel te groot om mee te nemen naar ons idee), uiteindelijk konden we ´m voor 50 cent blijmaken met een plastic kooi met een tijger er in (zie foto). Ook voor hem een hockeystick op de kop getikt en alvast een judopak, voor als hij na de zomer op judo gaat. Tot slot nog twee mooie Siku-opleggers voor weinig, omdat Niels die zo leuk vond. Gelukkig willen de jongens er ook wel mee spelen.
Als afsluiting nog een ijsje op het oude dorp en daarna thuis lekker spelen met alle nieuwe dingetjes. En zo kon de dag voor de jongens niet meer stuk. Het drama in Apeldoorn hebben we voor hen nog maar even gelaten voor wat het is.
Wij gaan spelen bij Wessel (en M´lein en Babette), want de papa´s zijn aan het wijnproeven. En dat resulteert in een paar hele stoere foto´s. Verder natuurlijk heel veel klauteren en klimmen. Tot slot met z´n drietjes Thomas de trein kijken en als afsluiting lekker pannenkoeken eten. Een heerlijk middagje in Vijfhuizen.
Lang leve Pasen. En lang leve kinderen die net oud genoeg zijn om het concept van verstoppen en vinden te snappen. Met een doos met chocoladeverstopeieren kun je vervolgens een hele hoop lol hebben. Eerst een week voor Pasen bij ons thuis in de tuin. Ik verstoppen, de kinderen zoeken. Diezelfde middag wilden de kinderen nog wel een keer. Dus hoppakee, nog een keer verstoppen en zoeken. Vervolgens een paar dagen later bij opa en oma, bij hen in de tuin. Tot slot, terwijl Pasen natuurlijk allang weer voorbij was, maar de paaseieren nog steeds niet op (de doos bevatte 41 paaseieren, per zoekbeurt mocht er één paasei worden opgegeten, dus raad maar hoeveel we er nog over hebben), een laatste keer.
Eerst ik verstoppen, maar even later werden de rollen omgedraaid en ging Merijn verstoppen en mocht ik gaan zoeken. Dat ie het concept wel enigszins snapt was duidelijk, maar helemaal duidelijk bleek het ook nog niet. Alle paaseieren lagen namelijk in een straal van 1 meter bij elkaar. Maar, dat mocht de pret niet drukken natuurlijk. Want nu het mijn zoekbeurt was geweest, mocht ik eindelijk ook een paasei opeten.
Sinds Merijn naar zwemles gaat is het huilen geblazen bij het afscheid. Eigenlijk was het voor de kerst al begonnen op school, maar met tien stickers plakken en als beloning naar de kinderboerderij was hij daar over heen. Het zwemmen bleef hij toch een beetje spannend vinden. Vaak begonnen op dinsdagavond de tranen al. Op weg in de auto weer en dan bij het naar binnen gaan van de kleedkamer kon hij niet meer stoppen. Eenmaal bij de zwemmeesters en -juf binnen was het eigenlijk al weer snel afgelopen, maar ja, als moeder houd je er toch een beetje een rotgevoel aan over. Dus ook hier geprobeerd om met stickers en het vooruitzicht van frietjes eten bij de MacDonalds de tranen wat te stoppen. Daarnaast veel pedagogisch gepraat, want het zijn uiteindelijk toch allerlei gevoelens die hij nog niet goed kan plaatsen. Maar wat ik ook probeerde afgelopen weken, het lukte niet om hem rustig te krijgen.
Tot ik twee weken geleden tegen hem vertelde dat papa over twee weken met hem mee zou gaan naar zwemles. Zijn eerste reactie: als papa mij brengt, dan ga ik niet meer huilen. Nou, daar kon ik het mee doen. Vandaag was het dus zover: Niels bracht Merijn weg en...... op twee traantjes na....... was hij rustig en konden we dus eindelijk - na zes weken - naar de MacDo. De moraal van dit verhaal: alle papa´s zouden hun kinderen naar de zwemles moeten brengen. Ha, dat betekent dat ik verlost zou zijn van die broeierige kleverige hitte van het zwembad!!!!
gaat door de maag, zegt het welbekende spreekwoord. Merijn doet hier leuk aan mee, al is het op zijn eigen(wijze) manier. Merijn vertelt dat hij verliefd is op Robin (ons oude buurmeisje). In dezelfde zin koppelt hij daar aan vast ´maar ik heb liever een koekje´. Is dat nou liefde die door de maag gaat of een grotere voorkeur voor koekjes dan voor liefde?
En daar zit je dan ineens in een sporthal in Geldermalsen, omdat daar de dichtstbijzijnde voorstelling van Ernst, Bobbie en de rest plaatsvindt. Vooraan staan bankjes voor de kinderen, maar daar willen Merijn en Ingmar niet zitten. Dus gaan we op de eerste rij van de tribune zitten. De jongens kunnen op het muurtje zitten, met fantastisch uitzicht op het podium.
Wat een leuke show! Ook voor de papa´s en mama´s, vanwege dubbel interpreteerbare grapjes. Flitsend, leuke meezingliedjes en twee jongetjes die enthousiast met de handen boven het hoofd aan het meezwaaien zijn. Ingmar wordt bijna te overmoedig. Heel hard roept hij: ´Ernst en Bobbie, ik moet jullie wat vertellen´. Maar helaas, Ernst en Bobbie horen het niet.
Als de voorstelling afgelopen is, gaan Ernst en Bobbie vanaf het podium nog wat handen schudden. Voor we het weten zijn Merijn en Ingmar ook naar voren gerend. Want dat willen ze wel: Ernst en Bobbie een hand geven. Helaas zijn ze net te laat. Maar dat mag de pret niet drukken, want het was een geweldig leuke voorstelling.
Het is pas de vierde zwemles en nu al gaan alle kinderen zwemmen door ´het gat´. Voor veel kinderen schijnt het een moeilijke eerste stap te zijn. Want als je niet precies snapt hoe je je adem moet inhouden, is het best eng. De juf en meesters van Merijn´s zwemschool zijn echter onverbiddelijk en enigszins spartaans: iedereen wordt er gewoon door heen geduwd. Veel kinderen verliezen al snel hun angst door het feit dat ze het gewoon doen. Vervolgens natuurlijk veel complimenten van de juf en meesters. Merijn vertelde na de zwemles dat hij het zwemmen door het gat niet zo heel leuk vond, maar aan de andere kant was hij inderdaad heel trots dat hij er zomaar door heen gezwommen had.
Inmiddels heb ik hem al wat eerste schoolslagpogingen zien doen. Verder kan ie al enigszins drijven (zonder bandjes) op z´n rug. Vanaf volgens les gaan ze volledig zonder bandjes. Ben benieuwd hoe dat zal gaan. Tot nu toe is Merijn behoorlijk gesloopt na de zwemles, maar is hij wel enthousiast. Dit in tegenstelling tot het moment dat ik hem wegbreng. Nog steeds dikke tranen, omdat hij mij zo gaat missen. Maar dat heeft met het zwemmen zelf gelukkig niks te maken. Als ik twee minuten later nog even door het raampje spiek, zit hij overigens elke keer gewoon rustig te zitten in z´n stoeltje, te wachten tot de les begint.
Bij de buitenschoolse opvang is het verkleedfeest. Merijn wil als piraat. De avond van tevoren legt hij heel netjes al z´n piratenkleren neer en pikt het ridderzwaard van Ingmar in. Hij is er helemaal klaar voor. Het liefst zou hij in z´n piratenkleren gaan slapen, maar dat doen we toch maar niet.
De volgende dag is hij verbazingwekkend snel klaar met aankleden. Normaal gesproken moet ik hem wel 10 keer vragen of hij nu z´n kleren aan gaat doen. Blijkbaar heeft hij er zin in. Met piratenmuts en zwaard loopt hij de hele dag rond bij de BSO. Pas tegen de avond begint de muts wat te beklemmen en wil ie ´m niet meer op. Voor die tijd nog net even een foto.
Wat een belevenis, de eerste zwemles van Merijn. Voor zijn verjaardag heeft Merijn van M´lein en Huub een zwemtas gekregen en een nieuwe zwembroek. Al een week voor de eerste zwemles wil ie ´m al inpakken, met een handdoek, een pakje drinken en een plak koek. Inmiddels hangt de poster van Ko het nijlpaard aan de deur. Daar moeten straks de stickers op die hij zal krijgen aan het eind van de zwemles.
Gistermiddag was het zover. Eerst Ingmar bij opa en oma gebracht, toen met de auto naar Zeist naar het zwembad. Merijn vindt het in eerste instantie nog leuk en een beetje spannend. Tijdens het praatje van de zwemjuf - een stevige tante met zware stem en enigszins mannelijk uiterlijk - neemt de angst de overhand. Met wat traantjes in z'n ogen laat ie me weten dat ie me zo gaat missen.
Eindelijk mogen we na een half uur praten gaan omkleden. De tranen zijn gedraagd en hij is blij met z'n nieuwe zwembroek. De eerste keer mag ik Merijn tot aan het zwembad brengen, volgende keren neemt de zwemjuf of meester hem mee vanaf de kleedkamer. Dit om enerzijds hordes papa´s en mama's met broertjes en zusjes in een veel te klein zwembad en anderzijds grote afscheidsdrama's te voorkomen.
Omdat Merijn een hoekje om moet om zijn tas neer te zetten en er heel veel andere mensen in de weg lopen, besluit ik zo snel mogelijk weg te gaan. En dat blijkt een prima besluit. Als ik - teruglopend naar de uitgang - nog even door een raampje naar binnen spiek, zit hij rustig te wachten op een stoeltje.
De laatste tien minuten van de les mag ik komen kijken (samen met alle andere papa´s, mama´s, broertjes en zusjes). Ruim vijftien kinderen spartelen heerlijk in het rond. Merijn kijkt niet heel blij. Gelukkig niet omdat hij het niet leuk vindt maar omdat hij het koud heeft. Enthousiast vertelt ie dat ie zelfs al onder water is geweest (stond pas gepland voor les 4) en dat de juf echt heel erg aardig is. Later in de auto komt de vraag: waarom praat de zwemjuf als een man? Tja, keurig uitgelegd dat sommige mensen een hoge stem hebben en sommige mensen een lagere stem. De juf heeft dus een lagere stem.
En voor mij: blij om te zien dat ie het zwemmen leuk vindt. Dat wist ik al wel, maar het blijft toch vervelend om je kind enigszins verdrietig achter te laten. Met name in een groep met vijftien volledig onbekende kinderen.
En....nog maar 19 keer heen en weer naar Zeist rijden. Gelukkig is het bos en het pannenkoekenrestaurant vlakbij, dus met Ingmar er bij de komende keren ga ik me wel vermaken. En anders is het 5 minuten met de auto naar het centrum. Tijd zat om even een boodschapje te doen in de twee uur dat Merijn aan het zwemmen is.
Hoera, Merijn is 5 jaar geworden. Afgelopen maandag, de eerste dag na de kerstvakantie, was Merijn jarig, mocht hij trakteren en kreeg hij een mooie feestmuts van de juf.
En gisteren was het grote Merijn-boerderij-feest. Als uitnodiging hadden we dierenmaskers naar alle kinderen gestuurd. Tijdens het feestje hebben we allerlei boerderijachtige spelletjes gedaan zoals hooibalen stapelen, met eieren lopen, eieren verstoppen en ezeltje prik. Verder natuurlijk sleeën op het ijs, want het was een prachtige dag met prima ijs om de hoek.
Verder natuurlijk taart en frietjes eten en heel veel kadootjes van alle school-vriendjes, buur-jongetje Xander, vriendinnetje Robin en neefje en nichtje Arthur en Carmen. Want die moesten er natuurlijk ook bij zijn. En wij waren blij met de extra handjes van Adinda. Want negen kinderen was natuurlijk eigenlijk teveel voor een kinderfeestje voor een kind van vijf, maar ja, we moeten tenslotte nog steeds een beetje integreren in Houten.
Merijn was helemaal in z´n nopjes. Had al snel dat hij van alles en nog wat mocht bepalen en deed dat met verve. Het liefst wilde hij al tijdens z´n feestje alle kadootjes uitpakken. Dat hebben we kunnen rekken tot het eind van het feestje toen alle schoolvriendjes door Niels naar huis gebracht werden en Carmen, Arthur en Xander er nog waren. Uiteindelijk een prima middagje.
Nu het een paar dagen aan het vriezen is, is het hoog tijd om Merijn te laten kennismaken met natuurijs. Nu het ijs bij het kasteeltje Schonauwen bevroren is, is dat een piece of cake: 100 meter lopen en we zijn er. We beginnen op enkele ijzers, maar dat is nog net een beetje teveel gevraagd. Merijn wordt er narrig van en zet z´n hakken in het zand/ijs. Dan toch maar op de dubbele ijzertjes. Dat gaat een stuk beter. Merijn heeft één probleem: hij wil iets altijd gelijk kunnen en dan moet het ook gelijk hard. En dat lukt dus niet met schaatsen.
Inmiddels lukt het om hem bij te brengen dat als je elke dag even oefent, dat het steeds een beetje beter gaat. En dat blijkt het clou te zijn. Na de eerste keer vraagt ie zelf wanneer we weer gaan schaatsen. En inderdaad, de tweede keer gaat het gelijk een stuk beter. Het lukt hem zelfs om op de schaats de slee te trekken met Wessel er in.
De dagen voor Kerst waren oude schoolvriend van Niels ´Aram´, zijn vrouw Masjka en hun drie meiden Carmen (7), Kirsten (5) en Orla (3) bij ons aan het logeren. Zij wonen sinds twee jaar in Mumbai en waren dit jaar rond de Kerst in Nederland.
Merijn vond het erg gezellig om zoveel vriendinnetjes in huis te hebben. Toen hij op maandag - zoals gebruikelijk - de hele dag bij opa en oma was, wilde hij steeds naar huis toe om te spelen met de meiden. Die waren echter de hele dag op stap, dus dat had geen zin. Maar probeer dat maar eens een verliefd jongetje van bijna vijf aan z´n verstand te peuteren. Nee, niet verliefd op zijn leeftijdsgenootje Kirsten van vijf, wel op Carmen van zeven: ´Carmen, zullen wij samen spelen?´, ´Carmen, wil je met mij een filmje kijken van Thomas de trein?´ en zo waren er meer van dat soort opmerkingen in de richting van Carmen.
Uiteindelijk hebben ze met z´n vijven een paar dagen heel gezellig gespeeld. Alle stoelen werden naast en voor elkaar gezet en dan speelden ze dat ze met z´n allen in de auto zaten. Met zo´n mix van jongens en meisjes was het ook perfect om weer eens ´vadertje en moedertje´ te spelen, waarbij Carmen natuurlijk de moeder was en Merijn de vader. Merijn was oprecht een beetje verdrietig toen Carmen en de andere twee meiden kerstochtend weer weg gingen.
Merijn z´n eerste kerstdiner op school, een grootse belevenis. Al twee weken van te voren maant Merijn mij dat ik stokbrood met sausjes moet maken voor het kerstdiner. We sluiten een compromis: het worden gehaktballetjes met stokbrood. De middag voor het kerstdiner is hij vrij van school en gaat ie al vanaf 12 uur naar de BSO. Daar zijn meerdere kinderen al behoorlijk hieperdepieper vanwege het aankomende diner. Zo ook Merijn. Ik haal hem op tijd op om nog even thuis een beetje bij te komen. Dan snel nette kleren aan, want dat hoort bij een kerstdiner. Ik heb al een tijdje geleden een enorm leuk beetje casual jasje voor hem gekocht en dat wil ie wel aan - net als papa´s jasje. Overhemdje er onder en een nette broek en Merijn is helemaal het heertje.
Op school mogen we even snel naar binnen om de warme gehaktballetjes binnen te brengen. Dan weer naar buiten om te wachten tot iedereen er is. Het ziet er gezellig uit, waxinelichtjes op tafel, alle kinderen in feestelijke kleren. Tegen kwart over zeven haal ik Merijn weer op. Van de vader van een vriendje die toevallig langs het klaslokaal liep hoor ik dat er op dat moment gedanst wordt! Als ik Merijn weer ophaal vertelt ie vol enthousiasme dat ie vlekken op z´n overhemd heeft van de kippepootjes en de chocola en dat hij met Jip gedanst heeft. Want... de jongens moesten met de meisjes dansen. Zo hoort dat. Jammer dat we het niet hebben kunnen zien, want het lijkt me wel het toppunt van schattigheid.
Met de Kerst in het vooruitzicht hebben alle kinderen uit Merijn´s klas een kleurplaat meegekregen met daarin de naam van een ander kind. Het is de bedoeling de kleurplaat met kerstboom mooi te kleuren en aan de binnenkant een wens te schrijven. Omdat Merijn alleen zijn eigen naam kan schrijven en verder nog niet helpt papa hem even: ´Merijn, wat voor wens wil je voor Jort op je tekening?´ Het antwoord van Merijn: ´Ik wens dat Jort een koe wordt´. Het kostte wat praten, maar uiteindelijk hebben we Merijn zover gekregen dat ie Jort een gezellige kerstvakantie toewenste. Alhoewel de tovertruc ´hocus pocus pilates pas, ik wou dat jij een koe was´ natuurlijk eigenlijk veel leuker was. Het is maar goed dat Jort het niet weet.
Voor Merijn is Sinterklaas op school één groot feest. Verkleed als zwarte piet gaat hij naar school. Eerst even in de klas verzamelen en de zelfgemaakte muts opzetten. Daarna met z'n allen naar buiten om Sint op te wachten. Vol verwachting zingt hij samen met alle andere kinderen. En ja hoor, daar komt Sinterklaas aan. Niet via het fietspad, zoals te doen gebruikelijk, maar via de hoofdin/uitgang van de school. Had Sinterklaas iedereen mooi gefopt!
